ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರಣಯ

ಅರ್ಚನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ (ಇಬ್ಬರೂ ವಯಸ್ಕರು), ಹಸಿಬಿಸಿ ದೆಂಗಾಟವಿದೆ, ಮತ್ತು ತಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ಯಾಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವು ಇರುವ ಒಬ್ಬಾಕೆಯ ಕಥೆಯಿದು. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತಾಪದ ನಾಟಕವಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರ.

ನನಗೆ ಇದು ಏನೆಂದು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು. ಕಾವ್ಯಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ನಾನು ಏನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳಿದಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಯಾವುದೋ ಮಾತಿಗೆ ಅವನು ನಕ್ಕಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಅದು ನಗಬೇಕೆಂಬ ಔಪಚಾರಿಕತೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ತಮಾಷೆಯಾಗಿದ್ದರಿಂದ. ತಾನು ಹೊರಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಾಗ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು.

ನನ್ನ ಥೆರಾಪಿಸ್ಟ್ (ಮನೋವೈದ್ಯೆ) ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅವಳು ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಯುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಪರ ಹುಬ್ಬುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷದವಳಿದ್ದಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು. ಅವರ ಹೆಸರು ಪ್ರಕಾಶ್. ಅವರು ಮದುರೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಎರಡನೇ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ವೇತನ ಪಡೆಯುತ್ತಾ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್‌ಗೆ ನನಗೆ ಕ್ರಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬುಕ್ ವೋಚರ್ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಕಳೆದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ರವಿ ವಯಸ್ಸು ಐವತ್ತಮೂರು. ಒಬ್ಬ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್. ಅಣ್ಣಾನಗರದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸ್ವಂತ ಸಂಸ್ಥೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿಚ್ಛೇದನ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ, ತುಂಬಾ ಸೌಹಾರ್ದಯುತವಾಗಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಈಗ ನಂಬಲಾರಂಭಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಇದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅಚ್ಚರಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕಾವ್ಯಳ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಪಾರ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದೆ. ಆ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ಫ್ಲಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಮದ್ಯ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಯಾರಾದರೂ ಸಿಕ್ಕರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯಲು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಸ್ಲೈಡಿಂಗ್ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದು, ತಾನು ತಪ್ಪಾದ ವಿಳಾಸಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಲು ತುಂಬಾ ವಿನಯವಂತನಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಕಾವ್ಯಳಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ಮದುರೆಯ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದರು. ಒಂದು ಡ್ರಿಂಕ್‌ಗೆ ಇರಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿದ್ದನು. ಈಗ ಶುಕ್ರವಾರ ರಾತ್ರಿ ಹnಡಾ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಕಿಂಗ್‌ಫಿಷರ್ ಬಾಟಲಿ ಹಿಡಿದು ಯಾರೋ ತಮ್ಮ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದೆ. ನಾನು ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಅದನ್ನೇ. ನಾವು ಎರಡು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ಅವನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು, ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದನು ಮತ್ತು ಯಾವುದಾದರೂ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಮಾಷೆಯಾಗಿದ್ದರೆ ನಕ್ಕನು. ಅವನ ಲಿನಿನ್ ಶರ್ಟ್ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಮಡಚಲಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಸುಂದರವಾದ ತೋಳುಗಳು, ಅರ್ಥಹೀನ ಹಚ್ಚೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದು ಕೇಳಲು ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ನಾನು ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವನು ಹೊರಡುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದದ್ದು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ಕೇವಲ ಹಾಯ್ ಅಥವಾ ಬಾಯ್ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ *ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದದ್ದು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು* ಎಂದನು. ಅವನು ಅದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿದಂತೆ. ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಗಮನಾರ್ಹಳಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂಬಂತೆ.

ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ವಾರವಿಡೀ ವಾರದಾಂತ್ಯವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅವನ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಆಗ ಕಾವ್ಯ ನನಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿ ರವಿಗೆ ನನ್ನ ನಂಬರ್ ಕೊಡಬಹುದೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಕೇಳಿದ್ದನಂತೆ ಮತ್ತು ಅವಳು ಮೊದಲು ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆಯಲು ಬಯಸಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಏನಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದವಳಂತೆ ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

ನಾನು ಸರಿ ಎಂದೆ. ಖಂಡಿತ, ಹೌದು.

ಮೂರು ವಾರಗಳ ನಂತರ ನಾವು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿದೆವು. ನುಂಗಂಬಾಕಮ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಫೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಅವನೇ ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಒಬ್ಬ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಯಸ್ಕನಂತೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಜಾಗವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಟೇಬಲ್ ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿದ್ದನು. ನಾನು ಸುಂದರವಾದ ಚೂಡಿದಾರ ಧರಿಸಿದ್ದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಯಾಕೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ನನಗೆ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿತು.

ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ಬಂದಿದ್ದನು. ನಾನು ಒಳಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಎದ್ದು ನಿಂತನು. ಪುರುಷರು ಯಾವಾಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾನು ಮರೆತುಹೋಗಿದ್ದೆ. ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದನು. ಯಾವುದೇ ಥೆರಾಪಿಸ್ಟ್ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಯಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ. ನಾನು ಅಮ್ಮ ತಿರುಚ್ಚಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಉತ್ತರಿಸಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದನು.

ಅವನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರೆ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತೋ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಇದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ನಾವು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಮಾತನಾಡಿದೆವು. ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ವೈನ್ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆವು, ನಂತರ ಮತ್ತೊಂದು. ಅವನು ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಿಲ್ ಪಾವತಿಸಿದನು. ನಾವು ತಂಪಾದ ರಾತ್ರಿ ಗಾಳಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಉಬರ್ ಬುಕ್ ಮಾಡೋಣವೇ ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.

ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆಯು ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.

ನಾನು ಹೌದು ಎಂದೆ. ಯಾವುದೇ ಯೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ. ಹೌದು.

ಅವನು ಕಿಪಾಕ್‌ನ ಶಾಂತವಾದ ವಸತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕಾಫಿ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಪರಿಮಳವಿತ್ತು.ಪುಸ್ತಕದ ಅಲ್ಮಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದವು. ಸುಂದರವಾದ ಅಡುಗೆಮನೆ. ಹೆಡ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಮತ್ತು ಮ್ಯಾಚಿಂಗ್ ದೀಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವಯಸ್ಕರ ವಿಶಾಲವಾದ ಹಾಸಿಗೆ.

ಅವನು ನನಗೆ ವಿಸ್ಕಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾನು ಅವನ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಮ್‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಯೋಚಿಸಿದೆ: ನನಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ಮತ್ತು ನಾನು ಐವತ್ತಮೂರು ವರ್ಷದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಥೆರಾಪಿಸ್ಟ್ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು.

ಅವನು ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತನು. ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರವೂ ಅಲ್ಲ, ದೂರವೂ ಅಲ್ಲ. ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ. ಯಾವುದೇ ಅಸಹ್ಯಕರ ಭಾವನೆಯಿಲ್ಲದೆ.

"ಹೇ, ನೀನು ಸರಿ ಇದ್ದೀಯಾ?"

"ಓಹ್ ಹೌದು. ಯಾಕೆ?"

"ನೀನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ."

"ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ."

ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನು. ತನಿಖೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಅಲ್ಲ. "ನಿನಗೆ ಇಲ್ಲಿರಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನೀನು ಹೋಗಬಹುದು."

"ಇಲ್ಲ, ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿರಲು ಇಷ್ಟವಿದೆ."

"ಹಾಗಾದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು."

ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮುತ್ತಿಟ್ಟನು. ಯಾವುದೇ ಅವಸರವಿಲ್ಲದೆ. ತಾನು ಏನನ್ನೋ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ. ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿರುವಂತೆ. ರವಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಸಂಗತಿಯೇ ಅದೇ ಆಗಿತ್ತು. ಅವನು ಯಾವತ್ತೂ ಅವಸರ ಮಾಡದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ನಾನು ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಿದ್ದೇನೆ. ಮುಟ್ಟಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಆತುರಪಡುವ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೇಗನೆ ಮುಗಿಸಲು ನೋಡುವ ಹುಡುಗರು ಅವರು. ಆದರೆ ರವಿ ಮುತ್ತಿಡುವ ರೀತಿ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಮುಂದೇನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ ಮುತ್ತಿಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ಇದ್ದಂತಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದು ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿದರೂ, ನಂತರ ಅದಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾದ ಮೇಲೆ ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಖುಷಿಕೊಡುವ ಅನುಭವವಾಯಿತು.

ಅವನ ಕೈ ನನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸರಿದಾಡಿತು. ನನ್ನ ಗಲ್ಲವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿತು. ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಟ್ಟನು.

"ಬೆಡ್‌ರೂಮ್‌ಗೆ ಹೋಗೋಣವಾ?"

"ಹೌದು, ಹೌದು ಹೋಗೋಣ."

ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವಂತೆ ಮುಂದೇನಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕೊಡಿ. ನಮಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಏನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡು ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ತಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ತಂತ್ರವೂ ಮುಖ್ಯವೇ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ನಾನು ರವಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಮೊದಲು ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಪಡೆದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳಚಿದನು. ಯಾವುದೇ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲದೆ, ಬಹಳ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಇದನ್ನು ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮಾಡಿರುವಂತೆ. ನನ್ನ ಕುರ್ತಿಯ ಹಿಂದಿನ ಜಿಪ್ ಎಳೆದನು. ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ ಬ್ರಾ ಹುಕ್ ಬಿಡಿಸಿದನು. ಪರಿಪೂರ್ಣ ಅನುಭವ.

