వయసు తేడా బంధం

అర్చనకు అన్నీ తెలుసు. ఆమెకు ఎప్పుడూ తెలుసు. కాకపోతే అది ఆపడం వేరు, తెలుసుకోవడం వేరు. ఇందులో ఉన్నవి: వయసు తేడా (ఇద్దరూ పెద్దవాళ్లే), పచ్చి శృంగారం, మరియు తను ఏం చేస్తోంది, ఎందుకు చేస్తోంది అనేదానిపై ఒక యువతికి ఉన్న స్పష్టమైన అవగాహన. ఎలాంటి హ్యాపీ ఎండింగ్స్ లేవు. కేవలం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ అంతే.

ఇది ఏమిటో నాకు బాగా తెలుసు. కావ్య పుట్టినరోజు పార్టీలో తను నేను ఏం చదువుతున్నానని అడిగినప్పుడు, కేవలం అడగాలి కాబట్టి అడగకుండా నేను చెప్పింది శ్రద్ధగా విన్నప్పుడే నాకు అర్థమైంది. నేను ఏదో జోక్ చెబితే తను నవ్వింది, నవ్వాలి కాబట్టి నవ్వడం కాకుండా అది నిజంగా ఫన్నీగా ఉందని నవ్వినప్పుడే నాకు తెలిసింది. తను ఇప్పుడే వెళ్ళిపోవాలి అని చెప్పి, ఆ తర్వాత ఇంకో గంటసేపు అక్కడే ఉన్నప్పుడే నాకు అర్థమైంది.

నా థెరపిస్ట్ ఏం చెప్తుందో నాకు తెలుసు. తను ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన పనే లేదు. తను అలా సైలెంట్‌గా కూర్చుంటుంది. తన ప్రొఫెషనల్ ఐబ్రో ఒకటి పైకి లేపుతుంది. ఆ నిశ్శబ్దమే అన్ని సమాధానాలు చెబుతుంది.

నా అప్పా నేను పన్నెండు సంవత్సరాల వయసులో ఉన్నప్పుడు వదిలి వెళ్ళిపోయాడు. ఆయన పేరు ప్రకాష్. ఆయన తన రెండో కుటుంబంతో మదురైలో ఉంటారు. ప్రతి దీపావళికి నాకు ఒక సప్నా బుక్ హౌస్ గిఫ్ట్ వోచర్ పంపుతుంటారు. చెన్నైలోని ఒక ఇండిపెండెంట్ బుక్‌స్టోర్‌లో పనిచేసే నాకు, గత మూడేళ్లుగా ఒక్క పుస్తకానికి కూడా డబ్బులు కట్టని నాకు ఆ వోచర్స్ పంపడం బట్టి ఆయనకు నా గురించి ఎంత బాగా తెలుసో అర్థం చేసుకోవచ్చు.

రవి వయసు యాభై మూడు. ఆర్కిటెక్ట్. అన్నా నగర్‌లో సొంతంగా సక్సెస్‌ఫుల్ ఫర్మ్ నడుపుతున్నాడు. నాలుగేళ్ల క్రితం విడాకులు తీసుకున్నాడు, అది కూడా చాలా ప్రశాంతంగా, ఫ్రెండ్లీగా విడిపోయామని చెబుతాడు. విడాకులు కూడా అంత ప్రశాంతంగా జరగడం ఏంటో, అది వింటేనే ఏదోలా విచిత్రంగా అనిపిస్తుంది.

