அர்ச்சனாவின் காலேஜிலிருந்து வந்த ரகசிய மெசேஜ்

அரவிந்துக்கு வயசு 27. நீளமா, தைரியமா, வெற்றிகரமா... சென்னையில் தனியா ஒரு சின்னதா ஸ்டைலிஷ் ஃப்ளாட்டில் இருக்கான். ஸ்ட்ரக்சரல் இன்ஜினியர், புத்திசாலி, திறமையானவன், அழகா பேசுறவன். ஆஃபீசில் எல்லாரும் மதிக்குறவன், பார்ட்டிக்கு கூப்பிடுறவன். ஆனா அவன் வாழ்க்கையின் சத்தத்துல ஒரு மூலை எப்பவும் தொடப்படாத மாதிரி தனிமையா இருக்கு. ஒரு லேட் நைட் பெட்ல படுத்துக்கிட்டு இன்ஸ்டாகிராம் ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டிருந்தப்போ வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன் வந்துச்சு. "ஹாய்" பேர் இல்ல. ஒரு தெரியாத நம்பர் மட்டும். ஆர்வமா டைப் பண்ணான். "யாரு இது?" செகண்டுக்குள்ளே ரிப்ளை வந்துச்சு. "அர்ச்சனா. என்னை நினைவிருக்கா?" கண் சிமிட்டுச்சு. பேர் எங்கயோ தொலைவான நினைவை தொட்டுச்சு. "அர்ச்சனா?" "மாமி பொண்ணு. நீங்க எங்க ஊருக்கு வந்தப்போ சந்திச்சோம்." அப்போ கிளிக் ஆச்சு. அப்போ அவளுக்கு பதின்மூணு வயசு இருக்கும். அரவிந்த் காலேஜ்ல இருந்தப்போ மாமா கல்யாணத்துக்கு போனான். அவள் அமைதியான, ஆழமான கண்ணு கொண்ட ஸ்கூல் பொண்ணு. மூலைகள்ல திரியும், பெரியவங்களோடு கலக்குறதுக்கு பெரியவ இல்ல, ஆனா புறக்கணிக்க முடியாத அளவுக்கு நீட்டா இருப்பா. மென்மையான முகம், நீள கருப்பு ஜடை, அப்பவே தனித்து நிக்குற அப்பாவித்தனம். ஒரு நொடி நினைவுக்கு வந்துச்சு-சின்னதுதான் ஆனா தெளிவா. வீட்டுல தரை துடைச்சுக்கிட்டிருந்தா. அவன் பக்கத்துல உக்காந்து போர் அடிச்சுக்கிட்டிருந்தான். வளைஞ்சப்போ அவள் டாப் நழுவி மார்பு இன்னும் வளரலனு கவனிச்சான்-வெறும் ஆர்வத்துக்காக. சீக்கிரம் பார்வையை திருப்பிட்டான், அதை பார்த்ததே தப்பா தோணுச்சு.

இப்போ அவள் சென்னை காலேஜ்ல தேர்ட் இயர். "போர் அடிச்சுது," டைப் பண்ணா, "யாருக்கு மெசேஜ் அனுப்புறதுனு தெரியல." அரவிந்த் மரியாதையா பதில் அனுப்பினான். அவள் இனிமையா, வெட்கமா, கொஞ்சம் அப்பாவியா தெரிஞ்சா. நகரத்தைப் பத்தி அதிகம் தெரியாது, சின்ன சின்ன கேள்விகள் கேட்பா. "போர் அடிச்சப்போ என்ன பண்ணுவீங்க?" "பசங்க தனியா என்ன பண்ணுவாங்க?" "30 வரைக்கும் பசங்க ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக்க மாட்டாங்க?" முதல்ல அரவிந்துக்கு பேச்சு போர் அடிச்ச மாதிரி தோணுச்சு. அவள் பாதுகாப்பா வளர்ந்த மாதிரி, உலகத்தை இன்னும் கண்டுபிடிச்சுக்கிட்டிருக்கா. ஆனா அவள் பிடிவாதம், அமைதியான ஆர்வம் ஆகர்ஷிக்க ஆரம்பிச்சது. இன்னும் செக்ஸ் திசையில இல்ல, ஆனா போர் அடிக்குற இடத்துக்கும் புதுசுக்கும் நடுவில ஏதோ உருவாக ஆரம்பிச்ச மாதிரி. நாட்கள் ஓடின. மெசேஜ்கள் தொடர்ந்தன. ஒரு நாள் ஷவர்ல இருந்தான், போன்ல வீடியோ பார்த்துக்கிட்டு சுண்ணியை மெதுவா ஆட்டிக்கிட்டிருந்தான். அவள் மெசேஜ் வந்துச்சு. "என்ன பண்ணிட்டிருக்கீங்க?" கோபமும் மூச்சிரைப்பும் கலந்து யோசிக்காம டைப் பண்ணான்: "கை அடிக்கிட்டிருக்கேன்." ஒரு நொடி அமைதி. மூணு புள்ளிகள் வந்து போச்சு. மறுபடி வந்துச்சு. "அடடே... உண்மையாவே பண்ணிட்டிருக்கீங்களா?" ஸ்க்ரீனை பார்த்துக்கிட்டு கண்ணுல இருந்து தண்ணீ துடைச்சான். "ஆமா. கஷ்டமா இருக்கா?" "இல்ல... நீங்க இவ்ளோ ஓப்பனா சொல்வீங்கனு நினைக்கல." பாத்ரூம்ல இருந்து வெளிய வந்து டவல் கட்டிக்கிட்டு சிரிச்சான். "நீ கேட்டியே. நான் ஆம்பிளை, அர்ச்சனா. நடக்கும்." "அதை வேற வழி இல்லாத பசங்க மட்டும் பண்ணுவாங்கனு நினைச்சேன்," டைப் பண்ணா. "பொண்ணு கிடைக்காதவங்க." ஜோரா சிரிச்சு சீக்கிரம் ரிப்ளை பண்ணான். "நம்பு, எல்லா பசங்களும் பண்ணுவாங்க. கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் உள்ளவங்களும். இருபது வருஷம் கல்யாணமானவங்களும். உடம்புக்கு தேவை." "ஆனா அது... அழுக்கு இல்லையா?" "இல்ல. ரிலீஃப் மட்டும். நல்லா இருக்கும்." "எவ்ளோ நல்லா?" கேள்வி தொங்கிட்டு. "ரிலாக்ஸ் ஆகும். குறிப்பா ஏதாவது பார்க்கும்போது." "அதாவது... போர்ன் வீடியோ மாதிரி?" "ஆமா." "நான் ஒரு தடவ கூட பார்த்ததில்ல," ஒத்துக்கிட்டா. "என்னனு தெரியும். காலேஜ்ல பசங்க ஜோக் அடிப்பாங்க. ஆனா பார்த்ததில்ல. பிடிபட்டா பயம்." "ஆர்வமா?" "கொஞ்சம்." ஒரு லிங்க் அனுப்பினான். ரொம்ப ஹார்ட் இல்ல, வெறும் பேஷன். நிமிஷங்கள் ஓடின. அமைதி. பிறகு போன் ஒளிருச்சு.

"அடடே... இவ்ளோ சத்தமா கத்துறாங்க. வலி இல்லையா?" "இல்ல. ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுறா." "இதுதான் உனக்கு பிடிக்குமா?" "ஆமா. என் சுண்ணி தூக்கிடும்." அந்த நொடியில இருந்து அவங்களுக்குள்ள ஏதோ மாறிடுச்சு. "நல்ல உறவுக்காரர்" தடை போயிடுச்சு. அர்ச்சனா இனி வெட்கப்படல.

தினமும் மெசேஜ்: "இன்னிக்கு கை அடிச்சியா?" "இந்த தடவ என்ன வீடியோ பார்த்த?" "பசங்களுக்கு தினமும் இது தேவையா?" முதல்ல அரவிந்துக்கு ஜாலியா இருந்துச்சு. லேசா பதில் சொல்லுவான். "ஆமா." "ஒரு வெள்ளைக்காரி." "கிட்டத்தட்ட." ஆனா பிறகு மாற்றம் வந்துச்சு. ஒரு மாலை கேட்டா, தூக்கிட்டு இருக்கானு. உண்மை சொன்னான்-"இல்ல. இன்னிக்கு இல்ல." "ஏன்?" "வீடியோக்கள் ஃபேக் ஆ தோணுது." "அப்போ என்ன பண்ணா தூக்கும்? வீடியோ இல்லேனா?" நிறுத்திட்டு மெதுவா டைப் பண்ணான். "உண்மையான பொண்ணு பார்த்தா. அவள் தோல் தொட்டா. அவள் முலை. அவள் புண்டை. எல்லாம்." மெசேஜை அனுப்புறதுக்கு முன்னாடி பார்த்தான். அனுப்பினதும் இதயம் ஜோரா அடிச்சுக்கிச்சு.

ஆனா அவள் பயப்படல. "அவளோட என்ன பண்ணணும்னு தோணும்?" அந்த மெசேஜால அவன் சுண்ணி உடனே தூக்கிடுச்சு. அப்படித்தான் ஆரம்பிச்சது-அனுபவமும் அப்பாவித்தனமும் நடுவில அறியப்படாத நடனம். ப்ளோஜாப் எப்படி இருக்கும்னு சொன்னான். பொண்ணு மெதுவா உடுப்பை கழற்றினா உடம்பு எப்படி இருக்கும்னு. புண்டை நடுவில முகத்தை வச்சு நக்கினா அவள் எப்படி முனகும்னு. ஒரு இரவு அவள் கேள்விகளை நினைச்சுக்கிட்டு கை அடிச்சுக்கிட்டிருக்கேன்னு சொன்னான். அவள் ரிப்ளை சின்னதுதான் ஆனா ஆழமானது: "நான் ஏதோ சரியா பண்ணிட்ட மாதிரி இருக்கு."

அவள் கிண்டல் பண்ணல. கத்துக்கிட்டு இருந்தா-பிடிச்சும் இருந்துச்சு. அவனுக்குள்ள இருந்த இருண்ட பகுதி அவள் விழிச்சுக்கிறதை பார்த்து ரசிச்சது. லாங் வீகெண்ட் வரப்போகுது. ரெண்டு பேரும் ஊருக்கு போறோம்-தற்செயலா ஒரே நாள். கேட்டப்போ பஸ்னு சொன்னா. அதிகாலை. "பஸ் விடு," ஆஃபர் பண்ணான். "என் கார்ல வா. நான் ட்ரைவ் பண்றேன்." தயங்கினா. பிறகு சரினு சொன்னா. அதிகாலை 3:30க்கு ப்ளான் பண்ணினாங்க. நகரம் தூங்குற நேரம். குறைவான கண்கள். குறைவான கேள்விகள். அதிக இடம். அவள் கார்ல ஏறினப்போ, முழுசா மூடிக்கிட்டு, ஜடை கட்டி, குளிர் காற்றுல மூச்சு தெரிஞ்ச மாதிரி, அரவிந்த் தொண்டை காய்ஞ்சது. சோப்பு வாசனை. அப்பாவித்தனம் வாசனை. தயக்கத்தை மறைக்க முயற்சி பண்ணி சிரிச்சா. கொஞ்ச நேரம் அமைதியா ட்ரைவ் பண்ணான். ரோடு காலியா. லைட் மங்கலா. கார் உள்ளே தனி உலகம். பிறகு இப்போ பழக்கமான மாதிரி கேட்டா: "இன்னிக்கு கை அடிச்சியா?" அரவிந்த் மெதுவா சிரிச்சான். "இல்ல. ஆனா இப்போ பண்ணணும்னு தோணுது." அவள் திரும்பி பார்த்தா. "இப்போ? ட்ரைவ் பண்ணிட்டு?" சிரிச்சுக்கிட்டு "தெரியல. ஏற்கனவே தூக்கிட்டுச்சு." அவள் கண் பெருசாச்சு. "அப்போ கார் நிறுத்து. நான் இறங்குறேன். நீ பண்ணு." புருவம் உயர்த்தி "நீ இறங்கினா மூட் போயிடும்." நிறுத்திட்டு "அப்போ நான் என்ன பண்ண?" அவன் மூச்சு நின்ன மாதிரி. ஜோகா சொன்னான்: "நீ எனக்கு பண்ணு." அவள் சிரிக்கல. "சரி. எப்படினு சொல்லு." ஸ்டியரிங்கை டைட்டா பிடிச்சான். அவள் கையை தன் ஒடியில வச்சான். சுண்ணி ஏற்கனவே பேண்ட்டுக்குள்ள தள்ளிட்டிருந்துச்சு. நடுங்குற விரல்களால பட்டன் கழட்டி ஜிப் இறக்கினா. அப்பாவி, தடுமாறுறது ஆனா உறுதியா.

சுண்ணியை வெளிய எடுத்தப்போ அது தடியா, துடிச்சுக்கிட்டு மங்கலான ஒளியில நின்னுச்சு. அவள் மெலிதான மூச்சு-ஷாக்கும் வேற ஏதோ கலந்தது. "இப்போ என்ன?" "பிடி. ஆட்டு. முதல்ல மெதுவா." பண்ணா. பிடி உறுதியா இல்லேனாலும் தொடுறது மின்சாரம் மாதிரி. மெதுவா கை ஸ்லைடு, வெட்கத்தோடு எட்டி பார்க்குறது-எல்லாம் ரொம்ப அதிகமாச்சு. அறியாம பிடிச்ச மூச்சை விட்டான். "வேகமா. ஆமா... அப்படி." கொஞ்ச நிமிஷம் கழிச்சு கேட்டா: "இது எவ்ளோ நேரம் ஆகும்?" "சில சமயம் அதிகம். இன்னும் கொஞ்சம் வேணும் போல."

கவனமா பார்த்தான். "ஒருவேளை ஊம்பினா." அவள் நின்னா. "அது முடியாது. வாந்தி வந்துடும்." தலையாட்டினான். "சரி. கையாலே." ஆனா விடல. கொஞ்ச நிமிஷம் கழிச்சு சொன்னா: "கார் நிறுத்து. பின் சீட். ட்ரை பண்றேன்." அமைதியான ஒரு தெருவுக்குள்ள போனாங்க, மர நிழல்கள் ஆழமா. ஹெட்லைட் ஆஃப் பண்ணான், டாஷ்போர்டு லைட், எல்லாத்தையும். வெளிய உலகம் மறைஞ்சது. அவங்க மட்டும். மூச்சு. அர்ச்சனா முதல்ல பின் சீட்ல உக்காந்தா. அவன் பக்கத்துல வந்தான், முழங்கால் உரசின. ஆழமா மூச்சு விட்டு தலை குனிஞ்சா. உதடு சுண்ணி நுனியில தொட்டுச்சு-சூடா, மெத்தென. ஆனா நாக்கு தொட்டதும் கொஞ்சம் வாந்தி மாதிரி வந்து பின்னால போனா, வெட்கப்பட்டு. "சாரி," முனுமுனுத்தா. "ஹே," தாடையை மெதுவா தூக்கினான், "பரவாயில்ல. ட்ரை பண்ணினியே. கையால பண்ணு." நிம்மதி ஆச்சு. இந்த தடவ ஆட்டுறது உறுதியா இருந்துச்சு. அருகே வந்தா, ஷால் தோள்ல இருந்து நழுவி காலர்போன் தெரிஞ்சது. பிடி டைட்டானது. ரிதம் வந்துச்சு. அவன் முனகினான், நெஞ்சு மேலே. பிறகு காரினான்-ஜோரா, சூடான திவலைகள் அவள் விரல்கள்ல. ஒரு நொடி அமைதியா உக்காந்தா, சொட்டுறதை பார்த்துக்கிட்டு. பிறகு பெருமையோட பார்த்தா. அருவருப்பு இல்ல. வெட்கம் இல்ல. வெறும் ஆச்சரியம். அரவிந்த், மூச்சு வாங்க தன் விந்தை கொஞ்சம் எடுத்து குறும்பு சிரிப்போடு அவள் கன்னத்துல தடவினான். "பைத்தியக்கார," முனுமுனுத்து மெதுவா சிரிச்சா. ஷாலால முகத்தை துடைச்சா-கலவரம் இல்ல, கோபம் இல்ல. சீக்கிரம் சுத்தம் பண்ணல, முன் சீட்டுக்கு திரும்பினா. அவன் பின்னால வந்ததும் மறுபடி அமைதி. இந்த தடவ விக்ரமம் இல்ல, நிரம்பிய அறியப்படாத புரிதல். சைடா பார்த்து "வலது முலை மட்டும் தொட்டேன். இடது ஜலஸ் ஆகிடுமோ?" அவன் பார்க்காம சிரிச்சு "ஆகட்டும். நீ ட்ரைவ் பண்ணு." ஆனா ஊர் நெருங்குறதுக்கு முன்னாடி அவன் கையை பிடிச்சு, ஷால் உள்ளே விட்டு, இடது முலை மேல வச்சா. அவள் இதயம் அவன் உள்ளங்கையில ஜோரா அடிச்சுக்கிட்டு. "இதோ. உனக்கும் கெட்ட மாதிரி தோணாது." அந்த நொடி-சின்னது, சாதாரணம், உண்மை-அப்போதான் அரவிந்துக்கு தெரிஞ்சது, உடம்பு மட்டும் இல்ல. அவளுக்காக விழுந்துக்கிட்டிருக்கான். அந்த மதியம் சென்னை திரும்பினான், கார்ல அமைதி கனமா, விசித்திரமா. அதிகாலை 3:30 ட்ரைவ் மாதிரி உற்சாக அமைதி இல்ல; பெரிய உணர்வு வெடிப்புக்கு பிறகான வெறுமை. பயணி சீட் பக்கம் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தான், சோப்பு வாசனையும் தன் விந்து வாசனையும் போகல.

ஃப்ளாட்டுக்குள்ள போனான், குளிச்சான், பெட்ல விழுந்தான். எப்பவும் தனியான பெட் ஒருத்தர் குளிரா, காலியா தோணுச்சு. போன் வைப்ரேட் ஆச்சு. அர்ச்சனா. "சேஃபா போய்ச் சேர்ந்தீங்களா?" சாதாரண மெசேஜ். "ஆமா. நீ?" "ஆமா. மாமி பஸ் ஸ்டாப்ல இருந்து லேட் ஏன் வந்தேன்னு கேட்டாங்க. பஸ் லேட்னு சொன்னேன்." சின்ன, த்ரில் கொடுக்குற பொய். "திரும்பி வரும்போது உன்னை மிஸ் பண்ணேன்." அமைதி. பிறகு: "எனக்கு கார் மிஸ் ஆச்சு." சிரிச்சான். "காரா? நானா?" "நீ," ஒரு வார்த்தை, எந்த பெரிய டிக்ளரேஷனையும் விட கனமானது. டென்ஷன் செத்துட கூடாதுனு என்ன நடந்துச்சுனு பேசணும்னு தோணுச்சு. "அர்ச்சனா, இன்னிக்கு காலைல..."

"நல்லா இருந்துச்சு," உடனே ரிப்ளை. "நல்லா? அட்டகாசமா இருந்துச்சு. யாரோடும் இவ்ளோ கனெக்ட் ஆன மாதிரி தோணல." "தெரியும்," எழுதினா. "நீ காரினப்போ, சிரிச்சப்போ... நான் ஏதோ சரியா பண்ணிட்ட மாதிரி தோணுச்சு. முக்கியமானவ மாதிரி." இதயம் ஜோரா அடிச்சுக்கிச்சு.

உடனே திரும்பி வானு கேக்கணும்னு தோணுச்சு, ஆனா அவசரப்பட கூடாது. அடுத்த தடவ வேற மாதிரி இருக்கணும். வெறும் ஆர்வமும் ரிலீஃபும் இல்ல. "மறுபடி பார்க்கணும்," மெசேஜ் பண்ணான். "கார்ல இல்ல. மறைச்சு இல்ல. சென்னையில் சரியான டேட். டின்னர். மூவி. பேச்சு." பத்து நிமிஷம் ரிப்ளை இல்ல.

இறுதியா: "சரி. ஆனா டேட் கழிச்சு... உன் ஃப்ளாட் பார்க்கணும்." கண்ணை மூடினான், ஆழமான திருப்தி மூச்சு விட்டான். "டேட் ஃபிக்ஸ்," உறுதி பண்ணினான். அடுத்த சனிக்கிழமைனு செட் பண்ணினாங்க. அந்த வாரம் துன்பமா ஓடுச்சு. மெசேஜ்கள் காலேஜ் ரொட்டீனும் எரியுற இன்டிமசியும் கலந்தது. அர்ச்சனா: "இந்த எகனாமிக்ஸ் லெக்சரே அருவருப்பு. நீ என்ன பண்ணிட்டிருக்க?" அரவிந்த்: "மீட்டிங்ல. உன் கை என் சுண்ணியை சுத்தி இருந்ததை நினைச்சு தூக்கிடாம இருக்க பார்க்குறேன்." அர்ச்சனா: "இங்க குளிரா இருக்கு. உன் ஒடில உக்காரலாம் போல." தொடர்ச்சியான எரிச்சல் காத்திருப்பை தாங்க முடியாததா ஆக்கிடுச்சு. சனி மாலை வந்துச்சு. அரவிந்த் கவனமா ட்ரெஸ் பண்ணினான், டை கட்டுறப்போ கை நடுங்குச்சு. ஹாஸ்டல் வெளிய சந்திச்சான். அர்ச்சனா வெளிய வந்தா, மூச்சு நின்ன மாதிரி. இந்த தடவ ஷால் அல்லது ஸ்வெட்டர் இல்ல. சாதாரண கருப்பு நீல சல்வார் கமீஸ், ஜடை விரிச்சு. அழகா இருந்தா-அதை விட அதிகம்,

"ஹாய்," முனுமுனுத்தா, கண்கள் ஆழமா, பயமா. "ஹாய்," அரவிந்த் சத்தம் நம்ப முடியாம. கையை பிடிச்சான்-சாதாரண, பொதுவான, செக்ஸ் இல்லாத தொடுதல்-ஆனா உள்ளங்கையில மின்சாரம் வெளிப்படுற மாதிரி. நல்ல இத்தாலியன் ரெஸ்டாரெண்டுக்கு போனாங்க. முழு மாலையும் தன்னை அடக்குற போராட்டம். காலேஜ் சப்ஜெக்ட், அவன் வேலை, மூவி பேசினாங்க. தொலைவான நல்ல உறவுக்காரர்கள் மாதிரி நடிச்சாங்க. "மாமி சலாம் சொன்னாங்க," அர்ச்சனா ஃபோர்ஸ் சிரிப்பு. "அவங்களுக்கு என்னோட கொடு," அரவிந்த், கண்கள்ல மாமி ஒருக்காலும் ஒப்புக்க மாட்டாங்கன மெசேஜ். முழு பேச்சும் நாடகம் மாதிரி. அவள் அவன் உதடை பார்த்து ப்ளேட் பார்ப்பா. அவன் ரெஸ்டாரெண்ட் லைட்டிங்ல அவள் கருப்பு ஜடை பிரகாசத்தை பார்ப்பான். ஒவ்வொரு சாதாரண வார்த்தையும் பொய், அவங்களுக்குள்ள எரியுற உண்மை கவர். இனி தாங்க முடியல. டேபிள் குறுக்கே கை நீட்டினான், கைக்கு இல்ல, அவள் வச்ச ஃபோர்க்குக்கு. எடுக்குறப்போ விரல்கள் உரசின. நொடி தொடுதல், ஆனா அர்ச்சனா கையை எடுக்கல. கொஞ்சம் முன்னே சாய்ஞ்சு குரல் குறுக்கினா. "பயமா இருக்கு," ஒத்துக்கிட்டா. "எதுக்கு?" "மறுபடி அதே மாதிரி தோணாதோனு. வெறும் கார், அமைதி, அவசரம் மட்டும்தானோனு." "தெரிஞ்சுடும்," உறுதி கொடுத்தான். "டின்னர் முடிஞ்சுது. போலாம்." அரவிந்த் ஃப்ளாட் உடனே ஆழமான பிரைவேட் ஆச்சு. கனமான ஓக் கதவை மூடினான். நகர சத்தங்கள் மறைஞ்சன. வெறும் லிவிங் ரூம் மங்கலான ஒளி, மூச்சு, ரெண்டு இதயங்களின் பைத்தியம் அடி. அர்ச்சனா மெதுவா அறைக்குள்ள நடந்தா. லெதர் சோஃபாவுல கை வச்சு தடவினா, தயங்குறது ஆனா உரிமை மாதிரி. அரவிந்த் கதவு பக்கம் நின்னு பார்த்துக்கிட்டிருந்தான்.

"இங்க ஒரு பொண்ணையும் கொண்டு வந்ததில்லையே?" கேட்டா, திரும்பி. குரல் குறைவா. "இப்படி இல்ல. ஒரு தடவ கூட இல்ல." "பெட்ரூம் காட்டு," மெதுவா கட்டளையிட்டா. கதவு வரைக்கும் கூட்டிட்டு போனான். உள்ளே ஃப்ளோர் லேம்ப் மங்கலான ஒளி. அவன் வாசனை-கோலோன், சுத்தமான பெட்ஷீட்-நிரம்பி இருந்துச்சு. அர்ச்சனா நேரா பெட் பக்கம் போயி ஓரத்துல உக்காந்தா, பார்வை அவன் மேல. "அரவிந்த்," ஆரம்பிச்சா, குரல் கொஞ்சம் நடுங்க. "கடைசி தடவ... வெறும் ஆர்வம். ஆம்பிளை உடம்பு எப்படி வொர்க் பண்ணும்னு தெரியல. என்ன பண்ணிட்டிருக்கேன்னு தெரியல." ஆழமா மூச்சு விட்டா. "இந்த தடவ... எனக்கு என்ன வேணும்னு தெரியும். என்னை முழுசா உன்னோட ஆக்கு." புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

