காலியான தியேட்டரில் அந்நியன்

சென்னையில் மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. இருண்ட பருவமழை மேகங்களிலிருந்து கொட்டிய கனமழை, தொட்ட அனைத்தையும் நனைத்து, வழியில் செல்வதையே ஒரு பெரும் போராட்டமாக மாற்றியிருந்தது. நடைபாதையின் ஓரங்களில் சாக்கடை இரும்பு மூடிகளுக்குள் நீர் வெள்ளமெனப் பாய்ந்தோடியது. இந்தச் சொட்டச் சொட்ட நளையும் மழையில், அர்ச்சனா இயற்கை அன்னைக்கு எதிராகப் போராடியபடி மெதுவாக ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நேரம் கடந்துவிட்டது. அவளது வேகமான நகர்வுகளால் உண்டான வேர்வையும், காற்றில் நிறைந்திருந்த ஈரப்பதமும் சேர்ந்து, அந்தப் பழைய திரையரங்கை நோக்கி அவள் மேற்கொண்ட பயணத்தை மிகவும் வேதனையாக்கியது. அவளது ஸ்டைலான முழங்கால் வரையிலான பூட்ஸ் காலணிகள், ஒவ்வொரு அடி வைக்கும்போதும் தெருவில் கிடந்த நீர்நிலைகளில் கோபமாகத் தெளித்தன.

கனமான கண்ணாடிக்க கதவைத் தள்ளித் திறந்து உள்ளே நுழைந்தவள், தன் நனைந்த கைப்பையிலிருந்து போனைத் தேடி எடுத்து, நேராக டிக்கெட் கவுண்டருக்குச் சென்றாள்.

"நான் அனிமே மூவி மாரத்தானுக்கு வந்திருக்கேன்," என்று தன் முகத்தில் வழியும் நீர்த்துளிகளைத் துடைத்தபடியே கூறினாள்.

கவுண்டருக்குப் பின்னால் ஒரு கல்லூரி மாணவன் நின்றிருந்தான். தன் பகுதிநேர வேலையிலும், அங்கு வரும் அனிமே பிரியர்கள் மீதும் அவனுக்குச் சலிப்பு தட்டியிருந்தது.

"நீங்க பத்து நிமிஷம் லேட். ஏழு நிமிஷ விதிப்படி உங்களை இப்ப உள்ளே விட முடியாது," என்றான் மிகவும் சாதாரணமாக.

அர்ச்சனா அவனை நம்பமுடியாமல் பார்த்தாள். "நிஜமாவா சொல்றீங்க? இது ஆறு மணி நேர மாரத்தான். இதுல பத்து நிமிஷம் லேட்டானா என்ன ஆகிடும் யார்?"

ஒரு பிடிவாதமான திரையரங்க ரசிகையைச் சந்தித்து பழக்கமில்லாத அல்லது நனைந்து சொட்டும் ஒரு பெண்ணுடன் விவாதிக்க விரும்பாத அந்த இளைஞன், உடனே விட்டுக்கொடுத்து அவளை உள்ளே அனுமதித்தான். கையில் ஒரு பெரிய மசாலா பாப்கார்ன் டப்பாவும், குளிர்ந்த பானமும் ஏந்தியபடி, அந்த இளம் பெண் இருண்ட, அமைதியான திரையரங்கிற்குள் நுழைந்தாள். படத்தின் தொடக்க விளம்பரங்களும் லோகோக்களும் முடிந்து, படம் ஏற்கனவே தொடங்கிவிட்டிருந்தது. திரையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் அர்ச்சனா தன் சீட்டைத் தேடினாள். ஆனால், அவளது சீட்டையும் அதற்குப் பக்கத்து சீட்டையும் ஒரு காதலர்கள் கை கோர்த்து அமர்ந்து ஆக்கிரமித்திருப்பதைக்கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

மனதுக்குள் கடுப்பானாலும், பின்புற மூலையில் காலியாக இருந்த ஒரு சீட்டைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவு செய்தாள். எனக்கு ஒரு சீட் தானே வேணும், என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள். அர்ச்சனா அமர்ந்து, தன் நனைந்த ஆடைகளில் சற்றே வசதியாக உட்கார முயன்றாள். அவளது அழகான காஸ்பிளே ஆடை—குட்டை நீல நிற ஸ்கர்ட், வெள்ளை பிளவுஸ் மற்றும் சிவப்பு பவு—அவளது கனமான ஜாக்கெட்டின் கீழ் முற்றிலும் ஈரமாய் ஒட்டியிருந்தது.

அவள் தன் கனமான ஜாக்கெட்டைக் கழற்றி, எந்தச் சத்தமும் எழுப்பாமல் தன் இருக்கையின் பின்புறம் தொங்கவிட முயன்றாள். முன்னால் இருந்த வரிசைகளில் சிலர் கோபத்துடன் திரும்பிப் பார்ப்பதை அவள் ஏற்கனவே கவனித்திருந்தாள். அவர்களுக்கு எந்த இடைஞ்சலும் தராமல், திரையில் ஓடும் வண்ணமயமான கற்பனை உலகில் மூழ்கிவிடவே அவள் விரும்பினாள்.

இது அவளுக்கு ஒரு பெரிய விருந்தாக இருக்க வேண்டியது. இந்த வாரத்தின், ஏன் இந்த மாதத்தின் சிறந்த தருணம். அவளுக்குப் பிடித்த அனிமே தொடரின் சிறப்பு மாரத்தான் காட்சி இது. இதற்காகவே அவள் ஆடை அணிந்து வந்திருந்தாள். தான் தாமதமாக வருவாள் என்றோ, மழையில் நனைந்து தனியாக உட்காருவாள் என்றோ அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. தன் பஞ்சு போன்ற இருக்கையில் சாய்ந்து, இந்த மோசமான சூழலிலும் நிலையைச் சமாளிக்க முயன்றாள்.

