ಅರ್ಚನಾ ಕಾಲೇಜಿನಿಂದ ಬಂದ ರಹಸ್ಯ ಸಂದೇಶ

ಅರವಿಂದ್ ವಯಸ್ಸು 27. ಎತ್ತರ, ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ಯಶಸ್ವಿ. ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಆದರೆ ಸೊಗಸಾದ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದ. ಸ್ಟ್ರಕ್ಚರಲ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್, ಚುರುಕು, ಚತುರ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ರೀತಿಯ ಹುಡುಗ. ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಗೌರವಿಸ್ತಾರೆ, ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಕರೆಯ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಅವನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಇತ್ತು, ತಾಗದ ಭಾಗ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಮಲಗಿದ್ದಾಗ ಇನ್‌ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ವಾಟ್ಸಾಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ ಬಂತು. "ಹಾಯ್" ಹೆಸರು ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ನಂಬರ್. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವನು ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. "ಯಾರು ಇದು?" ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಉತ್ತರ ಬಂತು. "ಅರ್ಚನಾ. ನನ್ನನ್ನ ನೆನಪಿದೆಯಾ?" ಅವನು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸಿದ. ಹೆಸರು ಏನೋ ದೂರ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. "ಅರ್ಚನಾ?" "ಮಾಮನ ಮಗಳು. ನೀನು ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ನೋಡಿದ್ದೆ." ಆಗ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಆಗ ಅವಳು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ – ಹನ್ನೆರಡು-ಹದಿಮೂರು ವಯಸ್ಸು ಇರಬಹುದು. ಅರವಿಂದ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ ಮಾಮನ ಮದುವೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆಗ ಅವಳು ಶಾಂತ, ಕಂದು ಕಣ್ಣುಗಳ ಸ್ಕೂಲು ಹುಡುಗಿ. ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ದೊಡ್ಡವರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡದೇ, ಆದರೂ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತೆ ಇದ್ದಳು. ಉದ್ದ ಕೂದಲು, ಸಣ್ಣ ಮುಖ, ಆಗಲೇ ಒಂದು ತರಹದ ಮುಗ್ಧತೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನೆನಪಿದೆ – ಅವಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲ ಗುಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಳು. ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಕೂತು ಬೇಜಾರಿನಿಂದ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅವಳು ಬಗ್ಗಿದಾಗ ಟಾಪ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರಿ, ಅವನ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿತ್ತು. ಆಗ ಅವಳ ಸೀಳು ಚಪ್ಪಟೆ, ಸಣ್ಣ ಸಲ್ಲುಗಳು ಇನ್ನೂ ಬೆಳೆಯದೇ ಇದ್ದವು. ತಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿಸಿ, ಅವನಿಗೆ ಅದನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಪರಾಧ ಭಾವ ಬಂತು.

ಈಗ ಅವಳು ಚೆನ್ನೈ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಮೂರನೇ ವರ್ಷ. "ಬೇಜಾರಾಗಿತ್ತು," ಅಂತ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದಳು, "ಯಾರಿಗೆ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ." ಅರವಿಂದ್ ಇನ್ನೂ ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ಸಭ್ಯವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟ. ಅವಳು ಸಿಹಿ, ಸಿಗ್ಗು, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಗ್ಧ. ನಗರದ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು. "ಬೇಜಾರಾದಾಗ ಏನು ಮಾಡ್ತೀಯಾ?" "ಹುಡುಗರು ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ಏನು ಮಾಡ್ತಾರೆ?" "ಹುಡುಗರು 30 ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಏಕೆ ಮದುವೆಯಾಗಲ್ಲ?" ಮೊದಮೊದಲು ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವೆನಿಸಿದವು. ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹುಡುಗಿ. ಆದರೆ ಅವಳ ನಿರಂತರತೆ, ಶಾಂತ ಕುತೂಹಲ ಅವನನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸತೊಡಗಿತು. ಇನ್ನೂ ಲೈಂಗಿಕವಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬೇಜಾರು-ಅಜ್ಞಾತದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಕರ್ಷಣೆ. ದಿನಗಳು ಹೋದವು. ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಶವರ್‌ನಲ್ಲಿ, ಫೋನ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಪ್ ನೋಡ್ತಾ ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೂರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದ. ಅವಳ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. "ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಕೋಪದಿಂದ, ಉಸಿರು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಯೋಚಿಸದೇ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ: "ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀನಿ." ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಮೂರು ಚುಕ್ಕೆಗಳು ಬಂದು ಹೋದವು. ಮತ್ತೆ ಬಂದವು. "ಅಬ್ಬಾ... ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಅವನು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ನೋಡಿ, ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ನೀರು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ. "ಹೌದು. ಇದು ನಿನಗೆ ತೊಂದರೆಯಾ?" "ಇಲ್ಲ... ನೀನು ಇಷ್ಟೊಂದು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಹೇಳ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಅನ್ಸಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಖಾಸಗಿ ವಿಷಯ ಅಲ್ವಾ?" ಅವನು ಬಾತ್‌ರೂಮ್‌ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಸೀಳು ಟವೆಲ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾ. "ನೀನು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದೆ. ನಾನು ಗಂಡಸು, ಅರ್ಚನಾ. ಆಗುತ್ತೆ." "ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬೇಜಾರಿಕೆಯಾಗಿ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನು ಸಿಗದವರು ಮಾತ್ರ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಇತ್ತು," ಅಂತ ಬರೆದಳು. "ಹುಡುಗಿಯರು ಸಿಗದವರು ಅಂತೇ." ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ, ಬೇಗ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. "ನಂಬು, ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗರೂ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಗೆಳತಿ ಇದ್ದವರೂ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷ ಮದುವೆಯಾದವರೂ. ದೇಹದ ಅಗತ್ಯ." "ಆದರೆ ಅದು... ಕೊಳಕು ಅಲ್ವಾ?" "ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಒಂದು ಬಿಡುಗಡೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅನಿಸುತ್ತೆ." "ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ?" ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿತು. "ನನ್ನನ್ನು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ." "ಅಂದರೆ... ಆ ವೀಡಿಯೋಗಳು? ಪಾರ್ನ್?" "ಹೌದು." "ನಾನು ಒಂದನ್ನೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ," ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. "ಅಂದರೆ ಏನೆಂದು ಗೊತ್ತು. ಕಾಲೇಜಿನ ಹುಡುಗರು ಜೋಕ್ ಮಾಡ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನೋಡೋಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆದರ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ರೆ ಅಂತ." "ಕುತೂಹಲವಿದೆಯಾ?" "ಇರಬಹುದು. ಸ್ವಲ್ಪ." ಅವನು ಒಂದು ಲಿಂಕ್ ಕಳಿಸಿದ. ತೀರಾ ತೀವ್ರವಲ್ಲದ್ದು, ಕೇವಲ ಉತ್ಸಾಹದ್ದು. ನಿಮಿಷಗಳು ಹೋದವು. ಮೌನ. ಆಮೇಲೆ ಫೋನ್ ಬೆಳಗಿತು.

