പ്രായമായ ആളുടെ പ്രണയം

അർച്ചനയ്ക്ക് അറിയാം. അവൾക്ക് എപ്പോഴും അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അതവസാനിപ്പിക്കാൻ പറ്റും എന്നല്ല അർത്ഥം. ഉള്ളടക്കം: പ്രായവ്യത്യാസം (ഇരുവരും മുതിർന്നവർ), വ്യക്തമായ ലൈംഗിക രംഗങ്ങൾ, താൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും എന്തിനാണ് ചെയ്യുന്നതെന്നും ഒരു യുവതിയുടെ കൃത്യമായ ബോധ്യം. രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളോ നാടകീയതയോ ഇല്ല. വെറുമൊരു പ്രഭാതഭക്ഷണം മാത്രം.

ഇത് എന്താണെന്ന് എനിക്കറിയാം. കാവ്യയുടെ ജന്മദിന പാർട്ടിയിൽ വെച്ച് ഞാൻ എന്താണ് വായിക്കുന്നത് എന്ന് ചോദിക്കുകയും എന്റെ മറുപടി ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴേ എനിക്ക് മനസ്സിലായിരിന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞ എന്തോ കാര്യത്തിന് അവൻ ചിരിച്ചപ്പോൾ, അത് ചിരിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അത് ശരിക്കും തമാശയായിരുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് അവൻ ചിരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ അത് അറിഞ്ഞു. തനിക്ക് പോകണമെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞിട്ടും മറ്റൊരു മണിക്കൂർ കൂടി അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ അത് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.

എന്റെ തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്ത് പറയും എന്ന് എനിക്കറിയാം. അവൾക്ക് അത് പറയേണ്ടി വരില്ല. അവൾ വെറുതെ കാത്തിരിക്കും. അവളുടെ പ്രൊഫഷണൽ ആയ ഒരു പുരികം ഉയരും. ആ നിശബ്ദത കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യട്ടെ.

എനിക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ എന്റെ അപ്പാ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് പ്രകാശ് എന്നാണ്. അദ്ദേഹം തന്റെ രണ്ടാമത്തെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം മധുരയിൽ ജീവിക്കുന്നു, എല്ലാ ദീപാവലിക്കും എനിക്കൊരു സപ്ന ബുക്ക് ഹൗസ് ഗിഫ്റ്റ് വൗച്ചർ അയച്ചുതരും. ചെന്നൈയിലെ ഒരു സ്വതന്ത്ര ബുക്ക് ഷോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന എനിക്ക് കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി പുസ്തകത്തിന് പണം കൊടുക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലെന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെക്കുറിച്ച് എത്രമാത്രം അറിയാമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

രവിക്ക് വയസ്സ് അമ്പത്തിമൂന്ന്. ഒരു ആർക്കിടെക്റ്റ്. അണ്ണാ നഗറിൽ സ്വന്തമായി ഒരു സ്ഥാപനം നടത്തുന്നു. നാല് വർഷം മുമ്പ് വിവാഹമോചനം നേടി, പരസ്പര സമ്മതത്തോടെയാണെന്ന് അവൻ പറയുന്നു. അത് സത്യമാണെന്ന് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരുന്നു, സത്യമല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നത്ര വിചിത്രമായ ഒരു സത്യം.