ஏசியின் குளிரில் மெதுவாக உடலின் ஈரம் காயத் தொடங்கியதும், அவளால் படத்தில் கவனம் செலுத்த முடிந்தது. இந்தத் திரைப்படங்களை அவள் ஏற்கனவே பலமுறை பார்த்திருக்கிறாள், என்றாலும் பெரிய திரையில் அவற்றைப் பார்ப்பதே ஒரு தனி சுகம் தான்.

புன்னகையுடன், அர்ச்சனா தன் விடுதி அறையில் நள்ளிரவில் திருட்டுத்தனமாக இந்த அனிமே படங்களை முதன்முதலில் பார்த்ததை நினைவுகூர்ந்தாள். அப்போது இருந்த குறைந்த தரத்திலான வீடியோக்கள் இப்போது பெரிய திரையில் புதிய வடிவில் மெருகேற்றப்பட்டு ஒளிபரப்பப்பட்டன. புரொஜெக்டரில் இருந்து வரும் மெல்லிய சத்தம் அவளுக்கு ஒரு பழைய நினைவுகளை மீட்டெடுத்துத் தந்தது. அவளது புன்னகை விரிந்தது, இருக்கையின் மென்மையான வெல்வெட் துணியில் மேலும் ஆழமாகச் சாய்ந்துகொண்டாள்.

ஆனால், அவளது அமைதியான ரசனைக்கு இடையூறாக வலதுபுறத்தில் யாரோ வரும் சத்தம் கேட்டது. மற்றொரு தாமதமான நபர்! இப்பொழுது அவளுக்கு மற்றவர்களை முறைத்துப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர் ஒரு இளைஞன். இருண்ட திரையரங்கில் தன் இருக்கையைத் தேடி அலாய்ந்தவன், தன் இடமும் யாராலோ ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு விட்டதை உணர்ந்தான். அந்த நேரத்தில், அந்த அரங்கில் எஞ்சியிருந்த ஒரே காலி சீட் அர்ச்சனாவின் பக்கத்து சீட் மட்டுமே என்பதை இருவரும் ஒரே நேரத்தில் உணர்ந்தனர்.

அவன் மெதுவாக அவளது வரிசையை அணுகி, மன்னிப்பு கேட்பது போலச் சைகை செய்து, பக்கத்திலிருந்த காலி இருக்கையைச் சுட்டிக்காட்டினான். அவள் தலையசைக்க, அவன் அமைதியாக அமர்ந்தான். இருட்டில் அவனது முகத்தை அவளால் சரியாகப் பார்க்க முடியவில்லை. முதல் படத்தின் போது, அவனது இருப்பை முற்றிலுமாகப் புறக்கணித்துவிட்டுப் படத்தில் மட்டுமே கவனம் செலுத்த முயன்றாள்.

சுமார் இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, முதல் படம் முடிந்தது. கதாநாயகி தன் மாயாஜால சக்திகளாலும் தோழிகளின் ஆதரவாலும் வெற்றி பெற்றாள். இறுதியாக அந்த முகமூடி அணிந்த அழகான பையனை முத்தமிடவும் செய்தாள். ரொம்ப அழகு, என்று அர்ச்சனா நினைத்துக்கொண்டாள். இடைவேளையின் போது திரையரங்க விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின. அடுத்த காட்சிக்கு முன் பத்து நிமிட இடைவேளை என்று ஊழியர்கள் அறிவித்தனர். தன் கால்களை நீட்டி, இடைவேளையைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள அர்ச்சனா எழுந்திருக்க முற்பட்டாள்.

பக்கத்தில் இருந்த இளைஞனைப் பார்த்தபோது, இருவருக்கும் இடையே ஒரு சங்கடமான பார்வைப் பரிமாற்றம் ஏற்பட்டது. வெளிச்சத்தில் அவனது முகம் முழுமையாகத் தெரிந்தது. அவன் ஒரு மெல்லிய, மரியாதையான புன்னகையைச் சிந்தி, அவள் செல்ல வழிவிட்டு எழுந்து நின்றான்.

அர்ச்சனா அவனைக் கடந்து செல்லும்போது, கையில் எஞ்சியிருந்த பாப்கார்ன் டப்பாவைப் பிடித்திருந்தாள். ஆனால், அவளது புதிய சிவப்பு லெதர் பூட்ஸ் காலணி இருக்கையின் இரும்பு சட்டகத்தில் சிக்கிக் கொள்ள, அவள் எதிர்பாராதவிதமாகத் தடுமாறி கீழே விழப் போனாள்.

ஆனால், பக்கத்திலிருந்த அந்நியன் அவளை சட்டென்று தாங்கிப் பிடித்தான். சூடான, பாதுகாப்பான கைகள் அவள் இடுப்பைப் பிடித்து, அவள் கீழே விழுவதைத் தடுத்தன. அவள் நிமிர்ந்து நிற்கும் வரை அவனது கைகள் அவள் இடுப்பில் தங்கியிருந்தன—அது ஒரு புதிய அனுபவமாகவும், அதே சமயம் மிகவும் பாதுகாப்பானதாகவும் இருந்தது. அர்ச்சனாவின் கழுத்துப் பகுதியில் ஒரு மெல்லிய சூடு பரவியது.

"ஐயோ, என்னை மன்னிச்சுடுங்க! இது புது பூட்ஸ். உங்க காலை மிதிச்சிட்டேனா?" என்று அவள் வெட்கத்துடன் அவசரமாகக் கேட்டாள்.

"இல்ல இல்ல, பரவாலை. எனக்கு ஒண்ணும் ஆகல. நீங்க நல்லா இருக்கீங்களா? கால் எதுவும் சுளுக்கிக்கலையே?" என்று அவன் கேட்டான்.

அவனது குரல் மிகவும் இனிமையாகவும், கனிவாகவும் இருந்தது. எதிர்பார்த்ததை விடக் கொஞ்சம் கம்பீரமான, அதே சமயம் இதமான குரல்.

"நான் நல்லா இருக்கேன். ரொம்ப தேங்க்ஸ். நான் போயிட்டு..." என்று அர்ச்சனா வெளியே செல்லும் வழியைக் காட்டினாள்.

