ದ್ರೋಹದ ನಂತರ ಅವಳ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ

ಕಾರ್ತಿಕ್ ಫೋನ್‌ನ ಮೊದಲ ರಿಂಗ್‌ಗೇ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಲು ಮನಸ್ಸು ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳು ಕಾಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಂಕಟ, ಕರುಳು ಕಿವುಚಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ವಾರದ ಮೌನದ ನಂತರ, ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಅವಳು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಬಿಟಿಎಂ ಲೇಔಟ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳ ಫ್ಲಾಟ್‌ನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ದಿನ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಅವಳು ಫೋನ್ ಎತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿರಲಿಲ್ಲ, ಕಾಲೇಜಿನ ಹತ್ತಿರ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಅವಳ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. "ಹಲೋ?" ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಕಾರ್ತಿಕ್.

"ನಾನು," ಅರ್ಚನಾ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು. ಅವನ ಎದೆ ಝಲ್ ಎಂದಿತು; ಅವಳ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಡುಕ, ಅಳುವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಲು ಅವಳು ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಡು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. "ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬರಬಹುದಾ? ನಾವು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಬಹುದಾ?" ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನು ಇದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಕಾತರನಾಗಿದ್ದ—ಬರೀ ಮಾತನಾಡಲು, ಅವರ ಸಂಬಂಧ ಈಗ ಎಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶ. ಆದರೆ ಅದು ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮಾತು. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಮೊದಲು ಒಂದು ವಾರ ಯಾವುದೇ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದೆ, ನಂತರ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಮೇಲೂ ಎರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೂರವಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗೆ ನೋವಾಗಿತ್ತು, ಸಿಟ್ಟಿತ್ತು, ಮತ್ತು... ವಿಪರೀತ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

"ನನಗೆ... ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ?" ಕೊನೆಗೂ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಕಾರ್ತಿಕ್. ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿನ ಆ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾಳಜಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. "ಈಗಲೇ?" ಅವಳು ಬೇಡಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಬಿರುಕು ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಕಳೆದ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ತಾನು ಅತ್ತಷ್ಟೇ ಅವಳೂ ಅತ್ತಿದ್ದಾಳೇನೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿತು. ಅವನಿಗೆ ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ; ಕಡೆಯ ಪಕ್ಷ ಅವರ ನಡುವೆ ಏನಾದರೂ ಉಳಿದಿದೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಲಾದರೂ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲೇಬೇಕಿತ್ತು. "ಸರಿ." ಅವನು ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಕೀ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ನಡುವೆ ಅವಳ ಮನೆಯತ್ತ ಹೊರಟ.

ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಸಿಟ್ಟಿನ ಭರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಲಾಗದೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳೂ ಈಗ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳು ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಬೇಕೆನಿಸಿತ್ತು. ಏನು ಮಾಡಬೇಕು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ತೋಚಿರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಚನಾ ಅವನ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಿದ್ದಳು, ಅವರಿನ್ನೂ ಯೂನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಕೊನೆಯ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅವಳೇ ಅವನ ಸರ್ವಸ್ವವಾಗಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಅವಳ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಬಳಿ ಬೈಕ್ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳ ಫ್ಲಾಟ್‌ಗೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ. ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು, ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿಕೊಂಡ—ಛೆ, ಮತ್ತೆ ಒರೆಸಿಕೊಂಡ—ಬಳಿಕ ಮರದ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದ.

ಅವಳು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಳು. ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನ ಎದೆಗೆ ಯಾರೋ ಗುದ್ದಿದಂತಾಯಿತು. ಅವಳು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಅತ್ತಿದ್ದಾಳೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು; ಸದಾ ಕಳೆಯಿಂದಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕೆಂಪು ಕಲೆಗಳಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಊದಿಕೊಂಡು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು, ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು ಎನ್ನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ. ಅರ್ಚನಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿ, ನಡುಗುತ್ತಾ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು. ಕೈಚಾಚಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದಾದಳು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ತಕ್ಷಣ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ... ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗಂತೂ ಖಂಡಿತ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಹಿಂದಿಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಅವಳು ಗಮನಿಸಿದಳು, ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿದ್ದ ಆ ಭೀಕರ ನೋವನ್ನು ನೋಡಿದ. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ಕಟ್ಟೆಯೊಡೆಯಿತು. ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನೊಳಗಿದ್ದ ಯಾವುದೋ ಬಿಗಿಮುಷ್ಟಿ ಸಡಿಲವಾಯಿತು; ಅವನೂ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