ಅವನು ಹಿಂದೆ ಸರಿದು ಮೃದುವಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದನು.

"ನೀನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದೀಯಾ."

"ಅಯ್ಯೋ, ನೀನು ಇದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ."

"ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು."

ಅವನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬಾಗಿದನು. ಅವನ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ತುಟಿಗಳು ನನ್ನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದವು. ಅದರ ಅನುಭವವೇ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಅವನ ಬಾಯಿ ನನ್ನ ಮೊಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸರಿದು, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ವೃತ್ತಾಕಾರವಾಗಿ ಸವಿಯಿತು.

"ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ?"

"...ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ, ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ."

ಅವನ ಕೈ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಸರಿದಾಡಿತು. ಯಾವುದೇ ಆತುರವಿಲ್ಲದೆ. ಕೇವಲ ಚರ್ಮದ ಸ್ಪರ್ಶ. ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದೆ. ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇಡೀ ಸಂಜೆ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ತುಲ್ಲಿನ ಬಳಿ ಬಂದವು. ಒಳಗೆ ಸರಿದವು. ಅವನು ಬಹಳ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದನು. ನಿಜವಾದ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ, ಯಾವುದೇ ನಕಲಿ ತೋರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ. ನಾನು ಅವನ ಕೈಯ ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನನ್ನ ಸೊಂಟವನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆಯೇ ನನ್ನ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡನು.

ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಇಷ್ಟ-ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ರವಿಗೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಹೇಳಿಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ತುಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿಸಿದನು. ನಿಧಾನವಾಗಿ. ಆ ಒಡಕಿನ ಅನುಭವದಿಂದ ನನ್ನ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಉಸಿರು ಹೊರಬಂತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ನಿಂತನು.

"ಸರಿಯಾಗಿದೆಯಾ?"

"ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು."

ಅವನು ತನ್ನ ಬೆರಳುಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಿದನು. ಸರಿಯಾದ ಕೋನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಬಾಯಿ ನನ್ನ ಮೊಲೆಯ ಮೇಲಿತ್ತು, ಬೆರಳುಗಳು ನನ್ನ ತುಲ್ಲಿನ ಮೇಲಿದ್ದವು. ಇವೆಲ್ಲದರ ಒಟ್ಟS ಅನುಭವವು ನನಗೆ ಅತಿರೇಕವೆನಿಸಿತು. ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಬೇಗನೆ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು (ಆರ್ಗಾಮ್) ಅನುಭವಿಸಿದೆ. ಅದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ ಆದರೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಬೆಡ್‌ಶೀಟ್ ಅನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ದೇಹ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು.

ಅವನು ಅದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದನು. ಆ ಸುಖದ ಅಲೆಯ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸಿದನು. ಆ ಬಳಿಕ ನಾನು ಹಾಗೆಯೇ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮಲಗಿದೆ. ಅವನು ನನ್ನ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಚವಾಯಿತು. ಯಾಕೆಂದೇ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.

"ನೀನು ಎಲ್ಲೋ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದೆ."

"ಹೌದು, ಕ್ಷಮಿಸು."

"ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಡ." ಅವನು ನನ್ನ ಹಣೆಯ ಮೇಲ್ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟನು. "ಅದು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಆಯಿತು."

ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ.

ಯಾವುದೇ ಮುಜುಗರವಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಆ ಹಂತ ತಲುಪಿದ್ದೆವು. ಅದು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವೆನಿಸುವಂತೆ ಅವನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದನು. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ವಯಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅದು ಹಾಗೆನಿಸಿತು.

ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದನು. ಆ ಹಳೆಯ ತಾಳ್ಮೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅವನು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಆತುರಪಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮುಖದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಬಹಳ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರೆದನು.

"ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಾ ಇಲ್ಲವಾ ನನಗೆ ಹೇಳು."

"ಓಹ್, ನಂಬು ಇದು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ."

"ಹೌದಾ?"

"ರವಿ. ದಯವಿಟ್ಟು, ಇದು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ."

ನಾನು ಅವನನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಲಗಿಸಿದೆ. ಮೇಲೆ ಕೂತೆನು. ಅವನ ಕೈಗಳು ನನ್ನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕುಳಿತವು, ಯಾವುದೇ ಬಲವಂತವಿಲ್ಲದೆ. ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೋನವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟನು. ನನ್ನದೇ ವೇಗವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟನು.

ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನಾನು ಏನೋ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬಂತೆ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮೇಲಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು. ನನ್ನ ಥೆರಾಪಿಸ್ಟ್ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಇದು ನನ್ನಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಯಾವುದೋ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಇದು ತುಂಬುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವಳು ಹೇಳಬಹುದು.

ಅದೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಆದರೆ ಅವನ ಕೈಗಳು ನನ್ನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲಿವೆ ಮತ್ತು ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮೌಲ್ಯಯುತವಾದವಳಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ, ನಾನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚರಮ ಸುಖ ಸಿಗಲಿದೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.

ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಚಲಿಸಿದೆ. ಮಸುಕಾದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ದೊಡ್ಡದಾದವು. ನನ್ನ ಸೊಂಟದ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಯಾಯಿತು.

"ಅರ್ಚನಾ..."

"ಛೆ ಹೌದು, ಆದರೆ ಈಗ ಮಾತನಾಡಬೇಡ... ಈಗ ಬೇಡ."

"ನಾನು ಕೇವಲ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಕರೆದೆ ಅಷ್ಟೇ."

"ನನಗೆ ಗೊತ್ತು. ಬೇಡ."

ಅವನು ಸುಮ್ಮನಾದನು. ಅವನ ಸೊಂಟ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಚಲಿಸಿತು. ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಲಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆವು. ನಾನು ಅವನ ಮುಖ, ಅವನ ಎದೆ, ಬಿಳಿ ತಲೆದಿಂಬಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಗಡ್ಡವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನು ತಾನೇ ಆಗಿದ್ದನು. ತಾನು ಯಾರು ಮತ್ತು ತನಗೆ ಏನು ಬೇಕು ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇರುವವನಂತೆ.

ನಾನು ಸುಖದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆ ತಲುಪಿದೆ. ಒಂದು ನಿಮಿಷದ ಬಳಿಕ ಅವನಿಗೂ ಸಿꪖ್ತು, ಆಮೇಲೆ ನಾವು ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮಲಗಿದ್ದೆವು, ಅದು ಕೂಡ ಬಹಳ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೊಟ್ಟಿತ್ತು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿ ತಯಾರಿಸಿದನು. ಅಪ್ಪಟ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಡಿಗ್ರಿ ಕಾಫಿ. ಸರಿಯಾದ ಉಪಾಹಾರ. ಅವನು ಬೂದು ಬಣ್ಣದ ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿನ ದಿನದ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಧರಿಸಿದ್ದನು ಮತ್ತು ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದನು. ಬಹಳ ಆರಾಮದಾಯಕವಾಗಿ. ಅವನಿಗೆ ಮುಂಜಾನೆಗಳು ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಅವನ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮರದ ಮೇಜಿನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷದವಳಂತೆ ಭಾವಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಅತಿಯಾದ ಅರಿವಿತ್ತು.

"ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಇರಬಹುದು."

"ಓಹ್ ಹೌದು, ಆದರೆ ನನಗೆ ಪುಸ್ತಕದಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವಿದೆ."

"ನಿನ್ನ ಶಿಫ್ಟ್ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಎಂದಲ್ವಾ ಹೇಳಿದ್ದೆ."

ಅವನಿಗೆ ಆ ವಿವರ ನೆನಪಿತ್ತು. ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದೆ.

"ಹಾಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು."

ಅವನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದನು. ಹೆಚ್ಚಿನ ಒತ್ತಡ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಆವಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಿಸಿಯಾದ ಕಾಫಿಯ ಲೋಟವನ್ನು ಇಟ್ಟನು. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಕುಳಿತೆವು. ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್ ಜೊತೆ ಜೋರಾಗಿ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಚೆನ್ನೈನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ.

"ಇದು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು," ನಾನು ಎಂದೆ.

"ಹೌದು."

"ನಾನು ಗಂಭೀರವಾದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಹುಡುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂದರೆ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುವುದೇನೆಂದರೆ ನಾನು--"

"ಅರ್ಚನಾ."

"ಏನು?"

"ಅದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಜೆ. ನಿನ್ನ ಕಾಫಿ ಕುಡಿ."

ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮದುರೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವೋಚರ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾರೆ. ರವಿ ಕಿಪಾಕ್‌ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಫ್ರೆಂಚ್ ಪ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಫಿಲ್ಟರ್ ಕಾಫಿಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಇವರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಉಪಾಹಾರ ಸೇವಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ ಎಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಇದರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಾರ.

ಬೆಳಗಿನ ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮನೆಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋದೆ, ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಸಣ್ಣದಾದ ಹಿತವಾದ ನೋವು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆಯ್ಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶಾಂತವಾದ ಖಚಿತತೆ ಇತ್ತು. ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಭ್ರಮೆಗಳಿಲ್ಲ, ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಭರವಸೆಗಳಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲದ ಈ ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಆರಂಭ. ನಾನು ನನ್ನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆಗೆದೆ, ಬ್ಯಾಗ್ ಕೆಳಗೆ ಇರಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧಳಾಗುತ್ತಾ ಮನದಲ್ಲೇ ನಕ್ಕೆನು.