വേളച്ചേരിയിലെ ഇടുങ്ങിയ ഒരു അപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ അവനെ കാവ്യയുടെ ജന്മദിന പാർട്ടിയിൽ വെച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയത്. ഫ്ലാറ്റ് വളരെ ചെറുതും, ആരോ സ്പൈസ്ഡ് റം പഞ്ച് ഉണ്ടാക്കി വെച്ചതുമായ, എല്ലാവരും ആരോടെങ്കിലും അടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ ശ്രമിക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറക്കെ നടിക്കുന്നതോ ആയ ആ ബഹളമയമായ ഒത്തുകൂടലുകളിൽ ഒന്ന്. തെറ്റായ വിലാസത്തിലാണ് താൻ എത്തിയതെന്നും എന്നാൽ അവിടെ നിന്ന് പോകാൻമാത്രം മര്യാദക്കാരനാണെന്നും തോന്നിക്കുന്ന രീതിയിൽ രവി ബാൽക്കണിയുടെ സ്ലൈഡിംഗ് ഡോറിന് സമീപം നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം സംഭവിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു. കാവ്യയുടെ അമ്മ അവനെ ഒരു വിവാഹ സമ്മാന കാർഡുമായി അയച്ചതായിരുന്നു. ഒരു ഡ്രിങ്ക് കുടിക്കാൻ അവനെ നിർബന്ധിച്ച് അവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഇതാ അവൻ വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി പതിനൊന്നുമണിക്ക് ഒരു കിങ്ഫിഷർ ബോട്ടിലും പിടിച്ചുകൊണ്ട്, കോർപ്പറേറ്റ് ലോ തീസിസിനെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്ന ഒരാളോട് തലയാട്ടി നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ അവനെ രക്ഷിക്കാൻ അവിടേക്ക് ചെന്നു. അതായിരുന്നു ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞത്. ഞങ്ങൾ രണ്ട് മണിക്കൂർ സംസാരിച്ചു. അവൻ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ഉത്തരങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും കാര്യം തമാശയാണെങ്കിൽ ചിരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ ലിൻഷർ ഷർട്ടിന്റെ കൈകൾ മടക്കിവെച്ചിരുന്നു. അവന് നല്ല മുൻകൈകളുണ്ടായിരുന്നു. അർത്ഥശൂന്യമായ പച്ചകുത്തലുകൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത നല്ല കൈകൾ.

അത് കേൾക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ തോന്നുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ വിധിക്കുകയല്ല, അതേസമയം വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അവൻ അവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയതിൽ സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. വെറുതെ സംസാരിച്ചതിൽ സന്തോഷമെന്നോ പരിചയപ്പെട്ടതിൽ സന്തോഷമെന്നോ അല്ല, മറിച്ച് എന്നെ കണ്ടുമുട്ടിയതിൽ സന്തോഷമെന്നാണ് അവൻ പറഞ്ഞത്. അവൻ അത് മനപ്പൂർവ്വം പറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഞാനൊരു വിലമതിപ്പുള്ള വ്യക്തിയാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ.

ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയി ആഴ്ച മുഴുവൻ അവനെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്, ആ Wochenende പോലും. പിന്നീട് കാവ്യ മെസ്സേജ് അയച്ചു, രവിക്ക് എന്റെ നമ്പർ കൊടുക്കാമോ എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടേ കൊടുക്കാവൂ എന്ന് കരുതിയെന്നും അവൾ പറഞ്ഞു. എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഒരാളുടെ ഭാവത്തിലാണ് അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തത്, റിസപ്ഷനിൽ എന്ത് പറയണമെന്ന് അവൾ ഇതിനകം പ്ലാൻ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. പിന്നെ ചോദിക്കാനുണ്ടോ, തീർച്ചയായും.

മൂന്ന് ആഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾ ഡിന്നറിന് പോയി. ഒരു കാഷ്വൽ കഫേയിലോ ദർശിനിയിലോ അല്ല, നുങ്കമ്പാക്കത്തെ ഒരു നല്ല ഫൈൻ ഡൈനിങ് റെസ്റ്റോറന്റിൽ. അവൻ ടേബിൾ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു. ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തിയെപ്പോലെ നല്ലൊരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തി റിസർവ് ചെയ്തിരുന്നു. ഞാൻ നല്ലൊരു പ്രിന്റഡ് സൽവാർ കമ്മീസ് ആണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. ആ സമയത്ത് അതൊരു പ്രത്യേക കാര്യമായി തോന്നിയത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ അത് ഓർക്കുന്നത്.