"ನೋಡು, ನಾನು ಮಾಡಬಾರದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು," ಅವಳು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು, ಅವಳ ಎದೆ ವೇಗವಾಗಿ ಏರಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. "ಆದರೆ... ನಾವು ಮೊದಲು ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಆಗಿದ್ವಿ ತಾನೇ. ನಿನ್ನಿಂದ ಒಂದು ಹಗ್ ಕೂಡ ಸಿಗಲ್ವಾ ನನಗೆ?" ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಅವಳು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯೇ ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಇಡೀ ದೇಹ ಅಳುವಿನ ರಭಸಕ್ಕೆ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು—ಇದು ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಾಯಕ-ನಾಯಕಿ ಒಂದಾಗುವಾಗ ಅಳುವ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದೆಬಡಿದುಕೊಂಡು ಅಳುವ ಭೀಕರ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿತ್ತು ಅದು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ, ತಾನು ಗಟ್ಟಿಗ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಫಲ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವನು ಕೆಳಗೆ ಬಗ್ಗಿ, ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಭುಜ ಹಿಡಿದು ನೆಲದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿದ. ಅರ್ಚನಾ ತನ್ನ ಚದುರಿದ ಕೂದಲಿನ ಹಿಂದೆ ಮುಖ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಲು ಇಷ್ಟಪಡದೆ ತನ್ನ ಕಾಲ್ಬೆರಳುಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಸೋತ. ಅವಳ ಭುಜದ ಸುತ್ತ ಕೈಹಾಕಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ. ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಕೈಗಳು ಅವನ ಸೊಂಟವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಸುತ್ತುವರಿದವು. ಅವಳು ಅವನ ಎದೆಗೆ ಮುಖವೊತ್ತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತಳು. "ನಾನು... ನಾನು... ನಾನು..." ಭಯ ಮತ್ತು ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಮಾತು ಹೊರಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. "ಐ ಆಮ್ ಸೋ ಸಾರಿ!" ಕೊನೆಗೂ ಅವಳು ಚೀರುತ್ತಾ ಅತ್ತಳು. "ನಾನು ಬೇಕು ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಥ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಪ್ರಾಮಿಸ್!" ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನ ಹೃದಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು, ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಮೇಲಲ್ಲ, ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮೇಲೆತ್ತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಫ್ಲಾಟ್‌ನ ಒಳಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದ. ಹೊರಗೆ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೇಳಿಸೀತು ಎಂದು ಕಾಲಿನಿಂದಲೇ ಬಾಗಿಲು ದಬ್ಬಿ ಮುಚ್ಚಿದ. ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ ಸದ್ದು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳು ಅವನ ಸೊಂಟ ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ಅಂಗೈಗಳಿಂದ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. "ಯಾಕೆ?" ಅವನು ಸರಳವಾಗಿ ಕೇಳಿದ. ಒಂದೇ ಒಂದು ಪದ. ಅವಳು ಇಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಳು. "ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಆ ಅಲುಮ್ನಿ ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂತ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಅಲ್ವಾ... ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಇರ್ತಾನೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ." ಅವಳು ತನ್ನ ಎಕ್ಸ್-ಬಾಯ್‌ಫ್ರೆಂಡ್ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನನ್ನು ಆ ವಿಕ್ರಮ್‌ಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಕೀಳರಿಮೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

"ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕುಡಿಯೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ವಿ, ಹೇಗೋ ಏನೋ ನಾನುವತ್ತು ಅವನು ಒಂದೇ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ರ ಕೂತಿದ್ವಿ... ಆಮೇಲೆ... ಅವನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ನನಗೆ ಕಿಸ್ ಮಾಡಿದ. ನಾನು..." ಅವಳು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಒರಟಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡಳು. "ನಾನು ಯಾಕೆ ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನ ದೂಡಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಕಿಸ್ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಉದ್ದೇಶ ನನಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ನನ್ನಾಣೆಗೂ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀನಿ," ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು, "ನಾವು ಬರೀ ಕಿಸ್ ಮಾಡಿದ್ವಿ ಅಷ್ಟೇ! ಇನ್ನೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ!" ಕಾರ್ತಿಕ್ ಕಲ್ಲಾದವನಂತೆ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಇಡೀ ಅಸ್ತಿತ್ವದಿಂದ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ನಂಬಲು ಬಯಸಿದ್ದ, ಆದರೆ ಆ ಅನುಮಾನ ಅವನನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಬರೀ ಕಿಸ್ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ, ಆ ವಿಷಯ ಹೇಳಲು ಅವಳು ಯಾಕೆ ಇಡೀ ವಾರ ಕಾಯಬೇಕಿತ್ತು?

ಅವಳು ಅವನತ್ತ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು. ಮತ್ತೆ ಅವನ ತೋಳುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಯಾಗುವ ತವಕ. ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಕ್ಷಮಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವ ಹಂಬಲ ಅವಳದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವಳ ತೋಳುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಅವಳು ಹತ್ತಿರ ಬರದಂತೆ ತಡೆದ. "ನನಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ." ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ಮತ್ತೆ ಧಾರೆಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ, ಆದರೆ ಅವಳು ಹಠಮಾರಿ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ ನೆಲವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. "ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬ್ರೇಕಪ್ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೀಯಾ?" ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅವನ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಹರಿದುಬಂತು. ಅವಳು ಅವನ ಮೊದಲ ನೈಜ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು, ಅವಳ ಮಾಸ್ಟರ್ಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದರು. ಈಗ ನೋಡಿದರೆ ಹೀಗಾಗಿದೆ.

"ಯಾ... ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ!" ಅವಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸಿಡಿದಳು. ಅವಳ ಅತಿಯಾದ ದುಃಖದ ನಡುವೆ ಕೋಪದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತ್ತು. "ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಿಸ್ ಅಷ್ಟೇ! ಅದನ್ನ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೀಯಾ?!" ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವಳ ತೋಳುಗಳಿಂದ ಕೈ ತೆಗೆದು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಿಂದಿಟ್ಟ. ಯಾರೋ ಅವನ ಆತ್ಮಕ್ಕೇ ಕಪಾಳಮೋಕ್ಷ ಮಾಡಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ದುಃಖವನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಕೋಪ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು. "ಅದು ಬರೀ ಕಿಸ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ!" ಅವನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಿರುಚಿದ. "ಅದು ಬರೀ ಕಿಸ್ ಆಗಿದ್ರೆ ನಾವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆದ್ರೆ ನೀನು ಇಡೀ ವಾರ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೆ!"

"ನಾನು ನಿನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡ್ತಾನೇ ಇದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಹುಡುಕಿದೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ! ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದೆ! ನಾನು ಮೈಸೂರಿಗೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಭಯ ಆಗಿತ್ತು ಅಂತ ನಿನಗೇನಾದ್ರೂ ಅಂದಾಜಿದೆಯಾ? ಏನಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ದೇ ನಾನು ಪಟ್ಟ ಪಾಡು... ನೀನು ಪಾರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ, ಆಮೇಲೆ ಒಂದು ವಾರ ನಾಪತ್ತೆ ಆಗ್ತೀಯಾ!" ಅವನು ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಸ್ಫೋಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಕೋಪವೆಲ್ಲಾ ಕರಗಿಹೋಗಿ, ಇಡೀ ದೇಹ ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಯಿತು. "ನೀನು ನನ್ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದೆ. ನಾನಿನ್ನೇನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು?" ಅರ್ಚನಾ ಕೊನೆಗೂ ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿದಳು. ಅವನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು. ಅವನು ತನಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಆಗ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವಳು ದಂಗಾಗಿ ನಿಂತಳು.

"ನಾನು..." ಅವಳು ತಡವರಿಸಿದಳು. ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವು ಅವಳ ಅರಿವಿಗೆ ಬಂತು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ಸಣ್ಣದಾಯಿತು. "ನಾನು ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ನೀನು ನನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸೋದು ಬಿಡ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಭಯ ಆಗಿತ್ತು." ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತು. "ಆಮೇಲೆ, ನಾನು ಕೊನೆಗೂ ನಿನಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ... ನೀನು ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಹೋದೆ! ನಾನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆ ಅಲ್ವಾ? ಸಾರಿ... ಐ ಆಮ್ ಸೋ ಸಾರಿ." ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಗುಂದಿ ಸೋಫಾದ ತುದಿಗೆ ಒರಗಿದವಳು, ಜಾರಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಳು. "ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಳು ಮಾಡಿದೆ!" ಎಂದು ಚೀರುತ್ತಾ, ಮಂಡಿಯೂರಿದವಳು ತಲೆಯನ್ನೇ ಮರೆಮಾಚಿಕೊಂಡು ಅರೆಬರೆ ಹುಚ್ಚಿಯಂತೆ ಅಳತೊಡಗಿದಳು.

ಕಾರ್ತಿಕ್ ದಂಗಾಗಿ ಕುಳಿತ. ಅವಳು ಈ ರೀತಿ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ತಪ್ಪಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಎಂದೂ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುಡಿದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆ ಕಿಸ್ ಅನ್ನು ಅವರು ನಿಭಾಯಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವಳು ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದದ್ದನ್ನು ಅವನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆ ಮಾತು ಹೇಳಲು ಅವನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಅವಳು ಸತ್ತುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಳು. "ನಾನು ಈಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ," ಅವನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದ. ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು, ಅವಳ ಸುತ್ತ ತೋಳು ಬಳಸಿ ತನ್ನೆದೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವಳ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಗಲ್ಲವನ್ನಿಟ್ಟ, ಅವಳ ಕೂದಲಿನ ಪರಿಚಿತ ಪರಿಮಳ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. "ನಾನು ಈಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ."

ಅವಳು ಮೂಗು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕುರ್ತಿಯ ತೋಳಿನಿಂದ ಮೂಗು ಒರೆಸಿಕೊಂಡಳು. ಅವಳ ಧ್ವನಿ ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣದಾಗಿತ್ತು, ಎಷ್ಟು ಸಣ್ಣದೆಂದರೆ ಅವನು ಎಂದೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. "ನಿಜವಾಗ್ಲೂ?" ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದ್ದ ಆಶಾಭಾವ ಅವನಿಗೆ ಕೇಳಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಆ ಮಾತು ಸತ್ಯ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವನು ತನ್ನನ್ನೇ ದ್ವೇಷಿಸಿದ. "ಹೌದು," ಅವನು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವಳು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನ ಎರಡೂ ಕೆನ್ನೆಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನ ತುಟಿಗಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ತೆರೆದುಕೊಂಡವು. ಅವನಿಗೆ ಇದು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ—ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗಿತ್ತು—ಆದರೆ ಅವಳ ಆ ಪರಿಚಿತ ಉಷ್ಣತೆ ಅವನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕಿತ್ತೆಂದರೆ ಅದು ನೋವು ಕೊಡುವಂತಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನೆಲ್ಲ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಆ ಮುತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಿ ಅವನಿಗೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಅವನ ಪ್ರತಿರೋಧ ಕರಗಿತು, ಅವನೂ ಅವಳಿಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟ.

ಅವನು ಅವಳ ಸೊಂಟವನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರೆ, ಅವಳ ಕೈಗಳು ಅವನ ಕೂದಲಿನೊಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದವು. ಆ ಆವೇಶ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಅವನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವಳಿಂದ ದೂರ ಸರಿಯಲು ಅವನಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಸತ್ಯವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುಚ್ಚು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅರ್ಚನಾ ಅವನಿಗೆ ಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿದು, ಅವಸರದಿಂದ ತನ್ನ ಕುರ್ತಿಯನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆಳೆದು ತೆಗೆದು ಬಿಸಾಡಿದಳು. ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮುಖವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಮುಂದಾದಳು, ಆದರೆ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ, ಅವನೊಳಗೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಈ ರೀತಿ ಆದಾಗ ಅವನು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವಳು ಅರಿತಳು. ಅವಳು ಅವನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಲವಂತವಾಗಿ ತನ್ನ ಜೀನ್ಸ್‌ನ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳು ಒಳಗೆ ಪ್ಯಾಂಟಿ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶೇವ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು. ಇದು ಕಾರ್ತಿಕ್‌ಗೆ ಆಘಾತ ತಂದಿತು. "ಆಹ್... ಪ್ಲೀಸ್... ನನಗಿದು ಬೇಕು. ನಿನ್ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ," ಅವಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನರಳಿದಳು. "ನನ್ನ ಮುಟ್ಟು ಪ್ಲೀಸ್..." ಅವಳು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅವನ ಜೀನ್ಸ್ ಬಟನ್ ಬಿಚ್ಚತೊಡಗಿದಳು. ಕೈಹಾಕಿ ಅವನ ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಳು, ಆದರೆ ಅದು ಇನ್ನೂ ನಿಮಿರದೆ ಮೆತ್ತಗಿತ್ತು. ಅವಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. "ನನ್ನನ್ನ ದೆಂಗು. ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ದೆಂಗು. ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೋ, ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡು, ಆದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸೋದನ್ನ ಮಾತ್ರ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ!"

ಅವಳ ಹತಾಶೆ ಅವನ ಎಲ್ಲ ತಡೆಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆದುಹಾಕಿತು. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದ್ರೋಹದ ನೋವು ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಅವನೊಳಗೆ ಜ್ವಾಲೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದವು. ಅವಳು ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. "ದ್ವೇಷದಿಂದ ದೆಂಗು ನನ್ನನ್ನ." ಈ ಮಾತು ಅವನ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಮಿರಿತು. "ಹೌದು... ಕೋಪ ತೀರಿಸ್ಕೊ. ನನ್ನ ತುಲ್ಲು ನಿನ್ನದು ಮಾತ್ರ ಅಂತ ತೋರಿಸು," ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳೇ ಅವನ ಬೆರಳನ್ನು ತನ್ನ ರಸ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತುಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ತುರುಕಿಕೊಂಡಳು. ಅವನೊಳಗೆ ನೋವು ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು. ಇದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಸೇಡು ಮತ್ತು ನೋವಿನಿಂದ ಆಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.

ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀನ್ಸ್ ತೆಗೆದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆತ್ತಲಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆರಗಿ ಕುಳಿತಳು. ಅವರ ದೇಹಗಳು ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾಗಿ, ಒರಟಾಗಿ ಒಂದಾದವು. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಸಣ್ಣಗೆ ನರಳಿದಳು. "ಓಹ್... ಆಹ್... ನಾನು ಇದನ್ನ ತುಂಬಾ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ." ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೆದುಳು ಅವನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟುಕೊಟ್ಟಿತು. ಅವಳು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು *ಇದನ್ನ* (ಈ ಶಾರೀರಿಕ ಸುಖವನ್ನು), ಅವನನ್ನಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿ ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಡ್‌ರೂಮ್ ಕಡೆಗೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದ.

ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿದ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. "ಯಾಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ? ಪ್ಲೀಸ್... ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸು," ಎಂದು ನರಳಿದಳು. ಅವನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಬಂದು, ತನ್ನ ನಿಮಿರಿ ನಿಂತಿದ್ದ ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ಅವಳ ತುಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ಬಲವಾಗಿ, ಒರಟಾಗಿ ನೂಕಿದ. ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋವು, ಹತಾಶೆ, ಸೇಡನ್ನು ಆ ಏಟಿನಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. "ಆಹ್!" ಅವಳು ಕಿರುಚಿದಳು. "ನಾನು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ, ಐ ಲವ್ ಯು," ಎಂದು ಮಂತ್ರದಂತೆ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡದೆ ಒರಟಾಗಿ ದೆಂಗುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾನ್ ತಿರುಗುವ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಅವರಿಬ್ಬರ ಒರಟು ಉಸಿರಾಟದ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಹುಚ್ಚು ದೆಂಗಾಟ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸಾಗಿತು. ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡು ಸುಖದ ತುದಿಗೆ ತಲುಪಿ, ತುಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ರಸ ಬಿಡುತ್ತಾ ಜೋರಾಗಿ ನರಳಿದಳು. ಅವಳ ತುಲ್ಲು ಅವನ ತುಣ್ಣೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಚುಕುತ್ತಿರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಲೇ, "ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡ, ಇನ್ನೂ ಮಾಡು," ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊನೆಗೂ ಅವನು ಅವಳ ತುಲ್ಲಿನೊಳಗೆ ಬಿಸಿಯಾದ ರಸವನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿಸಿದ. ಅವನ ಆತ್ಮವೇ ದೇಹದಿಂದ ಹೊರಬಂದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಇದು ಅವನಿಗೆ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಬಿಡಲೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಒರಗಿದರು.

ಅವಳು ಅವನ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಅವನ ಎದೆಯನ್ನು ಸವರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಂತಿತ್ತು. "ನಾನು ಇದನ್ನ ಮಿಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ," ಎಂದು ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದಳು. ಕಾರ್ತಿಕ್‌ನ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಜಾರಿತು. ಅವಳು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಈ ಸುಖವನ್ನು, ಅವನನ್ನಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಈಗಾಗಲೇ ಅವನಿಂದ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾಳೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಖಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಎದೆ ನಡುಗಿದ್ದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅವಳು, ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡಿ ಅವನ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆಸಿದಳು. "ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತೆ. ನಾವಿಬ್ರು ಜೊತೆಯಾಗಿದ್ದೀವಿ. ಐ ಲವ್ ಯು," ಎಂದು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅವಳನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅಂದುಕೊಂಡ, ಮುಂದೇನು?