నేను అతన్ని కలుసుకున్నది వేళచ్చేరిలోని ఒక చిన్న అపార్ట్‌మెంట్‌లో జరిగిన కావ్య పుట్టినరోజు పార్టీలో. ఆ పార్టీ రద్దీగా, అస్తవ్యస్తంగా ఉంది; ఫ్లాట్ చాలా చిన్నదిగా ఉంది, ఎవరో స్పైస్డ్ రమ్ పంచ్ పెద్ద బౌల్ నిండా తయారుచేశారు, అందరూ ఎవరో ఒకరితో సెట్ అవ్వడానికి ట్రై చేస్తున్నారు లేదా ట్రై చేయనట్లు బిల్డప్ ఇస్తున్నారు. రవి బాల్కనీ డోర్ దగ్గర నిలబడి ఉన్నాడు. చూస్తే తను తప్పు అడ్రస్‌కి వచ్చేశానని, అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోదామంటే మర్యాద అడ్డు వస్తుందని ఇబ్బంది పడుతున్నట్లు ఉన్నాడు. నిజానికి అదే జరిగింది కూడా. కావ్య వాళ్ళ అమ్మ అతన్ని ఒక వెడ్డింగ్ గిఫ్ట్ కార్డుతో పంపింది. ఒక డ్రింక్ తాగి వెళ్ళిపోదామని వస్తే, ఎవరో తన కార్పొరేట్ లా డిసర్టేషన్ గురించి చెప్తుంటే తను తలాడించుకుంటూ అక్కడే ఇరుక్కుపోయాడు.

నేనే వెళ్లి అతన్ని కాపాడాను. నేను నాకైతే అదే చెప్పుకున్నాను. మేము రెండు గంటలు మాట్లాడుకున్నాం. తను ప్రశ్నలు అడిగాడు, నేను చెప్పిన సమాధానాలు శ్రద్ధగా విన్నాడు, నిజంగా ఏదైనా నవ్వు వచ్చేలా ఉంటే నమ్మి నమ్మాడు. అతని లినెన్ షర్టు చేతులు పైకి మడుచుకుని ఉన్నాయి. అతని చేతులు చాలా బాగున్నాయి. ఎలాంటి అర్థం లేని టాటూలతో నిండిపోకుండా చక్కగా ఉన్నాయి.

అది వినడానికి ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలుసు. నేను ఎవరినీ జడ్జ్ చేయట్లేదు, అలా అని పూర్తిగా లైట్ కూడా తీసుకోవట్లేదు. అతను వెళ్ళేటప్పుడు నాతో అన్నాడు, *నిన్ను కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది* అని. జస్ట్ అలా మాట్లాడి వెళ్ళడం లాంటిది కాదు, మనస్ఫూర్తిగా *నిన్ను కలవడం చాలా lovelyగా ఉంది* అన్నాడు. తను ఆ మాట ప్రత్యేకంగా నన్ను ఉద్దేశించే అన్నట్లు అనిపించింది. నేను కూడా ఒక ముఖ్యమైన మనిషినే అన్నట్లుగా అనిపించింది.

నేను ఇంటికి వెళ్ళి వారం అంతా, వీకెండ్‌లో కూడా అతని గురించే ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను. అప్పుడే కావ్య నాకు మెసేజ్ చేసింది, రవి నా నెంబర్ అడిగాడని, నీకు చెప్పి ఇవ్వవచ్చా అని అడుగుతున్నానని చెప్పింది. ఆమె మెసేజ్ టైప్ చేసే తీరు చూస్తేనే అర్థమవుతుంది, ఆమెకు తెలుసు ఇక్కడ ఏం జరగబోతుందో అని, రిసెప్షన్‌లో ఏం మాట్లాడాలో కూడా ఆమె ముందే ప్లాన్ చేసేసుకుంటోంది. నేను సరే అన్నాను. ఖచ్చితంగా, ఆఫ్ కోర్స్!

మూడు వారాల తర్వాత మేము డిన్నర్‌కి వెళ్ళాం. నుంగంబాక్కమ్‌లోని ఒక మంచి ఫైన్ డైనింగ్ రెస్టారెంట్‌కి, ఏదో రోడ్డు పక్కన ఉండే కేఫ్‌కి కాదు. అతనే టేబుల్ బుక్ చేశాడు. ఏదైనా మంచి ప్లేస్ వెతికి, ఒక పెద్ద మనిషిలా రిజర్వేషన్ చేసి ఉంచాడు. నేను మంచి ప్రింటెడ్ సల్వార్ కమీజ్ వేసుకున్నాను. నేను దీన్ని ఎందుకు ప్రత్యేకంగా చెబుతున్నానో నాకే తెలియదు, బహుశా అప్పుడు ఆ డ్రెస్ చాలా ముఖ్యమైనదిగా అనిపించింది.

