வயதில் மூத்த காதல்

அர்ச்சனாவுக்கு எல்லாம் தெரியும். அவளுக்கு எப்போதும் தெரியும். அது நின்றுவிடுவதற்கான அறிகுறி அல்ல. இதில் உள்ளது: வயது வித்தியாசம் (இருவரும் பெரியவர்கள்), வெளிப்படையான உடலுறவு, மற்றும் தான் என்ன செய்கிறாள், ஏன் செய்கிறாள் என்பது பற்றிய ஒரு பெண்ணின் தெளிவான கணக்கு. திருந்தும் கதைகள் ஏதுமில்லை. வெறும் காலை உணவு மட்டுமே.

இது என்னவென்று எனக்கு நன்றாகப் புரியும். காவ்யாவின் பிறந்தநாள் பார்ட்டியில் நான் என்ன புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று அவர் கேட்டு, அதற்கு நான் சொன்ன பதிலை நிஜமாகவே கவனித்துக் கேட்டபோதே எனக்குத் புரிந்துவிட்டது. நான் சொன்ன ஏதோ ஒரு விஷயத்திற்கு அவர் சிரித்தபோது, அது சிரிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக அது நிஜமாகவே வேடிக்கையாக இருந்ததால் சிரித்தபோதே நான் அதை உணர்ந்துகொண்டேன். அவர் கிளம்ப வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு, மேலும் ஒரு மணி நேரம் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தபோதும் எனக்கு அது புரிந்தது.

என் தெரபிஸ்ட் என்ன சொல்வார் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவர் சொல்லக் கூடத் தேவையில்லை. சும்மா காத்திருப்பார். தனது தொழில்முறை புருவங்களில் ஒன்றை மட்டும் உயர்த்துவார். அந்த மௌனத்தையே எல்லாவற்றையும் பேச விடுவார்.

என் அப்பா எனக்கு பன்னிரண்டு வயதாக இருக்கும்போது வீட்டை விட்டுப் போய்விட்டார். அவர் பெயர் பிரகாஷ். அவர் மதுரையில் தனது இரண்டாவது குடும்பத்துடன் வசித்து வருகிறார், ஒவ்வொரு தீபாவளிக்கும் எனக்கு சப்னா புக் ஹவுஸின் கிப்ட் வவுச்சரை அனுப்பி வைப்பார். நான் சென்னையில் உள்ள ஒரு புத்தகக் கடையில் வேலை பார்க்கிறேன் என்றும், கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக நான் ஒரு புத்தகத்திற்கும் பணம் கொடுத்ததில்லை என்றும் அவருக்கு என்னைப்பற்றி எவ்வளவு நன்றாகத் தெரியும் என்பதை இதுவே சொல்லும்.

ரவிக்கு வயசு ஐம்பத்து மூன்று. ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட். அண்ணா நகரில் சொந்தமாக ஒரு பெரிய நிறுவனத்தை நடத்தி வருகிறார். நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு விவாகரத்து பெற்றுவிட்டார், ரொம்ப சுமூகமாகப் பிரிந்தோம் என்று சொல்கிறார். அது உண்மைதான் என்று நான் இப்போது நம்பத் தொடங்கியிருக்கிறேன், அது உண்மையாக இல்லாவிட்டால் எப்படி இருக்குமோ அதைவிட சற்று விசித்திரமாகத்தான் இருக்கிறது.