அவனுக்கு ஒரு வெட்கப் புன்னகையைக் கொடுத்துவிட்டு, அவள் வேகமாக வெளியேயுள்ள லாபிக்குச் சென்றாள். கழிவறைக்குச் சென்று வந்த பிறகு, அர்ச்சனா அந்தச் சிறிய, இருண்ட திரையரங்க லாபியில் நின்றாள். தரையில் சிந்திய கூல்ட்ரிங்க்ஸ் மற்றும் பாப்கார்ன் பிசுபிசுப்பு இருந்தது. சுவர்களில் பழைய தமிழ் மற்றும் உலகத் திரைப்படங்களின் போஸ்டர்கள் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த இடம் ஒரு பழைய சென்னை அழகியலோடு, ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பைக் கொண்டிருந்தது.

லாபியில் அனிமே ரசிகர்கள், காதலர்கள் எனப் பலரும் கூட்டமாக நின்றுகொண்டு அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

தான் மட்டுமே இந்த விசேஷ உடை அணிந்து வரவில்லை என்பதை அர்ச்சனா கவனித்தாள். பல இளம் பெண்கள் அனிமே கதாபாத்திரங்களைப் போல விதவிதமான ஆடைகளுடனும், வண்ணமயமான விக்களுடனும் வந்திருந்தனர்.

இந்தக் கூட்ட நெரிசலில், அர்ச்சனா மீண்டும் பாப்கார்ன் வாங்கக் ஸ்நாக்ஸ் கவுண்டரை நோக்கிச் சென்றாள். தனியாக இருக்கும் அந்தத் தனிமை உணர்வை மறக்க அவளுக்கு ஏதாவது ஒரு நொறுக்குத்தீனி தேவையாக இருந்தது. உயர்மட்ட பூட்ஸ் அணிந்திருந்ததால், கூட்டத்தில் மூழ்கிவிடாமல் மெதுவாக வரிசையில் போய் நின்றாள்.

வரிசை மிகவும் மெதுவாக நகர்ந்தது. அடுத்த காட்சி தொடங்குவதற்குள் பாப்கார்ன் வாங்க முடியுமா அல்லது வெறும் கையோடு திரும்ப வேண்டுமா என்று அர்ச்சனா கவலைப்படத் தொடங்கினாள். நல்லவேளையாக, வரிசை கொஞ்சம் வேகமாக நகரத் தொடங்கியது.

ஆட்கள் பெரிய பாப்கார்ன் பக்கெட்டுகளுடன் அவளைக் கடந்து சென்றனர். இறுதியாக, அர்ச்சனா வரிசையின் இரண்டாவது இடத்திற்கு வந்தாள். அவளுக்கு முன்னால் ஒரு கம்பீரமான தோற்றம் கொண்ட இளைஞன் நின்றிருந்தான். ஊழியர் அந்த பெரிய பக்கெட்டில் கடைசியாக இருந்த புதிய பாப்கார்னை அள்ளிப் போட்டார். அர்ச்சனா முன்னால் வந்தபோது, அங்கே பாப்கார்ன் எதுவுமே மிஞ்சியிருக்கவில்லை.

அர்ச்சனா ஏமாற்றத்துடன் முகத்தைச் சுளித்தாள். ஊழியர் தன் இயலாமையை வெளிப்படுத்த, முன்னால் நின்ற வாடிக்கையாளர் திரும்பிப் பார்த்தான். அது வேறு யாருமல்ல, கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்த அதே இளைஞன்—அவள் கீழே விழாமல் இடுப்பைப் பிடித்துத் தாங்கிய அதே நபர்!

"என்ன கொடுமை இது!" என்று அர்ச்சனா முணுமுணுத்தாள்.

அவன் அவள் சொன்னதைக் கேட்டுவிட்டான். உடனே அவனது அழகான முகத்தில் ஒரு தயக்கம் வந்தது.

"ஓ, ஹலோ மீண்டும் சந்திப்போம்," என்று அவன் மெதுவாகக் கூறினான்.

அவன் உண்மையிலேயே கவலையோடு பார்த்தான். அந்தப் பெண் ஒரு பாப்கார்ன் பக்கெட்டுக்காக அழும் நிலைக்கு வந்துவிட்டது போலத் தெரிந்தது. அவள் தனியாக வந்திருக்கிறாள் என்பதும், இவ்வளவு அழகாக காஸ்பிளே உடை அணிந்து வந்திருக்கிறாள் என்பதும் அவனுக்குப் புரிந்தது.

"ஹே, நாம ரெண்டு பேரும் ஒரே பக்கத்துலதானே உட்கார்ந்திருக்கோம்? இதை நாம ஷேர் பண்ணிக்கலாமா? எப்படியும் இதை என்னால தனியா சாப்பிட்டு முடிக்க முடியாது."

அப்புறம் எதுக்குடா இவ்வளவு பெரிய பக்கெட் வாங்குன? என்று அர்ச்சனா மனதுக்குள் எரிச்சலடைந்தாள்.

"எனக்கு வேண்டாம், நான் பார்த்துக்கிறேன்," என்றாள் சற்றே காட்டமாக.

அவன் காலியான கவுண்டரைப் பார்த்துவிட்டு, "இப்ப உங்களால வாங்க முடியாதுன்னு நினைக்கிறேன்," என்றான்.

"அதுக்காக உங்களோடதை நான் சாப்பிடணும்னு என்ன அவசியம்?"

"நீங்க சாப்பிடணும்னு கட்டாயமில்லை, ஆனா எனக்குத் தரணும்னு தோணுது. நான் வேணா ஒரு தனி கவர் வாங்கித் தர்றேன், நாம கையை விட்டு ஷேர் பண்ண வேண்டாம்."