"ಅಯ್ಯೋ. ಅವಳು ಇಷ್ಟೊಂದು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ನೋವಾಗ್ತಿದೆಯಾ ಅವಳಿಗೆ?" "ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ." "ಇದೇ ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾ?" "ಹೌದು. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತೆ." ಆ ಕ್ಷಣದಿಂದ ಅವರ ನಡುವೆ ಏನೋ ಬದಲಾಯ್ತು. "ಸಭ್ಯ ಬಂಧು" ಎಂಬ ಗೋಡೆ ಕಳಚಿಹೋಯ್ತು. ಅರ್ಚನಾ ಇನ್ನು ಸಿಗ್ಗುಪಡಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರತಿದಿನ ಮೆಸೇಜ್: "ಇವತ್ತು ಮಾಡಿದ್ಯಾ?" "ಈ ಬಾರಿ ಏನು ನೋಡಿದೆ?" "ಹುಡುಗರಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬೇಕೇ?" ಮೊದಲು ಅರವಿಂದ್‌ಗೆ ತಮಾಷೆಯಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಹಗುರವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ತಿದ್ದ. "ಹೌದು." "ಒಂದು ಗೋಲ್ಡನ್ ಹೇರ್ ಹುಡುಗಿ." "ಬಹುತೇಕ ಹೌದು." ಆದರೆ ನಂತರ ಬದಲಾವಣೆ ಬಂತು. ಒಂದು ಸಂಜೆ ಅವಳು ಅವನು ಉತ್ತೇಜಿತನಾಗಿದ್ದಾನಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು. ಅವನು ನಿಜ ಹೇಳಿದ – "ಇಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಲ್ಲ." "ಏಕೆ?" "ವೀಡಿಯೋಗಳು ಈಗ ಫೇಕ್ ಅನಿಸ್ತಿವೆ." "ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಏನು ನಿನ್ನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತೆ? ವೀಡಿಯೋ ಅಲ್ಲದ್ದು?" ಅವನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದ. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ. "ನಿಜವಾದ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡೋದು. ಅವಳ ಚರ್ಮವನ್ನು ಮುಟ್ಟೋದು. ಅವಳ ಸೀಳುಗಳು, ತೊಡೆಕುಂಡಲು. ಎಲ್ಲವೂ." ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸುವ ಮೊದಲು ಅವನು ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಕಳಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯ್ತು.

ಆದರೆ ಅವಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ: "ಅವಳಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಇದೆ ನಿನಗೆ?" ಆ ಮಾತು ಅವನ ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಯ್ತು – ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಮುಗ್ಧತೆಯ ನಡುವಿನ ಮೌನ ನೃತ್ಯ. ಅವನು ವಿವರಿಸಿದ – ಬ್ಲೋಜಾಬ್ ಹೇಗೆ ಅನಿಸುತ್ತೆ, ಹುಡುಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಟ್ಟೆ ತೆಗೆದಾಗ ದೇಹ ಹೇಗಿರುತ್ತೆ, ತಲೆಯನ್ನು ಅವಳ ತೊಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಾಕಿ ಅವಳು ಹೇಗೆ ಕೂಗುತ್ತಾಳೆ ಅಂತ. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿ ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ. ಅವಳ ಉತ್ತರ ಸಣ್ಣದು ಆದರೆ ಗಹನ: "ನಾನು ಏನೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಅನಿಸ್ತಿದೆ."

ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಟೀಸ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಂದ ಕಲಿತಿದ್ದಾಳೆ – ಮತ್ತು ಅದು ಇಷ್ಟವಾಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಅವನ ಒಳಗಿನ ಕಪ್ಪು ಭಾಗ ಅವಳು ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಿತು. ಲಾಂಗ್ ವೀಕೆಂಡ್ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ದಿನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅವಳು ಬಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಬರ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂದಳು. ಬೆಳಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಗ. "ಬಸ್ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು," ಅಂತ ಅವನು ಹೇಳಿದ. "ನನ್ನ ಜೊತೆ ಕಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಾ. ನಾನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ." ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂಜರಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಮೂರುವರೆ ಗಂಟೆಗೆ ಅಂತ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದರು – ನಗರ ಇನ್ನೂ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿರುವಾಗ. ಕಣ್ಣು ಕಡಿಮೆ, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಡಿಮೆ. ಅವಳು ಕಾರಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತಾಗ, ಪೂರ್ತಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕೂದಲು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರು ಕಾಣುತ್ತಾ, ಅರವಿಂದ್‌ನ ಗಂಟಲು ಒಣಗಿಹೋಯ್ತು. ಸಾಬೂನಿನ ವಾಸನೆ. ಮುಗ್ಧತೆಯ ವಾಸನೆ. ಅವಳು ಸಿಗ್ಗು ಮುಚ್ಚಿ ನಗುತ್ತಾ ನೋಡಿದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮೌನವಾಗಿ ಹೋದರು. ರಸ್ತೆ ಖಾಲಿ. ಬೆಳಕು ಮಂದ. ಕಾರಿನ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಜಗತ್ತು. ಆಮೇಲೆ, ಈಗ ರೂಢಿಯಾಗಿದ್ದಂತೆ, ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು: "ಇವತ್ತು ಹಸ್ತಮೈಥುನ ಮಾಡಿದ್ಯಾ?" ಅರವಿಂದ್ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಕ್ಕ. "ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ... ಈಗ ಮಾಡಬೇಕಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ." ಅವಳು ತಿರುಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಳು. "ಈಗ? ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ?" ಅವನು ನಗುತ್ತಾ. "ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಈಗಲೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದೆ." ಅವಳು ಮಿಟುಕಿಸಿದಳು. "ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸು. ನಾನು ಇಳಿಯ್ತೀನಿ. ನೀನು ಮಾಡು." ಅವನು ಹುಬ್ಬು ಎತ್ತಿದ. "ನೀನು ಇಳಿದರೆ ಮೂಡ್ ಹೋಗುತ್ತೆ." ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಶ್ಶಬ್ದ. "ಹಾಗೇನು ಮಾಡಲಿ ನಾನು?" ಅವನ ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವಂತಾಯ್ತು. ತಮಾಷೆಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹೇಳಿದ: "ನೀನೇ ಮಾಡು ನನಗೆ." ಅವಳು ನಕ್ಕಿಲ್ಲ. "ಸರಿ. ಹೇಗೆ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಹೇಳು." ಅವನ ಸ್ಟೀರಿಂಗ್ ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಯಾಯ್ತು. ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ತನ್ನ ತೊಡೆಗೆ ಒಯ್ದ. ತುಣ್ಣೆ ಬಟ್ಟೆಗೆ ಒತ್ತಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಕುತ್ತಾ ಬಟನ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಜಿಪ್ ಇಳಿಸಿದವು. ತಡಬಡಾಯಿಸಿ, ಮುಗ್ಧವಾಗಿ ಆದರೆ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ.

ಅವಳು ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆ ಎಳೆದಾಗ, ಅದು ದಪ್ಪವಾಗಿ, ನಾಡಿ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಉಸಿರು ಎಳೆದಳು – ಆಘಾತ ಮತ್ತು ಬೇರೇನೋ ಮಿಶ್ರಿತ. "ಈಗ ಏನು?" "ಹಿಡಿ. ತೂರಿಕೊಳ್ಳು. ಮೊದಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ." ಅವಳು ಮಾಡಿದಳು. ಹಿಡಿತ ಅನಿಶ್ಚಿತ, ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಶ ವಿದ್ಯುತ್‌ನಂತೆ. ಅವಳ ಅಂಗೈಯ ನಿಧಾನ ಚಲನೆ, ಸಿಗ್ಗಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿ ನೋಡುವುದು – ಎಲ್ಲವೂ ತಡೆಯಲಾಗದಷ್ಟು. ಅವನು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. "ಬೇಗ. ಹೌದು... ಹಾಗೇ." ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು: "ಇದಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸಮಯ ಬೇಕು?" "ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ... ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ. ಬಹುಶಃ ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಬೇಕು."

ಅವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನೋಡಿದ. "ಬಹುಶಃ ಬಾಯಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು." ಅವಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. "ನಾನದು ಮಾಡಲಾರೆ. ವಾಂತಿ ಬರೋ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ." ಅವನು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದ. "ಸರಿ. ಕೈಯಿಂದಲೇ." ಆದರೆ ಅವಳು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ: "ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸೋಣ. ಹಿಂಭಾಗದ ಸೀಟ್. ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸ್ತೀನಿ." ಶಾಂತವಾದ ಲೇನ್‌ಗೆ ಕಾರು ತಿರುಗಿಸಿದರು, ಮರಗಳು ಆಳ ನೆರಳು ಹಾಕಿದ್ದವು. ಹೆಡ್‌ಲೈಟ್ ಆಫ್ ಮಾಡಿದ, ಡ್ಯಾಶ್‌ಬೋರ್ಡ್ ಬೆಳಕು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ. ಹೊರಗಿನ ಜಗತ್ತು ಮಾಯವಾಯ್ತು. ಕೇವಲ ಇಬ್ಬರು. ಉಸಿರಾಟ. ಅರ್ಚನಾ ಮೊದಲು ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಕೂತಳು. ಅವನು ಸೇರಿಕೊಂಡ, ಮೊಣಕಾಲುಗಳು ಉಜ್ಜಿಕೊಂಡವು. ಅವಳು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರು ಎಳೆದು ತಲೆ ಇಳಿಸಿದಳು. ತುಣ್ಣೆಯ ತುದಿಗೆ ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ತಾಕಿದವು – ಬೆಚ್ಚನೆ, ಮೃದು. ಆದರೆ ನಾಲಿಗೆ ತಾಕುತ್ತಲೇ ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಕೊಂಡು ಹಿಂದೆ ಸರಿದಳು, ಸಿಗ್ಗು. "ಕ್ಷಮಿಸು," ಅಂತ ಗುನುಗುಟ್ಟಿದಳು. "ಹೇ," ಅವನು ಅವಳ ಗಲ್ಲವನ್ನು ಮೆಲ್ಲ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದ, "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಕೈಯಿಂದಲೇ ಮಾಡು." ಅವಳು ನಿರಾಳವಾಯ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ತೂರಿಕೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ. ಮತ್ತೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಳು, ಶಾಲು ಭುಜದಿಂದ ಜಾರಿ, ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಚರ್ಮ ಕಾಣಿಸಿತು. ಹಿಡಿತ ಬಿಗಿಯಾಯ್ತು. ಲಯ ಬಂತು. ಅವನು ಒಂದು ಗುನುಕು ಬಿಟ್ಟ, ಎದೆ ಏರಿ ಇಳಿದಿತು. ಆಮೇಲೆ ಅವನು ಬಂದ – ಜೋರಾಗಿ, ಬಿಸಿ ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಅವಳ ಬೆರಳುಗಳ ಮೇಲೆ ಚಿಮ್ಮಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅವಳು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು, ಅದು ಒಸರಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆಮೇಲೆ ಅವನನ್ನು ವಿಚಿತ್ರ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ಅಸಹ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಲಜ್ಜೆ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಆಶ್ಚರ್ಯ. ಅರವಿಂದ್ ಉಸಿರು ತಗ್ಗಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ವೀರ್ಯ ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ನಗುತ್ತಾ ಅವಳ ಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ಲೇಪಿಸಿದ. "ಬಕ್ಕ," ಅಂತ ಅವಳು ಸಣ್ಣದಾಗಿ ನಕ್ಕಳು. ಶಾಲಿನಿಂದ ಮುಖ ಒರೆಸಿಕೊಂಡಳು – ತೊಂದರೆಯಾಗಿಲ್ಲ, ಕೋಪವಿಲ್ಲ. ಬೇಗ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ, ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋಣ ಅಂತಲಿಲ್ಲ. ಒರೆಸಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಕೂತಳು. ಅವನು ಬಂದು ಕೂತಾಗ ಮತ್ತೆ ಮೌನ. ಈ ಬಾರಿ ಅವಧಾರಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮೌನ. ಅವನು ಪಕ್ಕದಿಂದ ನೋಡಿದ. "ನಿನ್ನ ಬಲ ಸೀಳನ್ನೇ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಎಡದ್ದು ಸಿಟ್ಟಾಗೋದಾ?" ಅವಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡದೇ ನಗುತ್ತಾ: "ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು. ನೀನು ಡ್ರೈವ್ ಮಾಡು." ಆದರೆ ಊರಿಗೆ ಸಮೀಪ ಬರುವ ಮೊದಲು ಅವಳು ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಶಾಲಿನ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಎಡ ಸೀಳಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟಳು. ಅವಳ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಅವನ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ. "ಹೀಗೆ. ನೀನೂ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸು ಆಗದಿರಲಿ." ಆ ಸಣ್ಣ ಕ್ಷಣ – ಸರಳ, ನಿಜ – ಅಲ್ಲಿ ಅರವಿಂದ್‌ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು, ಅವಳ ದೇಹಕ್ಕಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೇ ಪ್ರೀತಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅರವಿಂದ್ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಚೆನ್ನೈಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ. ಕಾರಿನ ಮೌನ ಭಾರ, ವಿಚಿತ್ರ. ಬೆಳಗ್ಗೆ 3:30ರ ಉತ್ಸಾಹದ ಮೌನವಲ್ಲ; ದೊಡ್ಡ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸ್ಫೋಟದ ನಂತರದ ಖಾಲಿ. ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ಸೀಟ್ ಖಾಲಿ ನೋಡಿ ಸಾಬೂನು ಮತ್ತು ವೀರ್ಯದ ವಾಸನೆ ಇನ್ನೂ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ತಲುಪಿ, ಶವರ್ ಆದ, ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಬಿದ್ದ. ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಾಸಿಗೆ ಹಠಾತ್ ತಂಪು, ಖಾಲಿಯಾಯ್ತು. ಫೋನ್ ಬಜ್ಜಿತು. ಅರ್ಚನಾ. "ಸೇಫ್ ಆಗಿ ಬಂದೆಯಾ?" ಸಾಮಾನ್ಯ ಮೆಸೇಜ್. "ಹೌದು. ನೀನು?" "ಹೌದು. ಮಾಮ ಕೇಳಿದ್ರು ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪ್‌ನಿಂದ ಇಷ್ಟೊಂದು ತಡವಾಗಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ ಅಂತ. ಬಸ್ ಲೇಟ್ ಅಂದೆ." ಸಣ್ಣ, ರೋಮಾಂಚಕ ಸುಳ್ಳು. "ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುವಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ." ಮೌನ. ಆಮೇಲೆ: "ನಾನು ಕಾರನ್ನು ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ." ಅವನು ನಗುತ್ತಾ. "ಕಾರಾ? ನಾನಾ?" "ನೀನು," ಅಂತ ಒಂದೇ ಪದ. ಆದರೆ ಭಾರವಾದದ್ದು. ಅವನು ಉತ್ಸಾಹ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ಮಾತಾಡಬೇಕು. "ಅರ್ಚನಾ, ಬೆಳಗ್ಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ..."

"ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು," ಅಂತ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರ ಬಂತು. "ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಾ? ಅದು ಅದ್ಭುತ. ನಾನು ಯಾರ ಜೊತೆಯೂ ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಂಪರ್ಕ ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ." "ಗೊತ್ತು," ಅಂತ ಬರೆದಳು. "ನೀನು ಬಂದಾಗ, ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾನು ಏನೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದಂತೆ, ಮುಖ್ಯವಾದವಳಂತೆ ಆಯ್ತು." ಅವನ ಹೃದಯ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

ತಕ್ಷಣ ಬಾ ಅಂತ ಕೇಳಬೇಕಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ತಡೆಯಾಲಾಗದು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರಬೇಕು. ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲ-ಬಿಡುಗಡೆಯಲ್ಲ, ಅವರ ಬಗ್ಗೆಯೇ. "ನಿನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಬೇಕು," ಅಂತ ಬರೆದ. "ಕಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಅಡಗಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲ. ಚೆನ್ನೈನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ಡೇಟ್‌ಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯ್ತೀನಿ. ಡಿನ್ನರ್. ಸಿನಿಮಾ. ಮಾತು." ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಉತ್ತರ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂತೂ: "ಸರಿ. ಆದರೆ ಡೇಟ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ... ನಿನ್ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ನೋಡಬೇಕು." ಅವನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಆಳ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. "ಡೇಟ್ ಫಿಕ್ಸ್," ಅಂತ ದೃಢಪಡಿಸಿದ. ಮುಂದಿನ ಶನಿವಾರಕ್ಕೆ ಫಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿದರು. ಆ ವಾರ ಕಷ್ಟದ್ದು. ಮೆಸೇಜ್‌ಗಳು ಕಾಲೇಜಿ ದಿನಗಳು ಮತ್ತು ಉರಿಯುವ ಆತ್ಮೀಯತೆಯ ಮಿಶ್ರಣ. ಅರ್ಚನಾ: "ಈ ಎಕನಾಮಿಕ್ಸ್ ಲೆಕ್ಚರ್ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ನೀನೇನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಅರವಿಂದ್: "ಪ್ಲ್ಯಾನಿಂಗ್ ಮೀಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ನಿನ್ನ ಕೈ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಯೋಚಿಸಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಅರ್ಚನಾ: "ಇಲ್ಲಿ ತಂಪಾಗಿದೆ. ನಿನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು." ನಿರಂತರ ಉರಿಯುವ ಸಂವಾದ ತಾಳಲಾಗದಷ್ಟು ಉತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಶನಿವಾರ ಸಂಜೆ ಬಂತು. ಅರವಿಂದ್ ಸೊಗಸಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಆದ, ಟೈ ಕಟ್ಟುವಾಗ ಕೈ ನಡುಗಿತು. ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಹೊರಗೆ ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದ. ಅರ್ಚನಾ ಹೊರಬಂದಳು, ಅವನ ಉಸಿರು ನಿಲ್ಲುವಂತಾಯ್ತು. ಈ ಬಾರಿ ಶಾಲು-ಸ್ವೆಟರ್ ಇಲ್ಲ. ಸಾಧಾರಣ ಗಾಢ ನೀಲಿ ಸಲ್ವಾರ್ ಕಮೀಜ್, ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದಾಳೆ – ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು,