வேளச்சேரியில் உள்ள ஒரு சிறிய குடியிருப்பில் நடந்த காவ்யாவின் பிறந்தநாள் பார்ட்டியில்தான் அவரைச் சந்தித்தேன். அந்த மாதிரி இடங்கள் ரொம்பக் களேபரமாக இருக்கும் - வீடு மிகவும் சிறியதாக இருக்கும், யாரோ ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் ஸ்பைஸ்டு ரம் பன்ச் தயாரித்திருப்பார்கள், எல்லாரும் யாருடனாவது செட்டப் ஆக முயற்சித்துக்கொண்டிருப்பார்கள் அல்லது அப்படி முயற்சிக்காதது போல் சத்தமாக நடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். ரவி பால்கனி ஸ்லைடிங் டோர் அருகில் நின்று கொண்டிருந்தார், பார்க்க, தான் ஏதோ தப்பான விலாசுக்கு வந்துவிட்டதாகவும், அங்கிருந்து உடனே கிளம்பிவிட முடியாத அளவுக்கு நாகரிகம் கருதி அமைதியாக இருப்பதாகவும் தோற்றமளித்தார். கடைசியில் பார்த்தால், அதுதான் உண்மையாக நடந்திருந்தது. காவ்யாவின் அம்மா அவருக்கு ஒரு திருமண வாழ்த்து அட்டை கொடுத்து அனுப்பியிருந்தார். ஒரே ஒரு ட்ரிங்க் குடிப்பதற்காக அவரை இருக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தியிருக்கிறார்கள். இப்போது வெள்ளிக்கிழமை இரவு பதினொரு மணிக்கு, கையில் கிங்ஃபிஷர் பாட்டிலுடன், கார்ப்பரேட் லா டிசர்டேஷன் பற்றி யாரோ விளக்குவதை அமைதியாகத் தலையாட்டிட்டுக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

நான் அவரை மீட்கப் போனேன். அப்படித்தான் நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன். நாங்கள் இரண்டு மணி நேரம் பேசினோம். அவர் கேள்விகள் கேட்டார், நான் சொன்ன பதில்களைக் கவனித்துக் கேட்டார், எதிலாவது நகைச்சுவை இருந்தால் உண்மையாகவே சிரித்தார். அவது லினன் ஷர்ட் கைகளை மடித்து விட்டிருந்தார். அவருக்கு அழகான கைகள் இருந்தன. அர்த்தமில்லாத பச்சை குத்தல்கள் இல்லாத சுத்தமான கைகள்.

இது கேட்க எப்படி இருக்கிறது என்பது எனக்குப் புரிகிறது. நான் அவரைத் தீர்ப்பளிக்கவில்லை, அதே சமயம் யோசிக்கவும் செய்கிறேன். அவர் அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, என்னைச் சந்தித்தது ரொம்ப மகிழ்ச்சியாக இருந்தது என்றார். அரட்டை அடிப்பது நல்லா இருக்கு என்றோ அல்லது உங்களைப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சி என்றோ சொல்லாமல், *The lovely to meet me* என்றார். குறிப்பாக அதற்கான அர்த்தத்துடன் சொன்னார். என்னை அந்த வார்த்தைக்கு மதிப்புள்ள ஒரு நபராக நினைத்துப் பேசியது போல் இருந்தது.

நான் வீடு திரும்பி, வார இறுதி நாட்கள் உட்பட முழு வாரம் அவரைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது காவ்யாவிடமிருந்து ஒரு டெக்ஸ்ட் வந்தது - ரவி என் நம்பரைக் கேட்டதாகவும், உன்னிடம் கேட்டுவிட்டுத் தரலாமா என்று பார்க்க விரும்புவதாகவும் கேட்டிருந்தாள். வரவேற்பறையில் என்ன பேச வேண்டும் என்பதை முன்கூட்டியே திட்டமிட்டுவிட்ட ஒருவரைப் போல அவள் உற்சாகமாக டைப் செய்துகொண்டிருந்தாள். நான் சரி என்றேன். ஆமாம், கட்டாயம்.

மூன்று வாரங்களுக்குப் பிறகு நாங்கள் டின்னர் சென்றோம். நுங்கம்பாக்கத்தில் உள்ள ஒரு நல்ல ஃபைன்-டைனிங் ரெஸ்டாரண்ட், சாதாரண தர்ஷினி அல்லது கேசுவலான கஃபே அல்ல. அவர்தான் புக் செய்திருந்தார். ஒரு வயது முதிர்ந்த மனிதரைப் போல நல்ல இடத்தைத் தேடி முன்பதிவு செய்திருந்தார். நான் நல்ல பிரிண்டட் சல்வார் கமீஸ் அணிந்திருந்தேன். அதை ஏன் குறிப்பிடுகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அது முக்கியமாகப் பட்டது.