அவள் பக்கம் போயி, முழங்கால்ல உக்காந்தான். கைகளை பிடிச்சு உள்ளங்கைகள்ல நீளமா, மெதுவா முத்தம் கொடுத்தான்.

"அந்த காலைல உனக்காக விழுந்துக்கிட்டிருந்தேன், அர்ச்சனா. இப்போ முழுசா விழுந்துட்டேன்." அவள் சல்வார் நாடாவை நோக்கி கை நீட்டினான், விரல்கள் அந்த காலை கார்ல அவளோடதை விட அதிகம் நடுங்கின. மேல பார்த்தான். "கழட்டவா?" தலையாட்டினா, மங்கலான ஒளியில கண்கள்ல கண்ணீர் மின்னுச்சு. மெதுவா முடியை கழட்டினான். சாதாரண காட்டன் துணி விலகி கழுத்தும் தோள்களும் தெரிஞ்சன. கைகள்ல இருந்து துணியை இறக்கினான், மெல்லிய காட்டன் ப்ரா தெரிஞ்சது. முலைகள் சின்னவ ஆனா அழகு-பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி குற்ற உணர்வோடு பார்த்தவை, இப்போ அவள் விருப்பத்தால புனிதமானவை. அவளை தூக்கி பெட் நடுவில படுக்க வச்சான். அரவிந்த் பக்கத்துல படுத்து, வெளிப்பட்ட காலர்போன் வளைவுல விரலை ஓடினான். குனிஞ்சு மெதுவா முத்தம் கொடுத்தான், பிறகு கழுத்து பக்கம் உதடுகளை நகர்த்தினான், காது பக்கம் ஜோரா அடிக்குற பல்ஸை உணர்ந்தான். மெல்லிய ப்ரா ஹுக்கை கழட்டினான், கிளிக் சத்தம் அமைதியான அறையில ஜோரா கேட்டுச்சு. முலைகள் விடுதலை ஆச்சு. வெளிர், குளிர், பெர்ஃபெக்ட். தலை குனிஞ்சு ஒண்ணை வாய்க்குள்ள எடுத்தான், அவளால ஷார்ப்பான, ஆச்சரியமான முனகல் வந்துச்சு. "அரவிந்த்," கெஞ்சினா, விரல்கள் அவன் ஜடையில மாட்டின. மற்றதுக்கு போயி மெதுவா சப்பினான், அவளுக்கு இது புதுசு, தீவிரம்னு தெரியும். மெத்தென வயித்துல கை வச்சான், பிறகு சல்வார் நாடா பக்கம் போனான். நாடாவை தளர்த்தி விரிஞ்ச கால் பேண்டை கீழே இறக்கினான், சாதாரண முழு கவர் ஜட்டி தெரிஞ்சது. நின்றான், கண்கள் சந்திச்சன. பயம் தெரிஞ்சது, ஆனா விருப்பம் அதிகம். காட்டன் உள்ளே கை விட்டான், சூடும் வெட்கமான ஈரமும் அங்கேயே இருந்துச்சு. நீளமா, ஆழமா முத்தம் கொடுத்தான், நாக்கால உடம்பு இனி என்ன பண்ணப்போகுதுனு சொன்னான். அர்ச்சனா அவன் பக்கம் வந்தா, கைகள் தடுமாறி, ஆர்வமா, அவன் ஷர்ட்டை கழட்டினா பிறகு பெல்ட்டோடு போராடினா. இந்த தடவ தடுமாறல் இல்ல.

அவன் நிர்வாணமானதும் அவள் மேல ஏறினான், கால்களை மெதுவா பிரிச்சான். ஜட்டியை சைடு தள்ளி, புண்டை துவாரத்தை கண்டுபிடிச்சான்-டைட்டா, மெத்தென, முழுசா தொடப்படாதது. விரலை கிளிட் மேல ஓடினான், உணர்வு மையத்தை பிடிச்சான். அர்ச்சனா கத்தினா, என்ஜாய்மெண்ட்டும் ஷாக்கும் கலந்த சத்தம்.