அர்ச்சனா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவன் அங்கே இருந்த மற்ற ஆண்களை விட முற்றிலும் வேறுபட்டவனாக இருந்தான். அழுக்கு ஆடை அணிந்த நெர்ட் போலவோ, தேவையில்லாமல் பெண்களை உரசிப் பார்க்கும் கேவலமான ஆளாகவோ அவன் இல்லை. அவன் இடுப்பைத் தொட்டபோது கூட அவளுக்கு எந்த அருவருப்பும் தோன்றவில்லை; மாறாக ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வே கிடைத்தது. அவன் பார்க்க மிகவும் அழகாகவும், ஸ்டைலாகவும் இருந்தான்.

"இல்ல பரவாலை, அவ்வளவு தூரம் பண்ண வேண்டாம். தேங்க்ஸ். எனக்கு இது நிஜமாவே தேவைப்பட்டது தான்."

"நான் கார்த்திக்," என்று அவன் புன்னகைத்தான்.

"அர்ச்சனா."

இருவரும் மீண்டும் இருண்ட திரையரங்கிற்குள் நுழைந்தனர்.

நல்லவேளையாக, அவர்கள் கடைசி வரிசையில் அமர்ந்திருந்ததால், மற்றவர்களை தொந்தரவு செய்யாமல் வசதியாகச் சென்று அமர்ந்தனர். படம் தொடங்கவிருந்த அதே நேரத்தில் கார்த்திக் அந்தப் பெரிய பாப்கார்ன் பக்கெட்டை இருவருக்கும் நடுவில் வைத்தான். அது வெண்ணெய் மற்றும் கேரமல் கலந்த சுவையான பாப்கார்னாக இருந்தது. படம் பார்க்கும்போதே இருவரும் அதைச் சுவைத்துச் சாப்பிடத் தொடங்கினர்.

தொடர்ந்து படங்கள் பார்த்தபோது அனிமே கதைகளின் அமைப்புகள் ஒரே மாதிரியாக இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும், அது சுவாரஸ்யமாகவே இருந்தது. அங்கிருந்த ரசிகர்கள் அனைவரும் கதையின் திருப்பங்களை ரசித்துச் சிரித்து மகிழ்ந்தனர்.

அர்ச்சனாவிற்கு உண்மையிலேயே மிகவும் பிடித்திருந்தது. இந்த குறிப்பிட்ட திரைப்படம் அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.

இந்தப் படம் அவளுக்குள் ஒரு இதமான, அதே சமயம் ஏக்கமான உணர்வைத் தந்தது. சிறுவயதில் முதன்முதலில் பார்த்ததிலிருந்து இப்போது வரை படம் மாறவில்லை, ஆனால் அவள் ஒவ்வொரு முறையும் மாறியிருந்தாள். மனிதர்கள் வந்தார்கள், போனார்கள், உறவுகள் உருவாகிப் பிரிந்தன, ஆனால் இந்தத் திரைப்படம் மட்டும் அவளது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தொடர்ந்து வந்தது.

இப்போது அர்ச்சனா மீண்டும் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு புதிய கட்டத்தில் நின்றாள். மீண்டும் தனிமை! சரியாக நான்கு மணி நேரத்திற்கு முன்புதான் அவளது காதல் உடைந்துபோயிருந்தது. படம் முடிந்து பேசலாம் என்று அவளது முன்னாள் காதலன் நினைத்திருந்தான், ஆனால் அனிமே மாரத்தான் வரை அவனால் காத்திருக்க முடியவில்லை. அவள் காஸ்பிளே உடை அணிந்து முடித்த அதே நேரத்தில், போன் செய்து உறவை முறித்துக் கொண்டான்.

அவன் எப்போதுமே இந்த அனிமே படங்களைப் பிடிக்கும் என்பான். வேறு எதையெல்லாம் பொய் சொன்னான்? அவளைக் காதலிப்பதாகச் சொன்னதா? ஒன்றாக வாழ நினைத்ததா? எதுவுமே உண்மைய இல்லை.

இனி அதைப் பற்றி யோசித்து எந்தப் பயனுமில்லை. காதல் பிரிவுக்குப் பிந்தைய அந்த வேதனையான கட்டத்தை அவள் மீண்டும் அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். பலமுறை இதைக் கடந்திருந்தாலும், இந்த வலி எப்போதுமே கொடூரமானது தான்.

அவள் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப பாப்கார்ன் பக்கெட்டிற்குள் கையை விட்டாள். ஆனால் அங்கே பாப்கார்னுக்குப் பதிலாக கார்த்திக்கின் விரல்கள் அவளது விரல்களில் பட்டன. அந்த இருட்டில் இருவரின் கரங்களும் உரசிக்கொண்டபோது, ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. திரையிலிருந்து வந்த வெளிச்சத்தில் இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

"ஸாரி, நீங்க எடுங்க," என்று அவன் மெதுவாகக் கூறித் தன் கையை இழுத்துக் கொண்டான்.

அர்ச்சனா பாப்கார்னை எடுத்தாள். அவளுக்கு அவனைப் பார்க்கப் பிடித்திருந்தது. அவனது அழகான முகம் அவளது உடைந்த இதயத்திற்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையையும் ஆறுதலையும் தந்தது.

படம் தொடரத் தொடர, அர்ச்சனா அந்த இதமான ஆறுதலில் மூழ்கினாள். கார்த்திக்கின் அமைதியான தோழமை அவளது இதயத்தின் பாரத்தைக் குறைத்தது. அவள் அறியாமலேயே அவனை நோக்கிச் சாய்ந்தாள். அவனது உடலின் சூடு அவளை ஈர்த்தது. அவனது அகன்ற தோளில் தன் தலையைச் சாய்த்து, வெளி உலகை மறக்க அவள் விரும்பினாள்.

திடீரென வந்த தைரியத்தில், அவள் தன் கன்னத்தை அவனது சட்டையில் மெதுவாகச் சாய்த்தாள். கார்த்திக் முதலில் சற்று ஆச்சரியமடைந்தாலும், அந்தச் சோகமான பெண்ணிற்கு என்ன தேவை என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, அவளைத் தன் தோளில் சாய்த்துக் கொள்ள அனுமதித்தான்.