"ಹಾಯ್," ಅಂತ ಗುನುಗುಟ್ಟಿದಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಪ್ಪು, ಆತಂಕ. "ಹಾಯ್," ಅರವಿಂದ್ ಗೊಣಗುಟ್ಟಿದ, ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನೇ ನಂಬದೇ. ಅವನು ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದ – ಸಾಧಾರಣ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ, ಲೈಂಗಿಕವಲ್ಲದ ಸ್ಪರ್ಶ – ಆದರೆ ಅಂಗೈಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಹರಿದು ತೆರೆದುಕೊಂಡಂತಾಯ್ತು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟಾಲಿಯನ್ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್‌ಗೆ ಹೋದರು. ಪೂರ್ತಿ ಸಂಜೆ ತಾಳ್ಮೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆ. ಕಾಲೇಜಿ ವಿಷಯ, ಅವನ ಕೆಲಸ, ಸಿನಿಮಾ – ದೂರದ ಸಭ್ಯ ಬಂಧುಗಳಂತೆ ಮಾತಾಡಿದರು. "ಮಾಮ ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರು," ಅಂತ ಅರ್ಚನಾ ಒತ್ತಾಯದ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ. "ನನ್ನದನ್ನೂ ಹೇಳು," ಅಂತ ಅರವಿಂದ್, ಕಣ್ಣುಗಳು ಮಾಮ ಒಪ್ಪದ ಸಂದೇಶ ಕೊಡುತ್ತಾ. ಪೂರ್ತಿ ಮಾತು ನಾಟಕವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಅವನ ತುಟಿಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ತಟ್ಟನೆ ಪ್ಲೇಟ್‌ಗೆ ತಿರುಗಿಸಿದಳು. ಅವನು ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲಿನ ಹೊಳಪು ನೋಡಿದ. ಪ್ರತಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾತು ಸುಳ್ಳು, ಹುಚ್ಚು ದೈಹಿಕ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಚ್ಚಳ. ಇನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಟೇಬಲ್ ದಾಟಿ, ಕೈಗಲ್ಲ, ಅವಳು ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಫೋರ್ಕ್‌ಗೆ ಕೈ ಚಾಚಿದ. ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ಅವಳವು ಉಜ್ಜಿದವು. ಕ್ಷಣಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ, ಆದರೆ ಅರ್ಚನಾ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಬಗ್ಗಿ, ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ: "ನಾನು ಹೆದರ್ತಿದ್ದೇನೆ," ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. "ಏನಿಗೆ?" "ನಮಗೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಭಾವ ಬರೋದಿಲ್ಲವೋ ಅಂತ. ಕೇವಲ ಕಾರು, ಮೌನ, ಉತ್ಸಾಹ ಅಷ್ಟೇ ಅಂತ." "ತಿಳಿಯುತ್ತೆ," ಅಂತ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟ. "ಡಿನ್ನರ್ ಮುಗಿಯಿತು. ಹೋಗೋಣ." ಅರವಿಂದ್‌ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ತಕ್ಷಣ ಗುಪ್ತವಾಯ್ತು. ಅವನು ದಪ್ಪ ಓಕ್ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದ. ನಗರದ ಶಬ್ದ ಮಾಯ. ಕೇವಲ ಲಿವಿಂಗ್ ರೂಂನ ಮೃದು ಬೆಳಕು, ಉಸಿರಾಟ, ಎರಡು ಹೃದಯಗಳ ಗಾಬರಿ ಬಡಿತ. ಅರ್ಚನಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಳು. ಲೆದರ್ ಸೋಫಾದ ಮೇಲೆ ಕೈ ಜಾರಿಸಿದಳು, ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಂದ ಆದರೆ ಒಡೆತನದಿಂದ. ಅರವಿಂದ್ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ನಿಂತು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದ.

"ನೀನು ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಗೆ ತಂದಿಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?" ಅಂತ ತಿರುಗಿ ಕೇಳಿದಳು. ಧ್ವನಿ ಸಣ್ಣ. "ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲ. ಎಂದಿಗೂ ಇಲ್ಲ." "ಬೆಡ್‌ರೂಂ ತೋರಿಸು," ಅಂತ ಮೆಲ್ಲ ಆದೇಶಿಸಿದಳು. ಅವನು ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಒಳಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೊಠಡಿ ಫ್ಲೋರ್ ಲ್ಯಾಂಪ್‌ನ ಮಂದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ. ಅವನ ವಾಸನೆ – ಕೊಲೋನ್, ಸ್ವಚ್ಛ ಹಾಸಿಗೆ – ತುಂಬಿತ್ತು. ಅರ್ಚನಾ ನೇರವಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕೂತಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆ. "ಅರವಿಂದ್," ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡಿದಳು, ಧ್ವನಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗುತ್ತಾ. "ಕಳೆದ ಬಾರಿ... ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲ. ಗಂಡಸಿನ ದೇಹ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಏನು ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ ಅಂತಲೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ." ಅವಳು ಆಳ ಉಸಿರು ಎಳೆದಳು. "ಈ ಬಾರಿ... ನನಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ಗೊತ್ತು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ನಿನ್ನದು ಮಾಡು." ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯ್ತು.