நான் சென்றடைந்தபோது அவர் ஏற்கனவே அங்குதான் இருந்தார். நான் உள்ளே நுழைந்ததைப் பார்த்ததும் எழுந்து நின்றார். ஆண்கள் எப்போது அப்படிச் செய்வதை நிறுத்தdார்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் நிறுத்திவிட்டார்கள், அது எப்படிப்பட்ட உணர்வு என்பதையும் நான் மறந்துவிட்டிருந்தேன். டின்னரின்போது அவர் என் பெற்றோரைப் பற்றி விசாரித்தார். ஒரு தெரபிஸ்ட் கேட்பது போல் அல்லாமல், மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் இயல்பான முறையில் கேட்டார். ரொம்ப கேசுவலாக. நானும் அம்மா திருச்சியில் இருக்கிறார், அப்பா என் வாழ்க்கையில் பெரிதாக இல்லை என்று கேசுவலான பதிலைச் சொன்னேன், அவரும் தலையாட்டிவிட்டு அதை பெரிதுபடுத்தாமல் அமைதியாக வேறு பேச்சுக்கு மாறினார்.

அவர் அதை இன்னும் துருவித் துருவி விசாரித்திருந்தால் எப்படி இருந்திருக்குமோ, அதைவிட இது ஏதோ மாதிரி மோசமாக இருந்தது. நாங்கள் மூன்று மணி நேரம் பேசினோம். ஒரு பாட்டில் வைனைப் பகிர்ந்து கொண்டோம், பிறகு இன்னொன்றைத் திறந்தோம். அதை ஒரு பெரிய விஷயமாக்காமல் பில்லை அவரே செலுத்தினார். நாங்கள் சென்னையின் குளிரான இரவுக் காற்றில் வெளியில் வந்தோம், அவர் என்னை ஒரு உப்பரில் தன் வீட்டிற்கு வர விரும்புகிறாயா என்று கேட்டார்.

எந்தவிதமான பிடியும் இல்லாமல். கேள்வி ரொம்ப இயல்பானதாக இருந்தது, அவர் லாஜிஸ்டிக்ஸை உறுதிப்படுத்துவது போல் கேட்டார். நான் சரி என்றேன். எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. ஆமாம்.

அவர் கீழ்ப்பாக்கத்தில் உள்ள ஒரு அமைதியான குடியிருப்புப் பகுதியில் வசித்து வந்தார். அந்த வீடு மிகத் துல்லியமாக சுத்தமாக, முறையாக அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஃபில்டர் காபி வாசனையும் சந்தனம், செடார் போன்ற பணக்கார வாசனையும் லேசாக வீசிக் கொண்டிருந்தது. உண்மையான, கனமான புத்தகங்கள் வைக்கப்பட்ட புத்தக அலமாரிகள். ஒரு அழகான மாடுலர் சமையலறை. மரத்தாலான ஹெட்ரெட் மற்றும் அதற்குப் பொருத்தமான விளக்குகளுடன் கூடிய முதிர்ந்தவர்களுக்கான படுக்கை.

அவர் சிங்கிள் மால்ட் ஊற்றி எனக்கு ஒரு கிளாஸ் கையில் கொடுத்தபோது நான் அவர் ஹாலில் நின்றுகொண்டு நினைத்தேன்: எனக்கு இருபத்தைந்து வயதாகிறது, நான் ஒரு ஐபத்துமூன்று வயது மனிதனின் வீட்டில் இருக்கிறேன், என் தெரபிஸ்ட் என்ன சொல்வார் என்பது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்.

அவர் சோபாவில் என் அருகில் உட்கார்ந்தார். ரொம்ப பக்கத்திலும் இல்லை, விலகியும் இல்லை. இயல்பாக. பயமுறுத்தும் வகையில் இல்லை.

"ஹே, ஓகேவா?"

"ம்ம் ஆமாம். ஏன்?"

"அப்படியே அமைதியாகிட்ட."

"ஓ இல்லை, இல்லை, நான் ஓகேதான்."

அவர் என்னைப் பார்த்தார். ஆராயவில்லை, வெறுமனே கவனித்தார். "உனக்கு இங்கு இருக்கப் பிடிக்கவில்லை என்றால் நீ இருக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை."

"ஓ, எனக்கு இங்கு இருக்கத்தான் பிடிச்சிருக்கு."

"அப்படியானால் சரி."