மிக விரைவாக அந்தப் படமும் முடிந்தது. ஆனால் அர்ச்சனாவிற்கு வெளியே செல்ல விருப்பமில்லை. இந்த இருண்ட கட்டிப்பிடிப்பிலேயே, சென்னையின் மழையிலிருந்தும், தனிமையிலிருந்தும் விலகி வாழ அவள் ஆசைப்பட்டாள்.

ஆனால் கார்த்திக் நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து, எழுந்து செல்லத் தயாரானான்.

"ஹே, வெளியே போய் காலைக் கொஞ்சம் நீட்டிக்கலாமா? இந்த முறை நீ பெரிய பக்கெட் வாங்கலாம்," என்று அவன் புன்னகையுடன் தமாஷ் செய்தான்.

அவர்கள் மீண்டும் லாபிக்கு வந்தனர். இப்போது ஆட்கள் மிகவும் குறைவாகவே இருந்தனர். உரக்கப் பேச வேண்டிய அவசியமில்லாமல் நிசப்தம் நிலவியது.

"என்ன ஆச்சு?" என்று கார்த்திக் மென்மையாகக் கேட்டான். அவனது நேரடி கேள்வி அர்ச்சனாவை ஆச்சரியப்படுத்தியது.

"என்ன சொல்றீங்க?"

"நீங்க ஒரு ஜோடியா வர வேண்டியவர். மாயாஜால கதாநாயகிக்கு அந்த முகமூடி காதலன் தேவைதானே. அவன் எங்கே?"

அர்ச்சனா ஆழமாக மூச்சு விட்டாள். அவளது முன்னாள் காதலனுக்கு இப்படி ஆடை அணிவதில் எந்த விருப்பமும் இருந்ததில்லை.

"நீங்களே ஊகிச்சிருப்பீங்கன்னு நினைக்கிறேன்."

"நினைச்சேன். இது ரொம்ப கேவலம். இந்த மாதிரி ஸ்பெஷல் நாட்கள்ல தனியா விட்டுட்டு போறதை விடக் கொடுமை வேற எதுவும் இல்லை."

"ஆமா. அதுவும் இல்லாம இன்னைக்கு என் பிறந்தநாள் வேற."

"அய்யோ! பிறந்தநாள் அன்னிக்கா? என்ன ஒரு முட்டாள்!" என்று கார்த்திக் கோபப்பட்டான்.

ஆண்கள் தன்னை ஈர்க்க இப்படிப் பேசுவது அர்ச்சனாவிற்குத் தெரியும் என்றாலும், இப்போது கார்த்திக்கின் வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு புதிய உணர்வைத் தந்தன. அவனது கரிய கண்களைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குள் ஏதோ ஒன்று தூண்டப்பட்டது. அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து, அவனைக் கட்டியணைக்க வேண்டும் போலிருந்தது.

ஆனால், திரையரங்க ஊழியரின் சத்தம் அந்த அழகான தருணத்தைக் கலைத்தது.

"சார், நீங்க உள்ள போறீங்களா? மத்த எல்லாரும் கிளம்பிட்டாங்க. நீங்களும் வரலைனா நான் காட்சிய ரத்து பண்ணிட்டு கிளம்புவேன்."

அர்ச்சனாவும் கார்த்திக்கும் சுற்றிலும் பார்த்தனர். அரங்கம் முற்றிலும் காலியாக இருந்தது! கடைசி காட்சியைப் பார்க்க யாருமே வரவில்லை. கார்த்திக் உரக்கச் சிரித்தான்.

"நோ வே, எனக்கு இந்த மூவி ரொம்ப பிடிக்கும்!" என்றான் உரத்த குரலில்.

களைப்படைந்த ஊழியர் தன் கண்களை உருட்டினார். "சரி, உங்க இஷ்டம்..." என்று முணுமுணுத்தார்.

அர்ச்சனாவின் முகத்தில் ஒரு குறும்புப் புன்னகை வந்தது. அவளது வயிற்றில் ஒரு புதிய கிளர்ச்சி பரவியது. அங்கே அவர்கள் இருவர் மட்டுமே இருக்கப் போகிறார்கள்! பாப்கார்ன் சத்தமோ, முன்னால் தலையை மறைக்கும் ஆட்களோ இருக்க மாட்டார்கள்! முற்றிலும் காலியான திரையரங்கம் தரும் அந்த அனுபவத்தைத் தவறவிட அவள் விரும்பவில்லை.

அவர்கள் உள்ளே சென்று, நடுவில் இருந்த சொகுசான, சாய்க்கக்கூடிய ரீக்லைனர் இருக்கைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க முடிவு செய்தனர்.

அவர்கள் மிகவும் வசதியாக அமர்ந்தனர். படம் தொடங்கியதும், கதையின் மீதான அறிமுகத்தால் இருவரும் ஜோக்குகள் அடித்து உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினர். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு அமைதியாகிப் படத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினர். அர்ச்சனாவுக்குள் ஒருவித போதை பரவுவது போலிருந்தது. எதிர்பாராமல், அவளது கை கார்த்திக்கின் தசைநார்கள் நிறைந்த தொடையின் மீது பட்டது. அவளது உள்ளங்கை அவனது ஜீன்ஸ் துணியின் மீது மெதுவாக நழுவியது.

"பாப்கார்ன் எல்லாமே காலியாயிடுச்சா?" என்று அவள் மெல்லிய சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

கார்த்திக் இருட்டில் அவளைப் பார்த்தான். ப்ரொஜெக்டர் வெளிச்சத்தில் அவளது ஆடை பளிச்சிட்டது. குட்டை நீல நிற ஸ்கர்ட், மெல்லிய வெள்ளை பிளவுஸ் என அவளது உடலின் அமைப்பை அவன் ரசித்தான். இனியும் தாமதிக்க விரும்பாமல், அவன் முன்னால் நகர்ந்து அவளது இதழ்களில் ஒரு அழுத்தமான, மென்மையான முத்தத்தைப் பதித்தான்.