ഞാൻ എത്തിയപ്പോഴേക്കും അവൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അകത്തേക്ക് കയറിവരുന്നതുകണ്ട് അവൻ എഴുന്നേറ്റുനിന്നു. പുരുഷന്മാർ എപ്പോഴാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് നിർത്തിയത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, എന്നാൽ അവർ നിർത്തിയിരുന്നു, അതിന്റെ സുഖം എനിക്ക് മറന്നുപോയിരുന്നു. ഡിന്നറിനിടയിൽ അവൻ എന്റെ മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ഒരു തെറാപ്പിസ്റ്റിന്റെ രീതിയിലല്ല, മറിച്ച് ആളുകൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ചോദിക്കുന്നതുപോലെ. വളരെ കാഷ്വലായി. അമ്മ Trichy യിലാണ്, അപ്പായുമായി വലിയ ബന്ധമില്ല എന്ന് ഞാൻ കാഷ്വലായി മറുപടി നൽകി. അവൻ തലയാട്ടി, അതിനെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല, ഞങ്ങൾ സംസാരം മാറ്റി.

അവൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അതിനേക്കാൾ ഭേദമായിരുന്നു അത്. ഞങ്ങൾ മൂന്ന് മണിക്കൂർ സംസാരിച്ചു. ഒരു കുപ്പി വൈൻ പങ്കിട്ടു, പിന്നെ മറ്റൊന്ന്. വലിയ നാടകീയതകളൊന്നുമില്ലാതെ അവൻ ബിൽ അടച്ചു. ഞങ്ങൾ ചെന്നൈയിലെ തണുത്ത രാത്രിക്കാറ്റിലേക്ക് പുറത്തിറങ്ങി, അവന്റെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് ഒരു ഉബർ വിളിക്കാമോ എന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു.

ആർത്തിമൂത്തതുപോലെയല്ല. ചോദ്യം വളരെ സ്വാഭാവികമാണെന്നും ലോജിസ്റ്റിക്സ് ശരിയാക്കുകയാണെന്നുമുള്ള മട്ടിൽ. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. ഒട്ടും മടിക്കാതെ. അതെ.

കിൽപോക്കിലെ ഒരു ശാന്തമായ റസിഡൻഷ്യൽ ഏരിയയിലാണ് അവൻ താമസിച്ചിരുന്നത്. വളരെ വൃത്തിയുള്ളതും, കൃത്യമായി ഫർണിച്ചർ വെച്ചതുമായ ഒരു അപ്പാർട്ട്മെന്റ്. ഫിൽട്ടർ കോഫിയുടെയും ചന്ദനത്തിന്റെയും സെഡാറിന്റെയും സമ്പന്നമായ മണം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. യഥാർത്ഥ പുസ്തകങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ബുക്ക് ഷെൽഫുകൾ. മനോഹരമായ ഒരു അടുക്കള. തലഭാഗത്ത് തടിയുള്ള പണികളും അതിന് ഇണങ്ങുന്ന ബെഡ്‌സൈഡ് ലാമ്പുകളും ഉള്ള ഒരു മുതിർന്ന ആളുടെ ബെഡ്.

അവൻ സിംഗിൾ മാൾട്ട് പകർന്നുതന്ന് എനിക്ക് ഗ്ലാസ് തരുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ലിവിങ് റൂമിൽ നിന്നുചിന്തിച്ചു: എനിക്ക് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സാണ്, ഞാൻ ഒരു അമ്പത്തിമൂന്നുകാരന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലാണ് നിൽക്കുന്നത്, എന്റെ തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്താണ് പറയുക എന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി അറിയാം.

അവൻ സോഫയിൽ എന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. വല്ലാതെ അടുത്തുമല്ല, അകലം പാലിക്കുന്നുവെന്ന് കാണിക്കാൻ പാകത്തിലുമല്ല. വളരെ സ്വാഭാവികമായി. വഷളത്തരം ഒന്നുമില്ലാതെ.

"ഹേയ്, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?"

"ആഹ്, കുഴപ്പമില്ല. എന്താ?"

"നീ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായല്ലോ."

"ഓ ഇല്ല, കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല."

അവൻ എന്നെ നോക്കി. പരിശോധിക്കുകയല്ല, നിരീക്ഷിക്കുകയാണ്. "നിനക്ക് താൽപ്പര്യമില്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ നിൽക്കണമെന്നില്ല."

"ഇല്ല, എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ താൽപ്പര്യമുണ്ട്."

"എങ്കിൽ ശരി."