அவர் என்னை முத்தமிட்டார். அவசரம் இல்லாமல். எதையும் நிரூபிக்க முயற்சிக்காதது போல். உலகத்தில் உள்ள அத்தனை நேரமும் நம்மிடம் இருப்பது போல். அதுதான் ரவியின் சிறப்பு. அவர் வாழ்க்கையை ஓடிக் கடப்பவன் போல முத்தமிடவில்லை.

நான் என் வயசு ஆண்களுடன் இருந்திருக்கிறேன். ஒரு சிறிய அவசரத்தோடு, இந்தத் தருணம் எப்போது வேண்டுமானாலும் நம்மிடமிருந்து பறிபோய்விடலாம் என்பது போன்ற ஒரு பதட்டத்துடன் முத்தமிடும் ஆண்கள் அவர்கள். ரவி அப்படி முத்தமிடவில்லை. இது எங்குமே ஓடிவிடாது என்பது போல். அடுத்து என்ன நடக்கும் என்பதை விட முத்தமிடுவதில் மட்டுமே அவர் கவனம் செலுத்துவது போல் இருந்தது. எனக்கு முதலில் இது என்னடா விசித்திரமாக இருக்கிறது என்று தோன்றியது, ஆனால் பழகப் பழக அது அசாத்தியமான சுகமாக இருந்தது.

அவர் கை என் முகத்திற்கு வந்தது. என் முகத்தை லேசாக நிமிர்த்தினார். என்னை வித்தியாசமாக முத்தமிட்டார். மெதுவாக, ஆழமாக.

"பெட்ரூமுக்குப் போகலாமா?"

"ஆமாம், ஆமாம் பெட்ரூம்."

புத்தகங்களில் வர்ணிப்பது போல் அடுத்து என்ன நடந்தது என்பதை நான் இங்குதான் சொல்ல வேண்டும். சொல்றேன், ஒரு நிமிஷம் கொடுங்கள். உண்மையில் என்ன செய்கிறோம் என்று தெரிந்த ஒருவர் உங்களைச் சரியாகக் கவனிக்கும்போது ஒரு அற்புதம் நடக்கும். அது வெறும் நுட்பம் பற்றியது அல்ல, நுட்பம் முக்கியம் என்றாலும் கூட. உங்களை ஒரு சுவாரஸ்யமான நபராக நடத்துவது பற்றியது. விஷயங்கள் சரியான திசையில் செல்கின்றன என்பதை உறுதிப்படுத்துவதை விட, உங்களது தனிப்பட்ட வெளிப்பாடுகள்தான் அங்கே முக்கியம்.

ரவிக்கு முன்பு நான் இதுபோன்ற அவசரமற்ற, முழுமையான கவனத்தை எவரிடமிருந்தும் அனுபவித்ததில்லை.

அவர் என்னை மெதுவாக ஆடைகளைக் கலைத்தார். எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல், உறுதியாக, இதை அவர் பலமுறை செய்திருக்கிறார் என்பதும் இதை ஒரு பெரிய நாடகமாக மாற்ற விரும்பவில்லை என்பதும் புரிந்தது. என் உடையின் பின்பக்க ஜிப்பை இழுத்தார். ஒரே கையில் பிரா ஹூக்கை அவிழ்த்தார், ரொம்ப இயல்பாக. அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு.

அவர் பின்னால் நகர்ந்து மெல்லிய வெளிச்சத்தில் என்னைப் பார்த்தார்.

"நீ ரொம்ப விசேஷமானவள்."

"உம், நீங்கள் இதைக் சொல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை."

"எனக்குத் தெரியும், சொல்ல வேண்டும் என்றுமில்லை."

அவர் என் மீது கவிழ்ந்தார். என் கழுத்தில் அவது சூடான உதடுகள் பதிந்தன. அட, அது எவ்வளவு சிலிர்ப்பாக இருந்தது. பிறகு என் மார்பகத்தின் மீது அவர் வாய் பதிந்தது, அவரது நாக்கு மெதுவாக முனையைச் சுற்றி வளைத்தது.

"நல்லா இருக்கா?"

"...கடவுளே, நிறுத்தாதீங்க."

அவர் கை என் வயிற்றுப் பகுதிக்கு இறங்கியது. எதற்காகவும் அவசரப்படவில்லை. வெறும் தடவுதல். நான் ஏற்கனவே ஈரமாகியிருந்தேன். உண்மைச் சொல்லப்போனால் மாலை முதலே அப்படித் தான் இருந்தேன், எல்லாவற்றையும் நான் உங்களிடம் சொல்வதால் இதையும் சொல்வதில் தவறில்லை.

அவரது விரல்கள் என்னைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தன. உள்ளே நுழைந்தன. அவர் மிகவும் மெதுவாக வேலை செய்தார். நடிப்பிற்காக அல்ல, நிஜமான பொறுமையுடன். நான் அவர் கைக்கு கீழே சுயமாக அசைந்தேன். என் இடுப்பு அவரை நோக்கி உயர்ந்தது. கேட்காமலேயே அவர் தன் தொடுதலை அதற்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டார்.

இதற்கு முன்பு நான் என் பார்ட்னர்களுக்கு வழி சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. யாரின் மனமும் புண்படாமல் மெமான புன்னகையுடன் திசைகளை மாற்றச் சொல்லியிருக்கிறேன். ரவிக்கு எந்த வழிகாட்டுதலும் தேவையில்லை.

அவர் தன் விரல்களை எனக்குள் செலுத்தினார். மெதுவாக. அந்த ஆழமான பரப்புதல் என்னைச் சத்தமாக மூச்சு விட வைத்தது. அவர் உடனடியாக நிறுத்தினார்.

"ஓகேவா?"

"ஓகேவைவிட ரொம்ப நல்லா இருக்கு."

அவர் தன் விரல்களை நகர்த்தினார். சரியான கோணத்தைக் கண்டுபிடித்தார். அவர் வாய் இன்னும் என் மார்பகத்தில் சூடாக இருந்தது, அவர் விரல்கள் என் கொட்டைப் பகுதியைத் தாள லயத்துடன் தடவின. அந்த ஒட்டுமொத்த கலவையும் சொல்லப்போனால் தாங்க முடியாத அளவுக்கு சுகமாக இருந்தது. நான் நினைத்ததை விட வேகமாக உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தேன். மனதளவில் வேகத்தைக் குறைக்க முயன்றும் முடியாமல் போனது. காட்டன் பெட்சீட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே விறைத்துப் போனேன்.

அவர் தொடர்ந்து அதச் செய்தார். உச்சக்கட்டத்தின் பின்விளைவுகளிலிருந்து என்னை மெதுவாக மீட்டு வந்தார். அதன் பிறகு, நான் மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு அப்படியே படுத்திருந்தேன். அவர் என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். எனக்குள் திடீரென ஒரு தயக்கம், கூச்சம் ஏற்பட்டது. ஏன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை.

"எங்கோ ஆழ்ந்துவிட்டாய் போல."

"ஆமாம், சாரி."

"மன்னிக்க கேட்காதே." அவர் என் நெற்றியில் முத்தமிட்டார். "அதுதான் சரியாக இருந்தது."

அதாவது. உண்மையாகவே.

எந்தவிதமான தடுமாற்றமும் இல்லாமல் நாங்கள் அங்கு அடைந்தோம். எல்லாமே இயல்பாக நடப்பது போல் அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். உண்மையில் இந்த வயது வித்தியாசத்தில் இயல்பாக எதுவும் இருக்கக் கூடாதுதான், ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அது அப்படித்தான் இருந்தது.

அவர் மெதுவாக நகர்ந்தார். அதே அவசரமற்ற குணம். இளைய ஆண்களைப் போல அவர் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து, வெறித்தனமாக மாறுவார் என்று நான் எதிர்பார்த்தேன், ஆனால் அவர் அப்படிச் செய்யவே இல்லை. ரொம்ப உறுதியுடன் நகர்ந்தார். என் முகத்தின் ஒவ்வொரு பாவனையையும் கவனித்தபடி.

"இது நல்லா இருக்கா இல்லையான்னு சொல்லு."

"நம்புங்கள், ரொம்ப நல்லா இருக்கு."

"நிசமாவா?"

"ரவி. ப்ளீஸ், இது சூப்பரா இருக்கு."