அவளது உதடுகளில் சிவப்பான லிப்ஸ்டிக் மின்னியது. கார்த்திக் முத்தமிட்டதும் அர்ச்சனாவுக்குள் ஒரு புதிய தீப்பொறி தொற்றிக் கொண்டது. அவளது அடிவயிற்றில் ஆயிரக்கணக்கான பட்டாம்பூச்சிகள் பறப்பது போலிருந்தது. தொடைகளுக்கு நடுவே ஒரு சுகமான சூடு பரவியது.

இருவரின் நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று கலந்து விளையாடின. கார்த்திக் அவளது வாய்க்குள் தன் நாவால் ஈரமான நடனத்தை நடத்தினான். அர்ச்சனாவின் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது. கார்த்திக் தன் கதகதப்பான கைகளால் அவளது கழுத்து, தொடை, கன்னம் என அனைத்தையும் மெதுவாக வருடத் தொடங்கினான்.

அவளும் அவனைத் தொட்டு உணர விரும்பினாள். இருட்டில் தன் மெல்லிய விரல்களால் அவனது அகன்ற நெஞ்சைத் தொட்டு, அவனது வலுவான தோள்களைப் பற்றினாள்.

இருக்கையின் அமைப்பால் அவளால் மேலும் செல்ல முடியவில்லை. கார்த்திக் அவளது உடல் மீது தனது முழு கவனத்தையும் திருப்பினான்.

அவன் தன் கையை அவளது தொடையின் வழியே மேலே கொண்டு சென்று, அவளது குட்டை நீல நிற ஸ்கர்ட்டிற்குள் நுழைத்தான். அவனது கைகள் அவளது ஜாக்கிங் ஜட்டிக்குள் நுழைந்தன. அவள் உள்ளே முற்றிலும் ஈரமாகவும், சூடாகவும் கொதித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது காமப்பருப்பு அவன் தொடுதலுக்காக வீங்கித் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவன் தன் நிபுணத்துவ விரல்களால் அவளது உப்பிய பருப்பின் மீது வட்டமிட்டுத் தடவினான். அந்த அதிதீவிரமான சுகம் அர்ச்சனாவின் உடலெங்கும் பரவியது. "ஆஹ்... ம்ம்ம்..." என்று அவள் முனகினாள். தன் கால்களை மேலும் அகட்டி, கார்த்திக்கை தன் யோனிக்குள் ஆழமாக அழைத்தாள்.

அவனது விரல் நுனிகள் அவளது காமப்பருப்பில் கொடுத்த அழுத்தம் அவளை சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. அவள் தன் முதுகை வளைத்து, மூச்சை ஆழமாக இழுத்து விட்டாள். தன் கைகளால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், அர்ச்சனா தன் சொந்த முலைகளைப் பிசைந்து கொள்ளத் தொடங்கினாள். முதலில் துணிக்கு மேலேயும், பின்னர் பிளவுஸை விலக்கி உள்ளேயும் கையை விட்டாள்.

தன் விறைத்த முலைக்காம்புகளை அழுத்தமாகப் பிசைந்து இழுத்தாள். காலியான திரையரங்கில் அவளது மூச்சுக்காற்றின் சத்தம் எதிரொலித்தது. திரையில் ஓடும் படத்தின் சத்தத்தையெல்லாம் மீறி அவளது காம முனகல் காற்று மண்டலத்தை நிரப்பியது.

கார்த்திக்கின் மூச்சுக்காற்றும் சூடாவதை அவளால் உணர முடிந்தது. அவன் ஒரு கையால் அவளது தலையை மென்மையாகப் பிடித்துக்கொண்டு, மறு கையால் அவளது ஈரமான யோனியில் வேலை செய்தான். பருப்பைத் தடவிச் சூடேற்றியவன், சட்டென்று தன் இரண்டு விரல்களை அவளது ஒழுகும் யோனிக்குள் ஆழமாக நுழைத்தான்.

"அப்பா... உஃப்... ஆஹ்..." என்று அவள் அலறினாள்.

அவன் விரல்களை வளைத்து, அவளது யோனியின் உட்புறச் சுவர்களை வேகமாகக் கடைந்தான். அர்ச்சனா சுகத்தில் தன் முகத்தைச் சுளித்து, இருக்கையின் கைப்பிடிகளைத் தன் நகங்களால் இறுகப் பற்றினாள். அது அளப்பரிய சுகத்தைத் தந்தது. அவளது உடல் கொதிநிலையை அடைந்தது.

அவளுக்குள் பரவிய காமத்தீயை மேலும் கூட்ட அவள் விரும்பினாள். கார்த்திக்கின் கையைப் பிடித்து தன் திறந்த முலைகளுக்குக் கொண்டு சென்றாள். அவளது பிளவுஸ் திறக்கப்பட்டு, பிரா விலக்கப்பட்டு, உருண்டையான அழகிய முலைகள் வெளிப்பட்டிருந்தன. கார்த்திக் தன் பெரிய கரங்களால் அவளது கனமான முலைகளைப் பிசைந்தான். ஆனால் அந்த இருக்கையின் கைப்பிடி இடையூறாக இருந்தது. மேலும் அவனுக்கு வேறு ஒரு காம எண்ணம் தோன்றியது.

கார்த்திக் தன் இருக்கையிலிருந்து இறங்கி, அர்ச்சனாவின் அகன்ற தொடைகளுக்கு நடுவே தரையில் மண்டியிட்டான். ரீக்லைனர் வரிசை என்பதால் அவன் மண்டியிட போதுமான இடம் இருந்தது. அவளது தொடை இடுக்குகளில் முத்தமிட்டபடி, அவளது சூடான, ஈரமான புண்டையின் அருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்தான்.

தன் வாயால் அவளது ஈரமான யோனி உதடுகளை நக்கி, மேலே உள்ள உப்பிய காமப்பருப்பைச் தன் சூடான உதடுகளுக்குள் கவ்விக்கொண்டான்.