ಅವನು ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ನಡೆದು, ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತ. ಅವಳ ಎರಡು ಕೈ ಹಿಡಿದು ಅಂಗೈಗಳ ಮೇಲೆ ಉದ್ದ ನಿಧಾನ ಚುಂಬನ ಕೊಟ್ಟ.

"ಆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳ್ತಾ ಇದ್ದೆ, ಅರ್ಚನಾ. ಈಗ ಕೇವಲ ಬೀಳ್ತಿದ್ದೇನೆ." ಅವನು ಅವಳ ಸಲ್ವಾರ್ ಡೋರಿಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲ ಎಳೆದ, ಬೆರಳುಗಳು ಆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವಳದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಮೇಲೆ ನೋಡಿದ. "ಮಾಡಬಹುದಾ?" ಅವಳು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದಳು, ಕಡಿಮೆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗಂಟು ಬಿಚ್ಚಿದ. ಸಾದಾ ಹತ್ತಿಯ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿಹೋಯ್ತು, ಕುತ್ತಿಗೆ-ಭುಜದ ಸಣ್ಣ ವಕ್ರತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೋಳುಗಳ ಮೇಲಿನಿಂದ ಇಳಿಸಿದ, ತೆಳು ಹತ್ತಿಯ ಬ್ರಾ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸೀಳುಗಳು ಸಣ್ಣವೇ, ಆದರೆ ಸುಂದರ – ಆಗ ಗಿಲ್ಟ್ ಫೀಲ್ ಆಗಿ ನೋಡಿದ್ದ ಅದೇ, ಈಗ ಅವಳ ಆಸೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದವು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟ. ಅರವಿಂದ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ, ಅವಳ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ರೇಖೆಯನ್ನು ಮೆಲ್ಲ ತಾಕಿದ. ಮೆಲ್ಲ ಚುಂಬಿಸಿದ, ನಂತರ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಕೆಳಗೆ ತುಟಿಗಳನ್ನು ಇಳಿಸಿದ, ಕಿವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಜೋರಾದ ನಾಡಿ ಬಡಿತ ಕೇಳಿಸಿತು. ತೆಳು ಬ್ರಾವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿದ, ಕೊಠಡಿಯ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಸ್ನ್ಯಾಪ್ ಜೋರಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಸೀಳುಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದವು. ತಿಳಿ, ತಂಪು, ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್. ಅವನು ತಲೆ ಇಳಿಸಿ ಒಂದನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ, ಅವಳು ಆಘಾತದಿಂದ ಉಸಿರು ಎಳೆದಳು. "ಅರವಿಂದ್," ಅಂತ ಕರೆದಳು, ಬೆರಳುಗಳು ಅವನ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡವು. ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಮೆಲ್ಲ ಚೀಪಿದ, ಅವಳಿಗೆ ಇದು ಹೊಸ, ತೀವ್ರ ಅನುಭವ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಮೃದು ಹೊಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟು ಸಲ್ವಾರ್ ನಡುವಿಗೆ ಕೈ ಇಳಿಸಿದ. ಡೋರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಅಗಲ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಇಳಿಸಿದ, ಸಾಧಾರಣ ಪೂರ್ತಿ ಮುಚ್ಚುವ ಅಂಡರ್‌ವೇರ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಂಧಿಸಿದವು. ಭಯ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆಸೆ ಜೋರಾಗಿತ್ತು. ಹತ್ತಿಯಡಿ ಕೈ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ, ಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಒದ್ದೆಯಾದ ತೊಡೆಕುಂಡಲು ತಾಕಿತು. ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಚುಂಬಿಸಿದ, ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹ ಏನು ಮಾಡಲಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ. ಅರ್ಚನಾ ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದಳು, ಕೈಗಳು ತಡಬಡಿಕೆ, ತಾಳ್ಮೆ ಕಳೆದು, ಅವನ ಶರ್ಟ್ ಎಳೆದು ನಂತರ ಬೆಲ್ಟ್ ಬಕಲ್ ಜೊತೆ ಹೋರಾಡಿದಳು. ಈ ಬಾರಿ ತಡಬಡಿಕೆ ಇಲ್ಲ.

ಅವನು ಬೆತ್ತಲಾದಾಗ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ. ಅಂಡರ್‌ವೇರ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಸಿ, ಅವಳ ಒಳಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ – ಬಿಗಿ, ಮೃದು, ಪೂರ್ತಿ ಮುಟ್ಟದ್ದು. ಬೆರಳನ್ನು ಅವಳ ಕ್ಲಿಟ್ ಮೇಲೆ ಜಾರಿಸಿದ, ಸಂವೇದನೆಯ ಕೇಂದ್ರ ತಾಕಿತು. ಅರ್ಚನಾ ಕೂಗಿದಳು, ಸುಖ-ಆಘಾತದ ಮಿಶ್ರ ಧ್ವನಿ.