நான் அவரை மெதுவாக மல்லாக்கத் தள்ளினேன். அவர் மீது ஏறிக் கொண்டேன். அவர் கைகள் என் இடுப்பில் மென்மையாக அமர்ந்தன, என்னை வழிநடத்தவோ பலவந்தப்படுத்தவோ இல்லை. சரியான கோணத்தை நானே கண்டுகொள்ள அனுமதித்தார். வேகத்தை நானே நிர்ணயிக்க விட்டார்.

நான் அவரை உற்றுப் பார்த்தேன். ஏதோ ஒரு பெரிய அற்புதத்தைச் செய்வது போல் அவர் என்னை அண்ணாந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். என் தெரபிஸ்ட் என்ன சொல்வார் என்பது எனக்குத் தெரியும். என்னை விட இருபத்தெட்டு ஆண்டுகள் மூத்தவர் இவர் என்றும், என் குழந்தை பருவத்தில் எழுதப்பட்ட ஏதோ ஒரு கேள்விக்கு என் மூளையின் நரம்புகள் இந்தச் சூழல் மூலம் பதில் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன என்றும் அவர் கூறுவார்.

புத்திசாலித்தனமாக எனக்கு அது புரியும். ஆனால் அவர் கைகள் என் இடுப்பில் கதகதப்பாக இருக்கின்றன, நான் பார்ப்பதற்கு உரியவள் என்பது போல் அவர் என்னைப் பார்க்கிறார், நான் அவர் மீது அசைந்து கொண்டிருக்கிறேன், இன்னும் இரண்டு நிமிடங்களில் நான் மீண்டும் உச்சக்கட்டம் அடையப் போகிறேன், அது அசாத்தியமான சுகமாக இருக்கப் போகிறது.

எனவே... நான் இன்னும் வேகமாக அசைந்தேன். மங்கிய வெளிச்சத்தில் அவர் கண்கள் விரிந்தன. என் இடுப்பில் அவர் கைகள் லேசாக இறுக்கின.

"அர்ச்சனா..."

"ஆமாம், கடவுளே... ஆனால் பேசாதே... இப்போது வேண்டாம்."

"உன் பெயரைத்தான் சொன்னேன்."

"தெரியும். பேசாதீங்க."

அவர் பேசவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அவர் இடுப்பை உயர்த்தி உதவினார். நாங்கள் இருவரும் ஒரு சீரான, வேகமான தாளத்தைக் கண்டுபிடித்தோம். வெள்ளைத் தலையணை மீது கிடந்த அவரது முகம், நெஞ்சு, நரைத்த முடி ஆகியவற்றை என்னால் பார்க்க முடிந்தது. அவர் முழுமையாகத் தானாகவே இருந்தார். தான் யார், தான் என்ன விரும்புகிறேன் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்த ஒருவரைப் போல் இருந்தார்.

நான் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தேன். சரியாக ஒரு நிமிடத்திற்குப் பிறகு அவரும் அடைந்தார், அந்த ஒரு நிமிடம் அற்புதமானது, அதன் பிறகு நாங்கள் அமைதியான அந்த அறையில் பேசாமல் கிடந்தோம், அதுவும் கூட மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.

அவர் காலையில் ஃபில்டர் காபி போட்டார். உண்மையான, பாரம்பரியமான டிகாஷன் காபி. சரியான காலை உணவு. அவர் ஒரு ஃபிட்டான கிரே கலர் டி-ஷர்ட்டும் நேற்று போட்ட சளுாரும் அணிந்திருந்தார், பார்க்க நன்றாக இருந்தார். ரிலாகஸ்டாக. காலைப் பொழுதுகள் அவருக்கு எப்போதுமே ஒரு அழுத்தமான பிரச்சனையாக இருந்ததில்லை என்பது போல்.

நான் அவரது மர மேஜையில் உட்கார்ந்து எனக்கு இருபத்தைந்து வயது என்பதை உணர்ந்தேன், அதுவும் ஒருவித அதிகப்படியான சுய-புரிதலுடன்.

"இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் இருக்கலாமே."

"ஓ ஆமாம், ஆனால் எனக்கு புத்தகக் கடையில் வேலை இருக்கு."

"உன் ஷிப்ட் பதினொரு மணிக்குத்தானே தொடங்கும்னு சொன்ன."

டின்னரின்போது நான் எப்போதோ சொன்ன அந்தச் சிறிய விஷயத்தை அவர் ஞாபகம் வைத்திருந்தார்.