அவனது ஈரமான நாக்கு அவளது காமப்பருப்பை வேகமாகவும் வட்ட வடிவிலும் நக்கியது. அர்ச்சனா தலையைப் பின்னுக்குச் சாய்த்து, இன்ப அதிர்ச்சியில் உரக்கக் கூச்சலிட்டாள். அவளது கால் விரல்கள் சுருண்டன. தன் இரண்டு கால்களையும் தூக்கி முன்னால் இருந்த இருக்கையின் பின்புறத்தில் வைத்து அகட்டினாள். தன் கைகளால் கார்த்திக்கின் அடர்ந்த முடியைப் பிடித்து, அவனது முகத்தை தன் ஈரமான புண்டையோடு சேர்த்து அழுத்தினாள்.

திரையரங்கில் வெடிச்சத்தம் கேட்கும் படத்தின் சத்தத்தையும் மீறி அவளது கூச்சல் எதிரொலித்தது. "ஆஹ்! ஆஹ்! நிறுத்தாதே, பிளீஸ்! இன்னும் நக்குடா!" என்று கத்தினாள். அவளால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. வெடித்துச் சிதற அவள் தயாராக இருந்தாள்.

ஒரு உரத்த காமக் கூச்சலுடன், அவள் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தாள். அவளது உடலெங்கும் இன்ப அலைகள் பாய்ந்தன. தொடைகளால் கார்த்திக்கின் தலையை இறுகப் பிடித்துக் கொண்டு, இடுப்பை மேலே தூக்கி ஆடினாள். அவளது யோனித் தசைகள் சுருங்கி விரிந்தன. அந்தத் தீவிரமான உச்சக்கட்டம் மெதுவாகத் தணிந்து, அவளுக்குள் ஒரு பேரமைதியைத் தந்தது.

அர்ச்சனா மூச்சு வாங்க ஓய்வெடுத்தாள். ப்ரொஜெக்டர் வெளிச்சத்தில் கார்த்திக்கின் கம்பீரமான உருவம் அவளுக்கு முன்னால் தெரிந்தது. அவன் இன்னும் திருப்தியடையவில்லை, அவளும் தான்!

அவன் அவசரமாகத் தன் பேண்ட் ஜிப்பைக் கழற்றி, தன் முழு விறைப்படைந்த, தடித்த பூளை வெளியே எடுத்தான். அது ஏசியின் குளிரில் விறைத்து நின்றது.

வார்த்தைகளின்றி, அவன் மீண்டும் அவளது தொடைகளைத் தடவி, அவளது பிட்டங்களைப் பலமாகப் பற்றினான். அவளது சிறிய உடலை அப்படியே தூக்கி, சாய்ந்திருந்த இருக்கையில் வசதியாக வைத்தான். அவளது ஊறிப்போன யோனி நுழைவாயிலில் தன் தடித்த சுன்னியின் நுனியை வைத்தான்.

ஒரே அழுத்திய தள்ளலில், தன் முழு சுன்னியையும் அவளது ஈரப் புண்டைக்குள் ஆழமாக இறக்கினான். அர்ச்சனா உரக்க மூச்சு விட்டாள். "அப்பா... உஃப்..." முந்தைய உச்சக்கட்டத்திற்குப் பிறகும், அவனது தடித்த பூள் தன் யோனிச் சுவர்களைக் கிழித்துக் கொண்டு ஆழமாகச் சென்றபோது, அவளுக்குள் மீண்டும் காமத்தீ பற்றிக்கொண்டது.

கார்த்திக் இயங்கத் தொடங்கினான். ஆரம்பத்தில் மெதுவாக, ஆழமாகத் தன் இடுப்பை ஆட்டி ஓத்தான். இருவரின் அல்குல் எலும்புகளும் மோதும் ஈரமான சத்தம் அர்ச்சனாவின் தொண்டையிலிருந்து புதிய முனகல்களை வரவழைத்தது.

அவன் அவளது யோனியின் உணர்ச்சிமிக்க மேல் சுவரை ஒவ்வொரு குத்தலிலும் உரசிச் சென்றான். அது அர்ச்சனாவை பைத்தியமாக அடித்தது. விரல்களால் தொட்ட இடத்தை இப்போது அவனது தடித்த சுன்னி நிறைத்து ஓத்தபோது, அது ஒரு புதிய, அற்புதமான அனுபவமாக இருந்தது.

கார்த்திக் இப்போது வேகத்தை அதிகரித்தான். ஆழமாகவும், அதே சமயம் வெறித்தனமான வேகத்திலும் ஓத்தான். அர்ச்சனாவின் யோனி மிகவும் இறுக்கமாக இருந்தது. அவனது தடிமனான பூளை அவளது உள்ளுறுப்புகள் இறுகப் பற்றிக் கறந்தன. ஒவ்வொரு குத்தும் அவனுக்குள் மிருகத்தனமான வெறியைத் தூண்டியது. அவன் அவளை ஆவேசமாக ஓக்கத் தொடங்கினான்.

அர்ச்சனா அவனது ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் உணர்ந்தாள். அவன் தன்னை எவ்வளவு முழுமையாக நிரப்பியிருக்கிறான் என்பதை அனுபவித்தாள்.

அவளது பிட்டத்தை அவன் இறுக்கிப் பிடித்து, தன் வலிமையான கரங்களால் அவளை முன் பின்னாக நகர்த்தி ஓத்தான். ஒவ்வொரு பலமான குத்துக்கும் அவள் வெட்கமின்றி முனகினாள். கார்த்திக் அவளது யோனியின் மேல் சுவரைத் தொடர்ச்சியாகத் தட்டி எழுப்பினான். அவளது அடிவயிற்றில் மீண்டும் ஒரு பெரும் இன்ப அழுத்தம் கூடியது.

கார்த்திக்கும் உரக்க முனகினான். அவனது தொண்டையிலிருந்து ஆண்மை நிறைந்த முனகல்கள் வந்தன. "உஃப், உன்னோடது என்னமா இறுக்கிப் பிடிக்குதுடி..." என்று முணுமுணுத்தான்.

திரையின் வண்ண வெளிச்சத்தில் அவள் அழகாகத் தெரிந்தாள். அவனது வேகமான ஓப்பிற்கு அவளது திறந்த முலைகள் காற்றில் குலுங்கி ஆடின. அவளது மென்மையான அடிவயிற்றில் அவனது விரல்கள் ஆழமாகப் பதிந்தன.

இருவரும் சேர்ந்து உச்சக்கட்டத்தை நோக்கிச் சீறிப் பாய்ந்தனர். கார்த்திக்கின் கட்டுக்கடங்காத வேகம் அர்ச்சனாவை மீண்டும் உச்சத்திற்குத் தள்ளியது. அவளது கட்டுப்பாட்டை உடைத்துக் கொண்டு உச்சக்கட்டம் வெடித்தது. அவள் உரக்கக் கத்தினாள். பூகம்பம் போன்ற உச்சக்கட்டம் அவளது உடலைப் பிளந்தது; அவளது யோனிச் சுவர்கள் அவனது சுன்னியை இறுக்கிப் பிடித்துப் பிழிந்தன.

"ஆஹ்! எனக்கு வருதுடா!" என்று அலறினாள்.

அவளது அந்த இன்ப அலறலைக் கேட்டு கார்த்திக்கும் பரவசமடைந்தான். "ஆஹ்!" என்று கத்தியபடி, தன் சூடான, தடித்த கஞ்சியை அவளது புண்டையின் ஆழத்தில் பீச்சி அடித்தான். அவளது இறுக்கமான யோனிக்குள் அவனது விந்து வெள்ளமாகப் பாய்ந்து நிரம்பியது.

அவர்கள் மெதுவாகச் சாந்தமடைந்தனர். மூச்சு வாங்கிய கார்த்திக், அர்ச்சனாவை மெதுவாக அந்த வெல்வெட் இருக்கையில் சாய்ச்சான். அவளது காஸ்பிளே ஸ்கர்ட்டைச் சரிசெய்தான். அவனது கால்கள் தளர்ந்து போயிருந்தன. திருப்தியுடன் முன்னால் இருந்த இருக்கையில் சாய்ந்தான். அர்ச்சனா இருண்ட கூரையை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். காற்றில் மிதந்த தூசிகளை ப்ரொஜெக்டர் வெளிச்சம் காட்டியது. அவளது காதுகளில் மெல்லிய இரைச்சல் கேட்டது, தலை லேசாகச் சுற்றியது.

இருப்பினும், பல மாதங்களாக இல்லாத ஒரு சந்தோஷத்தை அவள் உணர்ந்தாள். பல வருடக் காதலனை விட இந்த அந்நியனிடம் அவள் அதிக அன்பையும், காமத்தையும் அனுபவித்தாள். அழுகை வரும் அளவிற்கு அவளுக்குள் மகிழ்ச்சி பொங்கியது.

அப்போதுதான் திரைப் படம் முடிந்து சத்தம் நின்றதை அவள் கவனித்தாள்.

திடீரென்று ப்ரொஜெக்டர் வெளிச்சம் அணைந்து, பளிச்சென்ற ஃப்ளோரசன்ட் விளக்குகள் எரிந்தன. கலைந்த ஆடைகள், சிவந்த முகம், சொகுசு இருக்கையில் படிந்திருந்த ஈரம் என இருவரும் வெளிச்சத்தில் அம்பலமாயினர். கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. பெருக்கப் பெருக்கும் ஊழியர் உள்ளே வந்துகொண்டிருந்தார்.

அர்ச்சனாவும் கார்த்திக்கும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். மாட்டிக்கொள்வோம் என்ற பயமும், அடைந்த இன்பத்தின் மகிழ்ச்சியும் சேர்ந்து இருவர் முகத்திலும் பெரிய புன்னகையை வரவழைத்தன. அவசரமாகத் தங்கள் ஆடைகளைச் சரிசெய்து கொண்டு, ஊழியர் நுழைந்த திசைக்கு எதிர் திசையிலிருந்த அவசரகால வெளியேற்றுக் கதவு வழியே தப்பி ஓடினர்.

சிமெண்ட் படிகளில் சிரித்தபடியே ஓடி, ஊழியர்களின் பார்வையில் படாமல் பழைய திரையரங்கை விட்டு வெளியேறி, சுறுசுறுப்பான சென்னைத் தெருவிற்கு வந்தனர்.

"சரி, படம் எப்படி இருந்தது?" என்று நடைபாதையில் நடந்தபடி கார்த்திக் தன் ஜாக்கெட்டைச் சரிசெய்துகொண்டே கேட்டான்.

"என்னது?"

"அந்த 'மூவி மாரத்தான்' தான், வேற என்ன?" என்று அவன் கண் சிமிட்டினான்.

"எனக்குத் தெரியல, ஆனா இந்தத் தடவை மூணாவது படம் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. அதுதான் தொடரிலேயே சுமாரான படம்னு நினைச்சேன், ஆனா இன்னைக்கு அது என் மனசுக்கு ரொம்ப நெருக்கமாயிடுச்சு."

கார்த்திக் குறும்புத்தனமாகப் பார்த்தான். "எனக்குப் புரியுது. அடுத்த வாரமும் இங்கே ஒரு படம் பார்க்கப் போறேன், ஆனா நான் மட்டும்தான் டிக்கெட் புக் பண்ணியிருக்கேன். தனியா வர விருப்பமில்லை. நீ வர்றியா?"

அர்ச்சனா ஒரு நொடி யோசித்தாள், ஆனால் அவளுக்குப் பதில் ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது.

"அதுல ஹேப்பி எண்டிங் இருக்குமா?" என்று விளையாட்டாகக் கேட்டாள்.

"இருக்கலாம். அப்படி இல்லைனாலும், நாம அதை ஹேப்பி எண்டிங்கா மாத்திக்கலாம்."

அர்ச்சனா புன்னகைத்தாள். அவனது சூடான கன்னத்தில் ஒரு முத்தமிட்டாள். இருவரும் ஒன்றாக நடந்து சென்றனர். சென்னையின் கனமழை விலகி, இதமான மாலை வெயில் பரவியிருந்தது.