അവൻ എന്നെ ചുംബിച്ചു. യാതൊരു തിടുക്കവുമില്ലാതെ. താൻ എന്തെങ്കിലും തെളിയിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന തോന്നലില്ലാതെ. ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽ ആവശ്യത്തിന് സമയമുണ്ടെന്ന മട്ടിൽ. അതാണ് രവിയുടെ പ്രത്യേകത. ജീവിതത്തിൽ തിടുക്കം കൂട്ടുന്നത് നിർത്തിയ ഒരാളെപ്പോലെയാണ് അവൻ ചുംബിച്ചത്.

എന്റെ പ്രായത്തിലുള്ള ആൺകുട്ടികളോടൊപ്പം ഞാൻ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തോടെ, അൽപ്പം ആർത്തിപൂണ്ട രീതിയിൽ ചുംബിക്കുന്ന ആൺകുട്ടികൾ. രവി അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല, എങ്ങോട്ടും ഓടിക്കളയാത്തതുപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ ചുംബനം. ചുംബനത്തിന് ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങളെക്കാൾ ചുംബനത്തിൽ തന്നെ അവൻ ആനന്ദം കണ്ടെത്തി. തുടക്കത്തിൽ എനിക്കത് അൽപ്പം വിചിത്രമായി തോന്നിയെങ്കിലും, പിന്നീട് അതൊരു വല്ലാത്ത സുഖമായി മാറി.

അവന്റെ കൈ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് വന്നു. താടി ചെറുതായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. വേറൊരു രീതിയിൽ അവൻ എന്നെ ചുംബിച്ചു. പതുക്കെ, കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ.

"ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് പോയാലോ?"

"ആഹ്, പോകാം."

പുസ്തകങ്ങളിൽ വർണ്ണിക്കുന്നതുപോലെ അടുത്തതായി സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ഇവിടെ എഴുതേണ്ടതുണ്ട്. ഞാൻ അവിടേക്ക് വരാം. എനിക്ക് അൽപ്പം സമയം തരണം. കാര്യങ്ങൾ എന്താണെന്ന് കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഒരാൾ നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധയോടെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതിയാണ്. വെറുമൊരു സാങ്കേതികതയല്ല അത്. മറിച്ച് നിങ്ങളെ ഒരാൾ വിലമതിക്കുന്നു എന്ന തോന്നലാണ്. നിങ്ങളുടെ ഓരോ പ്രതികരണവും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് അയാൾ കരുതുന്നു.

രവിക്ക് മുമ്പ് ഇങ്ങനെയൊരു അനുഭവം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവൻ എന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി. പരിഭ്രാന്തി ഒന്നുമില്ലാതെ, വളരെ ശാന്തമായി, എത്രയോ തവണ ഇത് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരാളെപ്പോലെ. എന്റെ കമ്മീസിന്റെ പിന്നിലെ സിപ്പ് പതുക്കെ താഴ്ത്തി. ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് ബ്രാ ഹുക്ക് അഴിച്ചുമാറ്റി. തികഞ്ഞ പ്രാവീണ്യം.

അവൻ അല്പം പിന്നോട്ട് മാറി മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ എന്നെ നോക്കി.

"നീ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നവളാണ്."

"അയ്യോ, അതൊന്നും പറയേണ്ടതില്ല."

"എനിക്കറിയാം പറയേണ്ടതില്ലെന്ന്."

അവൻ എന്റെ മേൽ വന്നു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ചുണ്ടുകൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അത് വല്ലാത്തൊരു സുഖമായിരുന്നു. പിന്നീട് എന്റെ മുലകളിൽ അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അമർന്നു, അവന്റെ നാക്ക് പതുക്കെ അതിന് ചുറ്റും കറങ്ങി.

"സുഖമുണ്ടോ?"

"...ഓ ദൈവമേ, നിർത്തല്ലേ."

അവന്റെ കൈ എന്റെ വയറിലൂടെ താഴേക്ക് നീങ്ങി. വെറുതെ ഒന്ന് തൊട്ടുതലോടി. ഞാൻ ഇതിനകം നനഞ്ഞിരുന്നു. സത്യം പറഞ്ഞാൽ വൈകുന്നേരം മുതൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു.

അവന്റെ വിരലുകൾ എന്നെ കണ്ടെത്തി. ഉള്ളിലേക്ക് തെന്നിയിറങ്ങി. അവൻ വളരെ പതുക്കെയാണ് അത് ചെയ്തത്. കൃത്യമായ ക്ഷമയോടെ. അവന്റെ കൈകൾക്ക് കീഴിൽ ഞാൻ അറിയാതെ ചലിച്ചു. എന്റെ തുടകൾ അവനിലേക്ക് ഉയർന്നു. അവൻ ചോദിക്കുകയോ തിരുത്തുകയോ ചെയ്യാതെ തന്നെ തന്റെ സ്പർശനം അതിനനുസരിച്ച് ക്രമീകരിച്ചു.

മുമ്പ് മറ്റ് പങ്കാളികൾക്ക് ഞാൻ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. ആർക്കും വിഷമം തോന്നാത്ത രീതിയിൽ ചെറിയ ചിരിയോടെയുള്ള നിർദ്ദേശങ്ങൾ. എന്നാൽ രവിക്ക് യാതൊരു നിർദ്ദേശത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.

അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളിപ്പൂഴ്ത്തി. പതുക്കെ. ആ വലിപ്പം കാരണം ഞാൻ അറിയാതെ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.

"കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?"

"കുഴപ്പമില്ലെന്ന് മാത്രമല്ല, അതിശയകരമാണ്."

അവൻ തന്റെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. കൃത്യമായ കോൺ കണ്ടെത്തി. അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ എന്റെ മുലകളിലും വിരലുകൾ എന്റെ ക്ലിറ്ററസിലും താളത്തിൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ അനുഭൂതി മൊത്തത്തിൽ എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ എനിക്ക് രതിമൂർച്ഛ വന്നു. അത് പതുക്കെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും നടന്നില്ല. ഞാൻ കോട്ടൺ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ച് വിറച്ചുപോയി.

അവൻ അത് തുടർന്നു. ആ രതിമൂർച്ഛയുടെ അലകളിൽ നിന്ന് എന്നെ സുഖമായി കരകയറ്റി. അതിനുശേഷം ഞാൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നു. അവൻ ഇപ്പോഴും എന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ചെറിയൊരു ലജ്ജ തോന്നി. എന്തിനാണ് ആ ലജ്ജയെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.

"നീ എവിടെയോ ആയിരുന്നു അല്ലേ?"

"ആഹ്, സോറി."

"സോറി പറയേണ്ടതില്ല." അവൻ എന്റെ നെറ്റിയിൽ സൗമ്യമായി ചുംബിച്ചു. "അത് തന്നെയായിരുന്നു ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നത്."

ശരിയാണ്.

യാതൊരുവിധ awkwardness ഉം ഇല്ലാതെയാണ് ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തിയത്. കാര്യങ്ങൾ വളരെ സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്ന രീതിയിലാണ് അവൻ ക്രമീകരിച്ചിരുന്നത്. വാസ്തവത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ ഈ പ്രായവ്യത്യാസത്തിൽ സ്വാഭാവികമായി ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും, ആ നിമിഷത്തിൽ അതങ്ങനെ തോന്നിപ്പിച്ചു.

അവൻ വളരെ പതുക്കെയാണ് നീങ്ങിയത്. ആ തിടുക്കമില്ലായ്മ. ചെറുപ്പക്കാരെപ്പോലെ അവൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് വെപ്രാളം കൊള്ളുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയെങ്കിലും അവൻ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല. കൃത്യമായ ലക്ഷ്യത്തോടെ അവൻ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ മുഖത്തെ ഓരോ ഭാവങ്ങളും അവൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇത് നല്ലതാണോ അല്ലയോ എന്ന് എന്നോട് പറയൂ."

"ഓ, വിശ്വസിക്കൂ, ഇത് വളരെ നല്ലതാണ്."

"ആണോ?"

"രവി. പ്ലീസ്, ഇത് അതിശയകരമാണ്."

ഞാൻ അവനെ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. അവന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറി ഇരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ സൗമ്യമായി അമർന്നു, നിയന്ത്രിക്കാനോ നിർബന്ധിക്കാനോ ശ്രമിക്കാതെ. കൃത്യമായ ആംഗിൾ കണ്ടെത്താൻ അവൻ എന്നെ അനുവദിച്ചു. വേഗത നിശ്ചയിക്കാൻ അവൻ എനിക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം തന്നു.