"வீடியோ பார்க்கும்போது உனக்கு இதே தோணுமா," முனுமுனுத்தான், விரலை நிறுத்தாம சுத்தினான். "இல்ல," குரல் திணற, தலை ஆட்டினா. "இது நல்லா இருக்கு. ரொம்ப நல்லா." வலி கொடுக்க விரும்பல ஆனா தவிர்க்க முடியாது. நின்றான், தூக்கிய சுண்ணி அவள் ஈரத்துல உரசுச்சு. "மெதுவா பண்ணுறேன்," உறுதி கொடுத்தான், குரல் கனமா. சுண்ணி நுனியை புண்டைக்குள்ள தள்ளினான், அவள் ஷார்ப்பா மூச்சு விட்டா, கண்கள் திடீர் பயத்தோடு திறந்தன. "பரவாயில்ல," கன்னத்தை தடவி முனுமுனுத்தான். "கொஞ்சம் இன்னும்." மறுபடி தள்ளினான், மெதுவா ஆனா உறுதியா. திடீர்னு டைட் தடை, சின்ன சவ்வு, அர்ச்சனா வலியோடு மெதுவா கத்தினா. பிறகு முழுசா உள்ளே, ஆழம் வரை. நின்றான், உடம்பு ஷாக்கையும் புது உண்மையையும் ஏத்துக்க அனுமதிச்சான். கீழே அவள் டைட்டா இருந்தா, தோள்களை ஜோரா பிடிச்சா. "வலிக்குது," முனுமுனுத்தா, கண் ஓரங்கள்ல இருந்து கண்ணீர் வழிஞ்சது. "நொடி மட்டும். போயிடும். என் கண்ணை பாரு, அர்ச்சனா." ஆழமான கண்களை பார்த்தான், இப்போ வலியும் உறுதியும் கலந்த வலிமை. இன்னொரு நொடி காத்திருந்து, மெதுவா, ஆழமில்லாம ஓக்க ஆரம்பிச்சான், உடம்புக்கு ரிதம் கத்துக்கொடுத்தான். வலி மெதுவா குறைஞ்சது, கனமான அழுத்தம் ஆச்சு, பிறகு மெதுவா உணர்வு. அவள் இடுப்பு கொஞ்சம் அசைஞ்சது. அவனை சந்திக்க ஆரம்பிச்சா. ஆழமா தள்ளினப்போ அவள் முகத்தை பார்த்தான். பயம் பின்னால போச்சு, சூடும் முயற்சியும் வந்துச்சு. உதடுகள் பிரிஞ்சன, ஆழமான, மூச்சு திணறல் உண்மையான முனகல் வந்துச்சு. வேகத்தை கூட்டினான், தோள்களை ஜோரா பிடிக்குற, நகம் தோலில் ஆழ ரிதம்.

அவள் காரின முகத்தை பார்த்தான்-திடீர்னு ஜோரான நடுக்கம் முழு உடம்புல, இடுப்பு பெட்ல இருந்து மேலே எழுந்தது, கூதி அவன் ஓக்கை சந்திச்சது. அவன் அவளை பின்தொடர்ந்தான், கடைசியா ஆழமா ஓத்து, சூடான, கட்டுப்பாடு இழந்த விந்தை கொட்டினான். அவள் மேல விழுந்தான், வியர்வைகள் கலந்தன, இதயங்கள் ஒரே பைத்திய தாளத்துல. நெத்தியில முத்தம் கொடுத்தான், பிறகு பக்கத்துல படுத்து அருகே இழுத்தான். அர்ச்சனா அவன் நெஞ்சோடு ஒட்டிக்கிட்டா, தலை இதயத்துக்கு மேல வச்சு. "இது... சாதாரணமா?" கேட்டா, குரல் சின்னதா. ஜடையில முத்தம் கொடுத்தான். "இல்ல. நம்மது. இப்போ நீ என்னோடது." தூக்க கலக்கத்துல அவன் தோலோடு சிரிச்சா, விரலை அவன் நெஞ்சுல ஓட விட்டு. "என் ஃப்ளாட்டை பார்க்கணும்னு எனக்கு தெரியும்," பெருமூச்சு விட்டா, முழு திருப்தியில. "கார் பின் சீட் விட ரொம்ப நல்லா இருக்கு."