"நான் இன்னும் வீட்டுக்குப் போய் துணி மாற்ற வேண்டும்."

அவர் தலையாட்டினார். என்னை வற்புறுத்தவில்லை. எனக்கு முன் ஆவி பறக்கும் பித்தளை டபரா செட்டில் காபியை வைத்தார். நாங்கள் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தோம். வெளியில் தெருவில் யாரோ டெலிவரி பையனுடன் சண்டையிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சாதாரண சென்னை காலைப் பொழுது.

"இது நல்லா இருந்தது," நான் சொன்னேன்.

"ஆமாம்."

"நான் சீரியஸாக எதையும் தேடவில்லை. அதாவது, நான் என்ன செய்கிறேன் என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால் நான்--"

"அர்ச்சனா."

"என்ன?"

"இது ஒரு நல்ல இரவு. உன் காபியைக் குடி."

சரி. நான் காபி குடித்தேன். வெளிவாசல் கதவருகே அவர் எனக்கு விடைபெறும் முத்தத்தைக் கொடுத்தார். என் தலையின் பின்னால் அவர் கை வைத்து என்னை அணைத்தார்.

"உன்னை மறுபடியும் பார்க்க விரும்புகிறேன்."

"ம்ம், கண்டிப்பா. ஓகேதான்."

நான் படியில் இறங்கி பரபரப்பான சென்னை தெருவுக்கு வந்தேன். காலை வெயிலில் சிறிது நேரம் நின்றேன். காவ்யாவுக்கு டெக்ஸ்ட் செய்தேன்: *சரி சரி நீ சொன்னதுதான் சரி.*

முப்பது வினாடிகளில் அவளிடமிருந்து ரிப்ளை வந்தது: *நான் சரியாத்தான் சொல்லுவேன்னு உனக்குத் தெரியுமே!*

என் போனை பர்ஸில் வைத்தேன். ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அது என்னவென்று உங்களுக்குத் தெரிந்திருப்பது அது உண்மையாக இருப்பதை நிறுத்தாது. உங்கள் சொந்த மனநிலையைப் பற்றி உங்களுக்கு முழுமையான புரிதல் இருக்கலாம், உங்கள் தெரபிஸ்டின் புருவம் உங்கள் நெற்றியில் பச்சை குத்தப்பட்டது போல் எப்போதும் உங்கள் நினைவில் இருக்கலாம், ஆனால் அதெல்லாம் ஒரு மனிதன் உங்களுக்கு காபி போட்டுக் கொடுத்து, நீங்கள் அதை எப்படி அருந்துவீர்கள் என்பதை ஞாபகம் வைத்து, உங்களை மதிப்புமிக்க ஒருவராகப் பார்ப்பதை மாற்றிவிட முடியாது.

என் அப்பா மதுரையில் தனது இரண்டாவது குடும்பத்துடனும் சப்னா புக் ஹவுஸ் வவுச்சர்களுடனும் இருக்கிறார். ரவி சென்னையில் தனது பிரெஞ்ச் பிரஸ் மற்றும் ஃபில்டர் காபியுடன் இருக்கிறார். நான் யாருடன் காலை உணவு அருந்த விரும்புகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். அதுதான் அநேகமாக இந்த ஒட்டுமொத்த விஷயத்தின் சாரமாக இருக்கக்கூடும்.

காலையின் கதகதப்பான வெயிலில் நான் நடந்து வீடு திரும்பினேன், என் தொடை இடுக்குகளுக்கு இடையே இருந்த அந்த மெல்லிய இன்பமான வலியையும், என் தோலுக்குள் ஊடுருவிய எனது சொந்தத் தேர்வுகளின் அமைதியான உறுதியையும் உணர்ந்தேன். பெரிய மாயை இல்லை, கதை போன்ற வாக்குறுதிகள் இல்லை, எங்கும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் இந்த நகரத்தில் தெளிவான ஒரு தொடக்கம் மட்டும். என் வீட்டின் கதவைத் திறந்து, பையை கீழே வைத்துவிட்டு, வரவிருக்கும் நாளுக்கு என்னை நான் தயார்படுத்திக்கொண்ட போது எனக்குள் ஒரு சிறு புன்னகை மலர்ந்தது.