ഞാൻ അവനെ നോക്കി. ഞാൻ എന്തോ അത്ഭുതകരമായ കാര്യം ചെയ്യുകയാണെന്ന മട്ടിലാണ് അവൻ എന്നെ നോക്കിയത്. എന്റെ തെറാപ്പിസ്റ്റ് എന്ത് പറയും എന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നേക്കാൾ ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സ് മൂത്ത ഒരാളാണ് ഇതെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്റെ ബാല്യകാലത്ത് സംഭവിച്ച എന്തോ കാര്യത്തിന്റെ മറുപടിയാണ് എന്റെ ഈ പെരുമാറ്റമെന്ന് എനിക്കറിയാം.

ബുദ്ധിപരമായി എനിക്കത് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ ചൂടുപകർന്നുനിൽക്കുന്നു, അവൻ എന്നെ വിലമതിപ്പുള്ള ഒരാളെപ്പോലെ നോക്കുന്നു, ഞാൻ അവന്റെ മുകളിലൂടെ ചലിക്കുന്നു, ഇനി രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എനിക്ക് വീണ്ടും രതിമൂർച്ഛ വരാൻ പോകുന്നു, അത് വല്ലാത്തൊരു സുഖമായിരിക്കും.

അങ്ങനെ ഞാൻ വേഗത കൂട്ടി. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു. അവന്റെ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ കൂടുതൽ മുറുകി.

"അർച്ചന..."

"ആഹ്, പക്ഷേ ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കരുത്..."

"ഞാൻ നിന്റെ പേര് വിളിച്ചതേയുള്ളൂ."

"എനിക്കറിയാം. വേണ്ട."

അവൻ മിണ്ടിയില്ല. അവന്റെ തുടകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് കൃത്യമായ താളത്തിൽ ചലിച്ചു. അവന്റെ മുഖവും നെഞ്ചും വെളുത്ത തലയണയിലെ അവന്റെ നരച്ച മുടിയും എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു. അവൻ അവനായി തന്നെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ആരാണെന്നും തനിക്ക് എന്താണ് വേണ്ടതെന്നും കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഒരാളെപ്പോലെ.

എനിക്ക് ശക്തമായി രതിമൂർച്ഛ വന്നു. ഒരു മിനിറ്റിനു ശേഷം അവനും എത്തി. അതിനുശേഷം ഞങ്ങൾ ആ ശാന്തമായ മുറിയിൽ ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ കിടന്നു, അതവും വളരെ നല്ലതായിരുന്നു.

അവൻ രാവിലെ ഫിൽട്ടർ കോഫി ഉണ്ടാക്കി. യഥാർത്ഥ പരമ്പരാഗത ഡിഗ്രി കോഫി. നല്ലൊരു പ്രഭാതഭക്ഷണം. അവൻ ഒരു ഗ്രേ ടി-ഷർട്ടും ഇന്നലത്തെ പാന്റ്സുമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അവൻ കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. വളരെ റിലാക്സ്ഡ് ആയി. രാവിലെകൾ അവന് ഒരിക്കലും ഒരു പ്രശ്നമേ അല്ലെന്ന മട്ടിൽ.

ഞാൻ അവന്റെ തടി കൊണ്ടുള്ള അടുക്കള മേശയിൽ ഇരുന്ന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുള്ള എന്റെ പ്രായത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു.

"നിനക്ക് കുറച്ചുകൂടി സമയം നിൽക്കാം."

"ഓ അതെ, പക്ഷേ ബുക്ക് ഷോപ്പിൽ ജോലിയുള്ളതാണല്ലോ."

"നിന്റെ ഷിഫ്റ്റ് പതിനൊന്നിനേ തുടങ്ങൂ എന്ന് നീ പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ."

അവൻ ആ ചെറിയ കാര്യം പോലും ഓർത്തുുവെച്ചിരുന്നു! ഡിന്നറിനിടയിൽ ഞാൻ ഒരിക്കൽ മാത്രം പറഞ്ഞതാണത്.

"എങ്കിലും ഞാൻ വീട്ടിൽ പോണം. ഡ്രസ്സ് മാറണം."

അവൻ തലയാട്ടി. കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ചില്ല. ആവി പറക്കുന്ന ബ്രാസ് ഡബറ സെറ്റ് കോഫി അവൻ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു. ഞങ്ങൾ കുറച്ചുനേരം ശാന്തമായിരുന്നു. പുറത്ത് തെരുവിൽ ആരോ ഡെലിവറി ബോയിയുമായി ഉറക്കെ വഴക്കുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സാധാരണ ചെന്നൈ രാവിലെ.

"ഇത് നല്ലതായിരുന്നു," ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"ആഹ്."

"ഞാൻ ഗൗരവമായൊന്നും അന്വേഷിച്ചു നടക്കുന്നില്ല. അതായത്, എനിക്ക് തന്നെ ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി അറിയില്ല. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ--"

"അർച്ചന."

"എന്താ?"

"ഇതൊരു നല്ല evening ആയിരുന്നു. നീ കോഫി കുടിക്ക്."

ശരിയാണ്. ഞാൻ കോഫി കുടിച്ചു. മുൻവാതുക്കൽ വെച്ച് അവൻ എന്നെ യാത്രയാക്കി. എന്റെ തലയുടെ പിന്നിൽ അവന്റെ ചൂടുള്ള കൈ അമർന്നു.

"നിന്നെ വീണ്ടും കാണാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."

"ആഹ്, തീർച്ചയായും."

ഞാൻ പടികൾ ഇറങ്ങി തിരക്കേറിയ ചെന്നൈ തെരുവിലേക്ക് നടന്നു. തിളങ്ങുന്ന പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നു. കാവ്യയ്ക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചു: *ശരിയാണ്, നീ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു.*

മുൻപത്തേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവളുടെ മറുപടി വന്നു: *തീർച്ചയായും ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു.*

ഞാൻ ഫോൺ ബാഗിലേക്ക് വെച്ചു. ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അത് സംഭവിക്കുന്നത് തടയാൻ കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മനശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് പൂർണ്ണമായ ധാരണയുണ്ടാകാം, തെറാപ്പിസ്റ്റിന്റെ പുരികം നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ കിടപ്പുണ്ടാകാം, എന്നാൽ ഒരാൾ നിങ്ങൾക്ക് കോഫി ഉണ്ടാക്കിത്തരുമ്പോഴും, നിങ്ങൾക്കത് എങ്ങനെയാണ് ഇഷ്ടമെന്ന് ഓർമ്മവെക്കുമ്പോഴും, നിങ്ങളെ വിലമതിപ്പുള്ള ഒരാളായി കാണുമ്പോഴും ആ അടിസ്ഥാന സത്യം മാറുന്നില്ല.

എന്റെ അപ്പാ തന്റെ രണ്ടാമത്തെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം മധുരയിൽ സപ്ന ബുക്ക് ഹൗസ് വൗച്ചറുകളുമായി കഴിയുന്നു. രവി തന്റെ ഫ്രഞ്ച് പ്രസ്സും ഫിൽട്ടർ കോഫിയുമായി കിൽപോക്കിലുണ്ട്. ആരുടെ കൂടെയാണ് എനിക്ക് പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ താല്പര്യം എന്ന് എനിക്കറിയാം. അതായിരിക്കാം ഇതിന്റെയെല്ലാം പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ചൂടുള്ള പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു, എന്റെ തുടകൾക്കിടയിലെ നേരിയ സുഖമുള്ള വേദനയും എന്റെ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളിലുള്ള ഉറപ്പും എന്റെ ശരീരത്തിൽ തുടിപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. വലിയ വ്യാമോഹങ്ങളോ കെട്ടുകഥകളിലെ വാഗ്ദാനങ്ങളോ ഇല്ല, ഒരിക്കലും നിശ്ചലമാകാത്ത ഈ നഗരത്തിൽ വ്യക്തമായ ബോധ്യത്തോടെയുള്ള ഒരു തുടക്കം മാത്രം. ഞാൻ എന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ബാഗ് താഴെവെച്ച്, വരാൻ പോകുന്ന ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തയ്യാറെടുത്തു.