నేను వెళ్లేసరికే అతను అక్కడ ఉన్నాడు. నేను లోపలికి రావడం చూసి లేచి నిలబడ్డాడు. మగవాళ్ళు ఎప్పుడు ఇలా చేయడం మానేశారో నాకు తెలియదు కానీ, చాలాకాలం తర్వాత ఎవరో అలా గౌరవించడం నాకు చాలా కొత్తగా, బాగుంది అనిపించింది. డిన్నర్ చేసేటప్పుడు అతను మా అమ్మనాన్నల గురించి అడిగాడు. ఎవరో థెరపిస్ట్ లాగా సీరియస్‌గా కాకుండా, ఇద్దరూ ఒకరినొకరు తెలుసుకుంటున్నప్పుడు సాధారణంగా అడిగేలా అడిగాడు. చాలా క్యాజువల్‌గా. నేను కూడా క్యాజువల్‌గానే చెప్పేశాను, అమ్మ త్రిచ్చిలో ఉంటుంది, నాన్న పెద్దగా మా జీవితంలో లేడు అని. అతను తలాడించి, దాన్ని ఎక్కువగా పట్టుకుని వేధించకుండా సామూహికంగా టాపిక్ మార్చేశాడు.

అతను ఆ విషయం మీద ఎక్కువ ప్రశ్నలు వేసి ఉంటే ఇంకా చిరాగ్గా ఉండేదేమో, కానీ అలా వదిలేయడం వల్ల ఇంకా ఏదోలా అనిపించింది. మేము మూడు గంటలు మాట్లాడుకున్నాం. ఒక వైన్ బాటిల్ షేర్ చేసుకున్నాం, ఆ తర్వాత ఇంకోటి. బిల్లు కట్టేటప్పుడు అతను దాన్ని పెద్ద విషయంగా చేయకుండా చాలా సైలెంట్‌గా క్లియర్ చేశాడు. మేము బయటికి వచ్చి చల్లని చెన్నై రాత్రి గాలిలో నడుస్తుంటే, తన ఇంటికి ఉబర్‌లో వస్తావా అని అడిగాడు.

ఎలాంటి బలవంతం చేసేలా కాదు. ఏదో అదొక సాధారణ విషయమన్నట్లు, లాజిస్టిక్స్ కన్ఫర్మ్ చేస్తున్నట్లు అడిగాడు. నేను సరేనన్నాను. ఎలాంటి ఆలోచన లేకుండా, ఏమాత్రం గ్యాప్ ఇవ్వకుండా. సరేనన్నాను.

అతను కిళ్పాక్‌లోని ఒక ప్రశాంతమైన రెసిడెన్షియల్ ఏరియాలో ఉన్నాడు. ఆ ఫ్లాట్ చాలా పరిశుభ్రంగా, చక్కటి ఫర్నిచర్‌తో ఉంది. అక్కడ ఫిల్టర్ కాఫీ సువాసనతో పాటు గంధం, సిడార్ వుడ్ లాంటి మంచి సువాసన వస్తోంది. నిజమైన, బరువైన పుస్తకాలతో నిండిన బుక్‌షెల్ఫ్ ఉంది. ఒక స్లీక్ మాడ్యులర్ కిచెన్ ఉంది. వుడెన్ హెడ్‌బోర్డ్, మ్యాచింగ్ బెడ్‌సైడ్ లాంప్స్‌తో అది ఒక పెద్దవాళ్ళ బెడ్ అని స్పష్టంగా కనిపించేలా ఉంది.

అతను సింగిల్ మోల్ట్ పోసి నాకు గ్లాస్ ఇస్తుంటే నేను అతని లివింగ్ రూమ్‌లో నిలబడి ఇలా అనుకున్నాను: నా వయసు ఇరవై ఐదు, నేను ఇప్పుడు యాభై మూడు సంవత్సరాల వ్యక్తి ఫ్లాట్‌లో ఉన్నాను. నా థెరపిస్ట్ అయితే ఇప్పుడు ఏం చెబుతుందో నాకు బాగా తెలుసు.

అతను సోఫాలో నా పక్కన కూర్చున్నాడు. మరీ అతిగా దగ్గరగా కాకుండా, అలా అని కావాలని దూరం పాటించినట్లు కాకుండా. చాలా సహజంగా. ఎలాంటి భయంకరమైన ఫీలింగ్ లేకుండా.

"హే, అంతా ఓకేనా?"

"ఆ... అవును. ఎందుకు?"

"నువ్వు ఒక్కసారిగా సైలెంట్ అయిపోయావు."

"ఓహ్ లేదు, లేదు, నేను బానే ఉన్నాను."

అతను నన్ను చూశాడు. ఎవరినైనా పరీక్షగా చూసినట్లు కాకుండా, చాలా ప్రశాంతంగా గమనిస్తూ. "నీకు ఇష్టం లేకపోతే నువ్వు ఇక్కడ ఉండాల్సిన అవసరం లేదు."

"లేదు, నాకు ఇక్కడే ఉండాలని ఉంది."

"అయితే మంచిదే."

అతను నన్ను ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. ఎక్కడా ఎలాంటి తొందరపాటు లేకుండా. తను ఎవరికీ ఏదీ నిరూపించాల్సిన అవసరం లేదన్నట్లుగా. మాకు ప్రపంచమంతా సమయం ఉన్నట్లుగా. రవిలో ఉన్న ప్రత్యేకత అదే. జీవితంలో ఎక్కడా ఆగకుండా పరిగెత్తడం మానేసినవాడిలా అతను ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

నేను నా వయసు కుర్రాళ్లతో ఉన్నాను. వాళ్ళ ముద్దుల్లో ఒకరకమైన ఆరాటం, తొందరపాటు ఉంటుంది; ఎక్కడ ఈ అవకాశం చేజారిపోతుందో అన్న భయం కనిపిస్తుంది. కానీ రవి ముద్దుల్లో ఆ భయం లేదు. ఎక్కడికీ పారిపోనట్లుగా, కేవలం ఆ ముద్దును ఆస్వాదిస్తున్నట్లుగా, ఆ తర్వాత జరగబోయేదాని కంటే ఆ క్షణాన్ని ప్రేమిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. మొదట నాకు ఇది కొద్దిగా పిచ్చిగా అనిపించినా, ఆ తర్వాత అలవాటు అయ్యాక మాత్రం... అబ్బా, చెప్పలేనంత అద్భుతంగా అనిపించింది.

అతని చెయ్యి నా ముఖం మీదకు వచ్చింది. నా గడ్కాన్ని మెల్లగా పైకి ఎత్తింది. ఇంకొంచెం భిన్నంగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. మరింత మెల్లగా, మరింత లోతుగా.

"బెడ్‌రూమ్‌కి వెళ్దామా?"

"అవును, పదండి."

పుస్తకాల్లో వర్ణించినట్లుగా ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందో నేను ఇక్కడ చెప్పాలి. వస్తాను ఆ విషయానికి కూడా, కొంచెం సమయం ఇవ్వండి. నిజంగానే ఏం చేయాలో తెలిసిన ఒక అనుభవజ్ఞుడైన మనిషి మనపై పూర్తి శ్రద్ధ పెట్టినప్పుడు ఒక అద్భుతం జరుగుతుంది. అది కేవలం టెక్నిక్ గురించి కాదు, టెక్నిక్ ముఖ్యామే అనుకోండి. కానీ ముఖ్యమైనది ఏంటంటే, నువ్వు ఎంతో ఆసక్తికరమైన వ్యక్తివన్న భావన నీకు కలిగించడం. నీ ప్రతి స్పందన కేవలం ఒక ఫార్మాలిటీ కాకుండా, అదే అసలైన విషయంగా భావించేలా చూసుకోవడం.

రవికి ముందు నాకు ఎప్పుడూ ఇలాంటి సంయమనంతో కూడిన శ్రద్ధ ఎక్కడా దొరకలేదు.

అతను నా బట్టలు చాలా మెల్లగా విప్పాడు. ఎలాంటి తడబాటు లేకుండా, చాలా స్థిరంగా; ఎన్నోసార్లు ఈ పని చేసిన అనుభవం ఉన్నవాడిలా, దీన్ని పెద్ద డ్రామాగా మార్చకుండా. నా కమీజ్ వెనుక ఉన్న జిప్ చాలా సాఫీగా తెరిచాడు. ఒక చేత్తో హుక్స్ విప్పేశాడు. అంతా చాలా సహజంగా జరిగింది. అదే అసలైన అనుభవం అంటే.

అతను వెనక్కి జరిగి మృదువైన కాంతిలో నన్ను చూశాడు.

"నువ్వు చాలా అద్భుతంగా ఉన్నావు."

"అయ్యో, మీరు అలా అనాల్సిన పని లేదు."

"నాకు తెలుసులే, అనాలనిపించి అన్నానంతే."

అతను నా మీదకు వంగాడు. అతని వెచ్చని పెదవులు నా మెడ మీద ఆగాయి. ఛీ... అబ్బా, అది ఎంత బాగుందో! ఆ తర్వాత అతని నోరు నా చనుమొనలపై వాలి, నాలుకతో చాలా మెల్లగా గుండ్రంగా తిప్పడం మొదలుపెట్టింది.

"బాగుందా?"

"...ఆహ్ దేవుడా, అసలు ఆపకండి."

అతని చెయ్యి నా పొట్ట మీద నుంచి క్రిందికి కదిలింది. ఎక్కడికీ తొందరపడకుండా. కేవలం చర్మాన్ని తడుముకుంటూ. నేను అప్పటికే తడిసిపోయి ఉన్నాను. నిజం చెప్పాలంటే సాయంత్రం నుంచే నా ఒళ్ళు అలాగే ఉంది, ఇప్పుడు దాచడంలో అర్థం లేదు కాబట్టి చెప్పేస్తున్నాను.

అతని వేళ్ళు నన్ను వెతుక్కుంటూ అక్కడికి చేరాయి. చాలా సులువుగా జారి లోపలికి వెళ్ళాయి. అతను నన్ను చాలా మెల్లగా ట్రీట్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. నటిస్తున్నట్లు కాకుండా నిజమైన ఓపికతో. అతని చేతి స్పర్శకు నా శరీరం వాటంతట అదే స్పందించింది. నా తుంటి భాగం అతని చేతికి తగినట్లుగా పైకి లేచింది. నేను ఎలాంటి సూచనలు ఇవ్వకపోయినా, ఎక్కడ ఎలా తాకాలో అతనికి అప్పటికే బాగా తెలుసు.

ఇంతకుముందు వేరేవాళ్లతో ఉన్నప్పుడు నేను ఎక్కడ ఎలా తాకాలో చెప్పాల్సి వచ్చేది. వాళ్ళకి ఏ ఇబ్బంది కలగకూడదని చిన్న చిరునవ్వుతో చెప్పేదాన్ని. కానీ రవికి అలాంటి డైరెక్షన్స్ ఏవీ అవసరం పడలేదు.

అతను తన వేళ్ళను నా పూకులోకి చొప్పించాడు. చాలా నెమ్మదిగా. ఆ సాగే గుణానికి నా నోటి నుంచి చిన్న కేక వెలువడింది. అతను వెంటనే ఆగిపోయాడు.

"ఓకేనా?"

"ఓకే కంటే చాలా బాగుంది."

అతను తన వేళ్ళను సరిగ్గా సరైన కోణంలో కదిలించాడు. అతని నోరు ఇప్పటికీ నా చనుమొనల మీదే ఉంది, వేళ్ళు మాత్రం నా క్లిటోరిస్ మీద లయబద్ధంగా కదులుతున్నాయి. ఆ రెండూ కలిపి నాకు ఇస్తున్న అనుభూతి నిజంగా చెప్పలేనంత బలంగా ఉంది. నేను అనుకున్నదానికంటే చాలా త్వరగా పీక్ స్టేజ్‌కి వచ్చేసాను. ఆపేద్దామని మనసులో ఎంత అనుకున్నా కుదరలేదు. పత్తి బెడ్‌షీట్‌ని గట్టిగా పట్టుకుని నా శరీరం బిగుసుకుపోయింది.

అతను ఆపకుండా అలాగే కొనసాగించాడు. ఆ ఆర్గాజమ్ తాలూకు ప్రకంపనల నుంచి నన్ను చాలా ప్రేమగా బయటికి తీసుకువచ్చాడు. ఆ తర్వాత, నేను ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అలా పడుండిపోయాను. అతను ఇంకా నా ముఖం వైపే చూస్తున్నాడు. నాకు ఎందుకో హఠాత్తుగా సిగ్గు వేసింది, మొహమాటం అనిపించింది. అసలు ఎందుకు సిగ్గుపడుతున్నానో నాకే తెలియదు.

"ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయావులే."

"అవును, సారీ."

"సారీ చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు." అతను నా కణతపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. "సరిగ్గా జరగాల్సిందే జరిగింది."

అంటే... నిజంగా అద్భుతం.

ఏ లావాదేవీ లాంటి తడబాటు లేకుండా మేము ఆ స్థితికి చేరుకున్నాం. ఇదంతా చాలా సహజంగా జరిగేలా అతను ఏర్పాట్లు చేశాడు. నిజానికి ఈ వయసు వ్యత్యాసంలో ఎలాంటి సహజత్వం ఉండకూడదు, కానీ ఆ క్షణంలో మాత్రం అంతా ఎంతో నేచురల్‌గా అనిపించింది.

అతను చాలా నెమ్మదిగా కదులుతున్నాడు. ఆ తొందరపాటు లేని తనదైన శైలిలో. కుర్రాళ్ళలాగా అతను కంట్రోల్ కోల్పోతాడేమో, ఎక్కడ హడావిడి చేస్తాడో అని నేను భయపడ్డాను, కానీ అతను అలా చేయలేదు. చాలా నిలకడగా, స్థిరమైన ఉద్దేశంతో ముందుకు సాగాడు. నా ముఖంలో వచ్చే ప్రతి చిన్న భావాన్ని గమనిస్తూ.

"బాగుందా లేదా నాకు చెప్పు."

"అబ్బా, నమ్ము, చాలా బాగుంది."

"అవునా?"

"రవి. ప్లీజ్, ఇది నిజంగా చాలా చాలా బాగుంది."

నేను అతన్ని మెల్లగా వెనక్కి తోసాను. అతని మీదకు ఎక్కాను. అతని చేతులు నా తుంటి మీద చాలా సున్నితంగా విశ్రాంతిగా ఉన్నాయి, నన్ను బలవంతం చేయకుండా. సరిగ్గా నాకు ఏ యాంగిల్ సౌకర్యంగా ఉంటుందో ఆ భంగిమను వెతుక్కునే అవకాశం నాకు ఇచ్చాడు. వేగం ఎంతో నేనే నిర్ణయించుకునేలా వదిలేశాడు.

నేను అతని వైపు కిందకు చూశాను. అతను నన్ను చూస్తున్న తీరు చూస్తే ఏదో చాలా గొప్ప, విలువైన వస్తువును చూస్తున్నట్లుగా ఉంది. నా థెరపిస్ట్ ఇప్పుడు ఏం చెబుతుందో నాకు తెలుసు. నాకంటే ఇరవై ఎనిమిది సంవత్సరాలు పెద్దవాడైన ఈ మనిషితో ఉండటం వెనుక నా బాల్యంలో ఎక్కడో పడిన పునాదే కారణం అని ఆమె చెబుతుంది.

ఆ విషయాలన్నీ నాకు మేధోపరంగా తెలుసు. కానీ అతని చేతులు నా తుంటి మీద ఎంత వెచ్చగా ఉన్నాయి, నన్ను ఎంత విలువైన వ్యక్తిలా చూస్తున్నాడు, నేను అతనిపై కదులుతూ మరో రెండు నిమిషాల్లో మళ్ళీ పీక్ రీచ్ అవ్వబోతున్నాను... అది మాత్రం వంద శాతం నిజం, అద్భుతం.

అందుకే... నేను మరింత వేగంగా కదిలాను. ఆ మసక వెలుతురులో అతని కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. అతని చేతులు నా నడుమును మరింత గట్టిగా చుట్టుకున్నాయి.

"అర్చన..."

"ఛీ అవును, అబ్బా... ఇప్పుడు ఏమి మాట్లాడకండి... ప్లీజ్."

"నేను జస్ట్ నీ పేరు పిలిచానంతే."

"నాకు తెలుసు. పిలవకండి."

అతను మాట్లాడటం మానేశాడు. అతని తుంటి నా వేగానికి తగ్గట్లుగా పైకి కదిలింది. మేము ఇద్దరం కలిసి ఒకే లయలో, ఒకే వేగంతో ముందుకు సాగాం. తెల్లటి దిండుపై అతని ముఖం, అతని ఛాతి, అతని జుట్టులోని ఆ వెండి నొర్సులు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. అతను అసలైన తనలాగే ఉన్నాడు. తను ఎవరో, తనకు ఏం కావాలో పూర్తిగా స్పష్టత ఉన్న మనిషిలా.

నేను పీక్ ఎంజాయ్ చేసి కారిపోయాను. సరిగ్గా ఒక నిమిషం తర్వాత అతనూ నాతో పాటు ఆ తృప్తిని పొందాడు. ఆ తర్వాత మేము ఆ ప్రశాంతమైన గదిలో ఎలాంటి మాటలు లేకుండా అలా పడుండిపోయాం... ఆ మౌనం కూడా ఎంతో హాయిగా, సంతోషంగా అనిపించింది.

ఉదయాన్నే అతను ఫిల్టర్ కాఫీ పెట్టాడు. అసలైన, సాంప్రదాయమైన డిగ్రీ కాఫీ. సరైన రకమైన బ్రేక్‌ఫాస్ట్. అతను ఫిట్టెడ్ గ్రే టీ-షర్ట్, నిన్నటి ట్రావెల్ ప్యాంట్ వేసుకున్నాడు. చూడటానికి చాలా హ్యాండ్‌సమ్‌గా, రిలాక్స్‌డ్‌గా ఉన్నాడు. ఉదయాలు అతనికి ఎప్పుడూ ఎలాంటి టెన్షన్ లేదా సమస్య కాదన్నట్లుగా.

నేను అతని టేకు చెక్క డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కూర్చుని నా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల వయసును అనుభవిస్తున్నాను, కాకపోతే కాస్త ఎక్కువ స్పృహతో.

"ఇంకొంచెంసేపు ఉండొచ్చుగా."

"ఓహ్ అవును, కానీ బుక్‌స్టోర్‌లో పని ఉంది."

"నీ షిఫ్ట్ పదకొంటింటికి కదా మొదలయ్యేది అన్నట్లే ఉంది."

అతను ఆ చిన్న డీటెయిల్ కూడా గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. డిన్నర్ చేసేటప్పుడు నేను ఎప్పుడో ఒకసారి చెప్పిన మాట అది.

"అయినా నేను ఇంటికి వెళ్ళాలి. బట్టలు మార్చుకోవాలి."

అతను తలాడించాడు. నన్ను బలవంతం చేయలేదు. నా ముందు ఒక రాగి డబరా గ్లాస్‌లో వేడివేడి కాఫీ పెట్టాడు. మేము కొద్దిసేపు హాయిగా ఎలాంటి మాటలు లేకుండా కూర్చున్నాం. బయట వీధిలో ఎవరో డెలివరీ బాయ్‌తో గట్టిగా అరుస్తూ వాదిస్తున్నారు. ఒక సాధారణ చెన్నై ఉదయం.

"ఇది చాలా బాగుంది," నేను అన్నాను.

"అవును."

"నేను పెద్ద సీరియస్ సంబంధాల కోసం వెతకట్లేదు. అంటే, అసలు నేను ఏం చేస్తున్నానో నాకే స్పష్టత లేదు. నేను చెప్పాలనుకున్నది ఏంటంటే నేను..."

"అర్చన."

"ఏంటి?"

"నిన్న రాత్రి చాలా మంచిగా గడిచింది. నీ కాఫీ తాగు."

అవును. నేను కాఫీ తాగాను. ఇంటి గుమ్మం దగ్గర అతను నన్ను సాగనంపుతూ ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. నా తల వెనుక అతని వెచ్చని చేయి ఆసరాగా నిలిచింది.

"నిన్ను మళ్లీ చూడాలని ఉంది."

"అవును, ఖచ్చితంగా. మంచిదే."

నేను మెట్లు దిగి రద్దీగా ఉండే చెన్నై వీధిలోకి వచ్చాను. ఉదయం పూట ప్రకాశవంతమైన ఎండలో కొద్దిసేపు అలాగే నిలబడ్డాను. కావ్యకి మెసేజ్ చేశాను: *సరే ఒప్పుకుంటున్నాను, నీదే నిజం.*

ముప్పై సెకన్లలోనే ఆమె రిప్లై వచ్చేసింది: *ముందే చెప్పానుగా నాదే నిజమని!*

నేను నా ఫోన్ బ్యాగ్‌లో పెట్టేసాను. ఏదైనా ఒక విషయం ఏంటో మనకు పూర్తిగా తెలిసినప్పటికీ, అది నిజంగా జరగకుండా ఆగిపోదు. మీ మానసిక పరిస్థితి గురించి మీకు పూర్తి అవగాహన ఉండవచ్చు, రోడ్డు మ్యాప్ అంతా మీ కళ్ళ ముందు స్పష్టంగా ఉండవచ్చు, మీ థెరపిస్ట్ కనుబొమ్మల కదలికలు మీ మెదడులో ముద్రపడి ఉండవచ్చు... కానీ ఒక వ్యక్తి మీకు కాఫీ చేసిపెట్టి, మీకు కాఫీ ఎలా ఇష్టమో గుర్తుపెట్టుకొని, మిమ్మల్ని నిజంగా విలువైన వ్యక్తిలా చూస్తే ఆ వాస్తవాన్ని ఏదీ మార్చలేదు.

మా అప్పా తన రెండో కుటుంబంతో మదురైలో తన సప్నా బుక్ హౌస్ వోచర్లతో ఉన్నారు. రవి కిళ్పాక్‌లో తన ఫ్రెంచ్ ప్రెస్, ఫిల్టర్ కాఫీతో ఉన్నాడు. వీరిద్దరిలో ఎవరితో నేను బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేయాలని కోరుకుంటానో నాకు బాగా తెలుసు. బహుశా అసలు పాయింట్ అదే కావచ్చు.

ఉదయపు వెచ్చని ఎండలో నేను ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాను. నా కాళ్ళ మధ్య ఉన్న ఆ సున్నితమైన మధురమైన నొప్పిని, నా శరీరం లోపల నిశ్శబ్దంగా నడుస్తున్న నా స్వంత నిర్ణయాల తృప్తిని అనుభవిస్తున్నాను. ఎలాంటి పెద్ద పెద్ద భ్రమలు లేవు, అద్భుతమైన అబద్ధపు హామీలు లేవు; ఎప్పుడూ ఆగిపోని ఈ నగరంలో కేవలం ఒక స్పష్టమైన ఆరంభం మాత్రమే. నేను నా అపార్ట్‌మెంట్ తలుపు తెరిచి, బ్యాగ్ కింద పెట్టి, రాబోయే రోజును తలుచుకుంటూ పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో సిద్ధమయ్యాను.