"ವೀಡಿಯೋ ನೋಡುವಾಗ ನೀನು ಅನುಭವಿಸೋದು ಇದೇ," ಅಂತ ಗುನುಗುಟ್ಟಿದ, ಬೆರಳು ನಿರಂತರ ಚುಡಾಯಿಸುತ್ತಾ. "ಇಲ್ಲ," ಅಂತ ಅವಳು ಉಕ್ಕಿ, ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು. "ಇದು ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ." ನೋವು ಕೊಡಬಾರದು ಅಂತ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಇದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಅವನ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ತುಣ್ಣೆ ಅವಳ ಒದ್ದೆ ಬಿಸಿಗೆ ಒತ್ತಿತು. "ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೋಗ್ತೀನಿ," ಅಂತ ಭರವಸೆ ಕೊಟ್ಟ, ಧ್ವನಿ ದಪ್ಪ. ತುಣ್ಣೆಯ ತುದಿಯನ್ನು ಒಳಗೆ ತಳ್ಳಿದ, ಅವಳು ಆಘಾತದಿಂದ ಉಸಿರು ಎಳೆದಳು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಭಯದಿಂದ ತೆರೆದವು. "ಪರವಾಗಿಲ್ಲ," ಅಂತ ಗುನುಗುಟ್ಟಿ, ಗಲ್ಲ ಲಾಲಿಸಿದ. "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ." ಮತ್ತೆ ತಳ್ಳಿದ, ನಿಧಾನ ನಿರ್ಧಾರದ ಜಾರು. ಹಠಾತ್ ಒಂದು ಬಿಗಿ ತಡೆ, ಸಣ್ಣ ಗೋಡೆ, ಅರ್ಚನಾ ಸಣ್ಣ ನೋವಿನ ಕೂಗು ಬಿಟ್ಟಳು. ಆಮೇಲೆ ಪೂರ್ತಿ ಒಳಗೆ, ಆಳವಾಗಿ. ನಿಲ್ಲಿಸಿದ, ಆಘಾತಕ್ಕೆ ದೇಹ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟ. ಅವಳು ದೇಹ ಬಿಗಿಯಾಗಿತ್ತು, ಭುಜಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. "ನೋವಾಗ್ತಿದೆ," ಅಂತ ಗುನುಗುಟ್ಟಿದಳು, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಒಸರಿತು. "ಕ್ಷಣಿಕ. ಹೋಗುತ್ತೆ. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು, ಅರ್ಚನಾ." ಅವಳ ಕಪ್ಪು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ, ನೋವು-ಬದ್ಧತೆಯ ಶಕ್ತಿಯುತ ಮಿಶ್ರಣ. ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣ ಕಾದು, ನಿಧಾನ, ಆಳವಿಲ್ಲದ ತಳ್ಳಾಟ ಶುರು ಮಾಡಿದ, ಲಯ ಕಲಿಸುತ್ತಾ. ನೋವು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕರಗಿತು, ಒತ್ತಡ ಬಂತು, ನಂತರ ಸಂವೇದನೆ. ಅವಳ ಸೊಂಟ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಲಿಸಿತು. ಅವನನ್ನು ಎದುರುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆಳಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿದಾಗ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣಿನ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಯ್ತು, ಬದಲಿಗೆ ಬಿಸಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಯತ್ನದ ಕೆಂಪು. ತುಟಿಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡವು, ನಿಜವಾದ ಸುಖದ ಸಣ್ಣ ಗುನುಕು ಬಂತು. ಅವನು ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ, ಅವಳು ಭುಜಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಳು, ಉಗುರುಗಳು ಚುಚ್ಚಿದವು.

ಅವಳು ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ – ಹಠಾತ್ ಉಗ್ರ ನಡುಕ, ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ದೇಹ ಎತ್ತಿತು, ಸೊಂಟ ಎದುರುಗೊಂಡಿತು. ಅವನು ಅನುಸರಿಸಿದ, ಒಂದು ಆಳ ತಳ್ಳಾಟದಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿ ಉತ್ಸಾಹದ ಸುರಿಮಳೆ ಬಿಟ್ಟ. ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ, ಬೆವರು ಬೆರೆತು, ಹೃದಯಗಳು ಒಂದೇ ಗಾಬರಿ ಲಯದಲ್ಲಿ. ಹಣೆಗೆ ಚುಂಬಿಸಿ, ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡ. ಅರ್ಚನಾ ಅವನ ಎದೆಗೆ ಒರಗಿದಳು, ತಲೆ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ. "ಇದು... ಸಾಮಾನ್ಯವೇ?" ಅಂತ ಕೇಳಿದಳು, ಧ್ವನಿ ಸಣ್ಣ. ಅವನು ಕೂದಲಿಗೆ ಚುಂಬಿಸಿದ. "ಇಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮದು. ಈಗ ನೀನು ನನ್ನವು." ಅವಳು ನಿದ್ರೆಯ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ, ಬೆರಳನ್ನು ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾರಿಸುತ್ತಾ. "ನಿನ್ನ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ನೋಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿತ್ತು," ಅಂತ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಳು, ಪೂರ್ತಿ ತೃಪ್ತಿ. "ಕಾರಿನ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ."