பிளாட்டில் நடந்த மோதல்

கார்த்திக் முதல் ரிங்கிலேயே போனை அட்டெண்ட் பண்ணான். அர்ச்சனாவின் குரல் கேட்காதா என அவனது மனம் ஏங்கினாலும், அவள் கூப்பிடுவாள் என்று அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவனது வயிறு வலியால் சுருண்டு கிடந்தது; ஒரு வாரம் எந்தவொரு தொடர்பும் இல்லாமல் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, திடீரென தான் செய்த துரோகத்தை அவள் அவனிடம் ஒப்புக்கொண்டதில் இருந்து அவனுக்கு இந்த நிலைமைதான். வேளச்சேரியில் உள்ள அவளது பிளாட்டின் வாசலில் அவன் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த தருணம் இன்னும் அவன் கண்முன் நிழலாடியது. ஒரு வாரமாக அவனது போன் கால்களை எடுக்காமல், வீட்டுக் கதவையும் திறக்காமல், வழக்கமாக அவர்கள் சந்திக்கும் காலேஜ் ஸ்பாட்களில் கூட தென்படாமல், கடைசியில் அவள் கதவைத் திறந்த அந்த நொடி அவனுக்கு நன்றாகவே நினைவிருந்தது. "ஹலோ?" என்று தனது இறுக்கமான குரலில் போனில் பதிலளித்தான்.

"நான் தான் பேசுறேன்," என்று அர்ச்சனா மறுமுனையில் பதிலளித்தாள். கார்த்திக்கின் வயிறு இன்னும் ஆழமாக சுருங்கியது; அவளது குரலில் இருந்த நடுக்கத்தையும், அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த அவள் படும் பாட்டையும் அவனால் போன் வழியாகவே உணர முடிந்தது. "நீ கொஞ்சம் இங்க வர முடியுமா? நாம இதைப் பத்திப் பேசலாமா?" என்று அவள் கேட்டாள். இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு அவன் கேட்கத் துடித்த வார்த்தைகள் இவைதான்—அவள் கூப்பிட மாட்டாளா, மனம் விட்டுப் பேசி தங்கள் உறவு இப்போது எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ள மாட்டோமா என்று அவன் ஏங்கினான். ஆனால் அது இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு. அவள் அவனை நடுத்தெருவில் நிற்க வைத்துவிட்டு, முதலில் ஒரு வாரம் எந்த வார்த்தையும் பேசாமல் காணாமல் போனாள், பிறகு உண்மையைச் சொன்ன பிறகும் இரண்டு நாட்கள் அவனைத் தவிக்க விட்டாள். அவன் காயப்பட்டிருந்தான். அவனுக்குக் கோபம் கோபமாக வந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக... அவன் கடுமையான தனிமையில் தவித்தான். அவளை அவன் ரொம்பவே மிஸ் பண்ணான்.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல. எப்போ வரணும்?" என்று ஒருவழியாக அவன் பதிலளித்தான். வழக்கமாக அவளிடம் காட்டும் அந்த அன்பும் இதமும் இப்போது அவனது குரலில் துளியும் இல்லை. "இப்பவே வர முடியுமா?" என்று அவள் கெஞ்சினாள். மீண்டும் அவளது குரல் உடைவதை அவனால் உணர முடிந்தது. அவள் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது, கடந்த நாற்பத்தெட்டு மணிநேரமாக தான் சிந்திய கண்ணீருக்குச் சமமாக அவளும் அழுதிருப்பாளோ என்று அவன் மனதின் ஒரு ஓரம் நினைத்துப் பார்த்தது. அவனது பிடிவாதம் உடைந்தது. அவனால் அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியவில்லை; தங்கள் உறவில் எதையாவது காப்பாற்ற முடியுமா என்று தெரிந்துகொள்ளவாவது அவன் அவளைப் பார்த்தே ஆக வேண்டும். "சரி, வர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, பைக்கின் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கி, பரபரப்பான சென்னை ட்ராஃபிக்கில் பைக்கை ஓட்டத் தொடங்கினான்.

பைக் ஓட்டும்போது அவனது மூளைக்குள் ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. கோபத்தால் கண்மூடித்தனமாக இருந்ததால், அன்று அவனிடம் கேட்க முடியாமல் போன அத்தனை கேள்விகளும் இப்போது முட்டி மோதின. அவள் உண்மையைச் சொன்ன அந்த நொடியில் அவனால் அங்கே நிற்க முடியவில்லை; அங்கிருந்து எப்படியாவது தப்பித்துச் செல்ல வேண்டும் என்றுதான் ஓடினான். என்ன செய்வது, எங்கு செல்வது என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் இன்னும் யுனிவர்சிட்டியில் இறுதி ஆண்டுதான் படித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் என்றாலும், அர்ச்சனாதான் அவனது உலகம், அவனது எல்லாம். ஒருவழியாக அவளது அப்பார்ட்மென்ட் வாசலில் பைக்கை பார்க் செய்துவிட்டு, மூன்று மாடிகள் படிகளேறி அவளது பிளாட்டிற்குச் சென்றான். மரக் கதவைத் தட்டுவதற்கு முன், பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு, கண்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீரை—ச்சீ, மறுபடியும் கண்ணீர் வருகிறதே என்று—கோபமாகத் துடைத்துக்கொண்டான்.

அவள் கதவைத் திறந்தாள். அவளைப் பார்த்த அந்த நொடி கார்த்திக்கின் முகத்தில் யாரோ ஓங்கி அறைந்தது போல் இருந்தது. அவள் பல மணி நேரமாகத் தொடர்ந்து அழுதிருக்க வேண்டும் என்பது அவளது முகத்தைப் பார்த்தாலே தெரிந்தது; வழக்கமாக பிரகாசமாக இருக்கும் அவளது முகம் சிவந்துபோய், கண்ணீர் தழும்புகளுடன் காணப்பட்டது. கண்கள் இரண்டும் வீங்கி, இரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தன—அவனது கண்களும் இப்படித்தான் இருக்கும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அர்ச்சனா அவனை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு, நடுக்கத்துடன் ஒரு அடி முன்னால் எடுத்து வைத்து, தன்னிச்சையாக அவனைக் கட்டிக்கொள்ள கைகளை விரித்தாள். கார்த்திக் சட்டென ஒரு அடி பின்வாங்கினான்... அவனால் அது முடியவில்லை. இப்போது முடியாது. அவன் தன்னை நிராகரித்ததை உணர்ந்த அதே நொடியில், அவளது முகத்தில் தெரிந்த பேரழிவை அவன் முழுமையாகக் கண்டான். அவளது கண்கள் கலங்கி கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து ஓடியது, அவனுக்குள்ளும் ஏதோ ஒன்று சுக்குநூறாக உடைந்தது; அவனாலும் தன் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.

"பார், நான் பண்ணது ரொம்பப் பெரிய தப்புதான், எனக்குத் தெரியும்," என்று தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். அவளது நெஞ்சு விம்மியபடியே ஏறி இறங்கியது. "ஆனா... காதலிக்கிறதுக்கு முன்னாடி நாம ரெண்டு பேரும் பெஸ்ட் பிரண்ட்ஸ் தான. ஒரு பிரண்டா கூட உன்கிட்ட இருந்து எனக்கு ஒரு ஹக் கிடைக்காதா?" என்று சொன்னபடியே, வாசலிலேயே முழங்காலிட்டு கீழே விழுந்தாள். அவளது உடல் முழுவதும் குலுங்கி அழுதது—இது சினிமாவில் காதலர்கள் சண்டை போட்டுச் சேரும்போது வரும் சாதாரண அழுகை இல்லை; உலகமே அழிந்துபோன ஒருத்தியின் நெஞ்சைப் பிளக்கும் கதறல் இது. கார்த்திக் தன் மூக்கின் வழியாக வேகமாக மூச்சு விட்டான். தான் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கானவன் என்று காட்டிக்கொள்ள அவன் எவ்வளவோ முயன்றும், அவனால் அதைச் செய்யவே முடியவில்லை.

அவன் குனிந்து, நடுங்கிக்கொண்டிருந்த அவளது தோள்களை மெதுவாகப் பிடித்து, தரையில் இருந்து அவளைத் தூக்கினான். அர்ச்சனா அவனது முகத்தைப் பார்க்க மறுத்து, கலைந்து கிடந்த தன் கூந்தலுக்குப் பின்னால் முகத்தை மறைத்தபடி தன் கால்களையே வெறித்துப் பார்த்தாள். கடைசியாக கார்த்திக் தன் பிடிவாதத்தை விட்டுவிட்டு, அவளது தோள்களைச் சுற்றி ஆதரவாகக் கைகளை அணைத்தான். அடுத்த நொடியே அவளது கைகள் அவனது இடுப்பைச் சுற்றிக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டன. அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்து அவள் இன்னும் சத்தமாக அழுதாள். "நான்... நான்..." என்று பதற்றத்தில் வார்த்தைகள் வராமல் திக்கினாள். "என்னை மன்னிச்சிடு ப்ளீஸ்!" என்று கடைசியாகக் கதறினாள். "நான் வேணும்னு அப்படிப் பண்ணல. அதுல எந்த அர்த்தமும் இல்லை, என் மேல சத்தியமா!" அவனது இதயம் மீண்டும் ஒருமுறை சுக்குநூறாக உடைந்தது, ஆனால் இம்முறை தனக்காக மட்டும் இல்லாமல் அவளுக்காகவும் சேர்ந்து வலித்தது.

அவளை முழுமையாகத் தூக்கி நிறுத்தி, மெதுவாக பிளாட்டிற்குள் அழைத்துச் சென்றான். வாசலிலேயே நின்று சீன் போட வேண்டாம் என்று, உள்ளே வந்ததும் கதவைக் காலால் உதைத்துச் சாத்தினான். கதவு 'க்ளிக்' என்று மூடிய சத்தம் கேட்டதும், அவள் அவனது இடுப்பை விட்டுவிட்டு, தன் இரு கைகளாலும் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள். "ஏன்?" என்று அவன் ஒற்றை வார்த்தையில் கேட்டான். அவள் தன் தலையை இருபக்கமும் வேகமாக ஆட்டினாள். "எனக்குத் தெரியல. நான் அந்த காலேஜ் அலுமினி பார்ட்டிக்குப் போறேன்னு உன்கிட்ட சொன்னேன்ல... அவன் அங்க வருவான்னு எனக்குக் கொஞ்சம் கூடத் தெரியாது." அவள் தன் முன்னாள் காதலன் விக்ரமைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். கார்த்திக் எப்போதும் மனதிற்குள் அவனை நினைத்துத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்வது வழக்கம்.

"எல்லாரும் சேர்ந்து சரக்கடிக்க ஆரம்பிச்சாங்க, எப்படி ஆச்சுன்னு தெரியல... நானும் அவனும் ஒரே டேபிள்ல பக்கத்துல பக்கத்துல உட்கார்ந்திருந்தோம்... அப்போ... அவன் அப்படியே என் பக்கம் சாய்ந்து எனக்கு முத்தம் கொடுத்துட்டான். நான்..." அவள் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு ஒரு நீண்ட மூச்சு விட்டாள். "நான் ஏன் அவனை உடனே தள்ளிவிடலன்னு எனக்கே தெரியல. அவனுக்குத் திருப்பிக் முத்தம் கொடுக்கணும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை. ஆனா என் உசுரு மேல சத்தியமா சொல்றேன்," என்று மீண்டும் கதறத் தொடங்கினாள், "நாங்க முத்தம் மட்டும்தான் கொடுத்துக்கிட்டோம்! வேற எதுவும் நடக்கல!" கார்த்திக் சிலை போல நின்றான். அவளை நம்புவதா வேண்டாமா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனது மனதின் ஒவ்வொரு அணுவும் அவளை நம்பச் சொல்லிக் கெஞ்சியது, ஆனால் அந்த சந்தேகம் அவனைக் குடைந்து எடுத்தது. அது வெறும் முத்தம்தான் என்றால், அதை அவனிடம் சொல்ல அவள் ஏன் ஒரு வாரம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்?

அவள் அவனை நோக்கி இன்னொரு அடி எடுத்து வைத்தாள். மீண்டும் அவனது அணைப்பில் தஞ்சம் புகத் துடித்தாள். அவன் தன்னைப் புரிந்துகொண்டு மன்னித்துவிட்டான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள அவள் மனம் ஏங்கியது. ஆனால் அவன் தன் கைகளை அவளது தோள்பட்டைக்குக் கீழே உறுதியாக வைத்து, அவள் தன்னை நெருங்கி வருவதைத் தடுத்து நிறுத்தினான். "எனக்குப் புரியல அர்ச்சனா." அவனது கண்களில் இருந்து மீண்டும் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது. அவளது கண்களை நேராகப் பார்க்க அவன் முயன்றான், ஆனால் அவள் பிடிவாதமாகத் தரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். "நாம பிரேக்-அப் பண்ணிக்கலாமா?" அந்த கேள்வி அவனது தொண்டையில் இருந்து மிகவும் கஷ்டப்பட்டு வெளிவந்தது. அது அவனுக்கு மரண வலியைத் தந்தது. அவள் அவனது முதல் காதல். அவர்கள் ஒன்றாக வீடு வாடகைக்கு எடுப்பது, திருமணம் செய்துகொள்வது, அவள் மாஸ்டர்ஸ் முடித்ததும் வாழ்க்கையை எப்படி அமைப்பது என்று நிறையப் பேசியிருக்கிறார்கள். இப்போது எல்லாம் தலைகீழாகிவிட்டது.

"ஏ... ஏன் அப்படி கேக்குற? கண்டிப்பா இல்ல!" என்று அவள் சட்டெனக் கத்தினாள். அவளது சோகத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு ஒரு திடீர் கோபம் வெளிப்பட்டது. "அது வெறும் ஒரு முத்தம் மட்டும்தான்! இதுக்குப் போய் ஏன் இவ்வளவு பெரிய சீன் போடுற?!" அவன் அவளது தோள்களில் இருந்து கைகளை எடுத்துவிட்டு ஒரு அடி பின்வாங்கினான். அவள் அவனது ஆன்மாவிலேயே ஓங்கி அறைந்தது போல் இருந்தது. துக்கத்தை ஓரம் தட்டிவிட்டு அவனுள் கோபம் ஆவேசமாக வெடித்தது. "அது வெறும் முத்தம் இல்லை!" என்று அவன் கத்தினான், அவனது குரல் அந்த அறையெங்கும் எதிரொலித்தது. "அதைப் பத்தி நாம உக்காந்து பேசியிருக்கலாம். ஆனா ஒரு வாரமா நீ எதுவுமே பேசாம சைலண்டா இருந்தியே, அதுதான் பிரச்சனை!"

"நான் உனக்கு எவ்ளோ தடவை கால் பண்ணேன். தேடி இங்க வந்தேன். எங்கெங்கயோ உன்னைத் தேடினேன். நீ எங்கயுமே இல்ல! அப்படியே காணாம போயிட்ட! உங்க அப்பா அம்மாவுக்குக் கூட கால் பண்ணிப் பார்த்தேன்! நான் எவ்ளோ பயந்துபோய் இருந்தேன்னு உனக்குக் கொஞ்சமாவது தெரியுமா? என்ன நடக்குதுன்னே தெரியாம நான் எவ்ளோ தவிச்சேன்? ஒரு பார்ட்டிக்குப் போயிட்டு அப்படியே ஒரு வாரமா காணாம போயிட்ட!" வெடித்துச் சிதறிய உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த ஒரு நீண்ட மூச்சை உள்ளிழுத்தான். திடீரென அவனது கோபம் முழுவதும் ஆவியாகி, உள்ளே ஒரு பெரிய வெறுமை மட்டும் மிஞ்சியது. அவனது உடல் அப்படியே தளர்ந்தது; அவனிடம் இனி எந்தத் தெம்பும் இல்லை. "நீ என்னைத் தவிக்க விட்டுட்டுப் போயிட்ட. நான் வேற என்னதான் நினைக்கிறது?" அர்ச்சனா இப்போது நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அவனது வலியையும், அவனும் தன்னைப் போலவே அழுது துடித்துப் போயிருப்பதையும் அப்போதுதான் அவள் முழுமையாக உணர்ந்தாள். அவள் அப்படியே உறைந்துபோனாள்.

"நான்..." என்று சற்று நிறுத்தினாள். தான் செய்த காரியத்தின் விபரீதம் இப்போதுதான் அவளை முழுதாகத் தாக்கியது. அவளது குரல் உடைந்து ஒரு மெல்லிய முனகலாக வெளிவந்தது. "நான் உண்மையைச் சொன்னா, நீ என்னை விட்டுட்டுப் போயிடுவியோன்னு எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருந்துச்சு." அவளது கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்தது. "அப்புறம், நான் ஒருவழியா உன்கிட்ட உண்மைய சொன்னப்போ... நீ என்னைய அப்படியே விட்டுட்டுப் போயிட்ட! எல்லாத்தையும் நானே கெடுத்துட்டேன்ல? என்னை மன்னிச்சிடு, ரொம்ப சாரிடா." அவள் மீண்டும் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, அப்படியே சோபாவின் ஓரத்தில் சரிந்து, கால் தடுமாறி தரையில் விழுந்தாள். "எல்லாத்தையும் நானே கெடுத்துட்டேன்!" என்று கத்தியபடியே, தன் முழங்கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு தலையைக் குனிந்து அடக்க முடியாமல் விம்மி விம்மி அழுதாள்.

கார்த்திக் அதிர்ச்சியடைந்து அப்படியே உட்கார்ந்தான். அவள் இப்படித் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து அழுவதை அவன் பார்த்ததே இல்லை. ஒரு போதையில் நடந்த முத்தத்தை அவர்கள் பேசித் தீர்த்திருக்கலாம் என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால் அவள் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் அவனைத் தவிக்க விட்டுச் சென்றதை அவனால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவன் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தெரியும், ஆனால் அதைச் செய்ய அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. அதை ஒப்புக்கொள்வது அவனது சொந்த மனதின் வலியை ஏற்றுக்கொள்வதற்குச் சமம். அது அவனுக்குப் பெரிய வலியைத் தரும், ஆனால் இப்போது அவன் அமைதியாக இருந்தால் அது அவளை முழுவதுமாக அழித்துவிடும். "நான் இன்னும் உன்னை லவ் பண்றேன்," என்று மென்மையாகச் சொன்னான். அவளருகே தரையில் அமர்ந்து, தயக்கத்துடன் தன் கையை அவளது தோளில் போட்டு, அவளைத் தன்னிடம் இழுத்துக்கொண்டான். அவளது தலையின் மீது தன் தாடையை வைத்துச் சாய்ந்தான், அவளது கூந்தலின் பரிச்சயமான வாசம் அவனைத் தாக்கியது. "நான் இன்னும் உன்னை லவ் பண்றேன்."

அவள் சத்தமாக மூக்கை உறிஞ்சிவிட்டு, தன் குர்தியின் கையில் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டாள். அவளது குரல் மிகவும் மெலிந்து, இதுவரை அவன் கேட்டிராத அளவுக்கு உடைந்து காணப்பட்டது. "நிஜமாவா?" அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த டெஸ்பரேட்டான நம்பிக்கையை அவன் கேட்டான்; அதற்காக அவன் தன்னையே வெறுத்தான். அந்த வார்த்தைகள் முற்றிலும் உண்மை என்பதையும் அவன் வெறுத்தான். "ஆமாம்," என்று கிசுகிசுத்தான். திடீரென அவள் நகர்ந்தாள். அவனது முகத்தை இரு கைகளாலும் பிடித்து ஆவேசமாக அவனுக்கு முத்தமிட்டாள். அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன. அவனுக்கு இது வேண்டாம்—அவன் ரொம்பவே காயப்பட்டிருந்தான்—ஆனால் அவளது அந்தப் பழக்கப்பட்ட அரவணைப்பு அவனுக்கு எவ்வளவு தேவைப்பட்டது என்றால் அது அவனுக்குள்ளே ஒரு சுகமான வலியைத் தந்தது. அவள் அவனைத் தொடர்ந்து முத்தமிட்டாள், தன் தவிப்பையெல்லாம் அந்த முத்தத்தில் கொட்டி, அவன் தன்னைப் பதிலுக்கு முத்தமிட வேண்டும் என்று மௌனமாக கெஞ்சினாள். கடைசியில் அவனது பிடிவாதம் தளர்ந்து, அவனும் அவளுக்குப் பதிலுக்கு முத்தமிட்டான்.

அவனது கைகள் அவளது இடுப்பைச் சுற்றிக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்ள, அவளது கைகள் அவனது தலைமுடிக்குள் புகுந்து கோதின. அந்த வேகம் உடனடியாக பற்றிக்கொண்டது. அவன் அவளை முத்தமிட்டுக்கொண்டிருந்தான், தனது இந்த பலவீனத்தை நினைத்து ஒவ்வொரு நொடியும் வருந்தினாலும், அவனால் அவளை விட்டு விலக முடியவில்லை. அர்ச்சனா ஒருவித வெறித்தனமான பசியுடன் அவனுக்கு முத்தமிட்டாள், அவனது வார்த்தைகள் உண்மைதான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ளவும், அவனது காதலின் ஸ்பரிசத்தை உடல்ரீதியாக உணரவும் அவள் ஏங்கினாள். சற்று மூச்சு வாங்கியபடி பின்வாங்கிய அவள், தன் டாப்பை அப்படியே தலைவழியாகக் கழற்றி வீசினாள். மீண்டும் அவனது முகத்தை நெருங்கினாள், ஆனால் அவன் உடம்பை இறுக்கிக்கொண்டு அசையாமல் இருந்தான், அவனுக்குள் ஒரு பெரிய போரே நடந்துகொண்டிருந்தது. முன்பு போல் அவன் அவளுக்கு ஒத்துழைக்கவில்லை, இது மேலும் தொடர்வது அவனுக்கு இன்னும் இஷ்டமில்லை.

அவனது தயக்கத்தையும், அவனது இதயம் அவனது உடலோடு போராடுவதையும் அவளால் உணர முடிந்தது. "ப்ளீஸ்... எனக்கு இது வேணும். நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்," என்று கண்ணீர் மல்க மென்மையாக முனகினாள். "ப்ளீஸ், என்னைத் தொடு..." என்று அவனைக் கட்டிக்கொண்டு கெஞ்சினாள். "நான் உன்னை லவ் பண்றேன். நீ என்னை அணைச்சுக்கணும்னு எனக்குத் தோணுது. நீ இன்னும் என்னோடவன்தான் எனக்குத் தெரியணும்." அவன் தன்னை முழுதாக ஒப்புக்கொள்ளாமல் தயங்குவதைப் பார்த்ததும் அவளது தவிப்பு உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. ஒருவித பயம் அவளைச் சூழ்ந்தது. "என்னை ஏத்துக்கோடா," என்று அவனது சட்டையை கண்ணீரால் நனைத்தபடி அழுதாள். "உனக்கு என்ன தோணுதோ செய். என் மேல இருக்குற கோபத்தை எல்லாம் இப்போ காட்டு. நான் செஞ்ச தப்புக்கு என்னைத் தண்டி. எனக்குக் கவலையில்ல, ஆனா ப்ளீஸ் என்னை லவ் பண்றதை மட்டும் நிறுத்திடாதே!"

அவளது அந்தப் பச்சையான, மறைக்கப்படாத தவிப்பு கடைசியாக அவனது உணர்ச்சித் தடைகளை உடைத்தெறிந்தது. ஆழமான காதலும், அடக்க முடியாத துரோக வலியும் கலந்த ஒரு இருண்ட, கனமான உணர்வு அவனுள் பொங்கியது. அவள் நேராக அவனது கண்களைப் பார்த்தாள், அவளது பார்வை அவனது தற்காப்புகளை ஊடுருவிச் சென்றது. "என்னை முழுசா உன்னோடதாக்கிக்கோ," என்று வெறித்தனமாகக் கிசுகிசுத்தாள், கண்களை மூடியபடி இன்னொரு சொட்டு கண்ணீர் வழிய. "என்னை மறுபடியும் உன்னோடதாக்கிக்கோ. உனக்கு மட்டுமே சொந்தமாக்கு." அவளது அந்த வார்த்தைகளின் தீவிரம் அவனுள் இருந்த ஆழமான காயத்தை நெருப்பாய்ப் பற்ற வைத்தது. அவளிடம் தான் முழுவதுமாக வீழ்ந்துவிட்டதை அவன் அப்போது உணர்ந்தான்; இது மென்மையான காதலால் நடக்கப் போவதில்லை, கடந்த ஒரு வாரத்தின் கசப்பான நினைவுகளை அழித்தொழிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு வெறித்தனமான தேவையால் நடக்கப் போகிறது. அவள் தனக்குக் கொடுத்த வலியை அவன் முழுமையாக வெறுத்தான். அவளைத் தன்னிடம் இழுத்து, ஒருவித ஆதிக்கத்துடன் அவளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் வலியையெல்லாம் அந்தத் தீண்டலில் காட்டினான்.

அவள் உண்டாக்கிய அந்த உணர்ச்சி ரீதியான இடைவெளியை உடைத்தெறியும் ஒரு வெறித்தனமான மோதலாக இருவரது உடல்களும் தரையில் உரசின. அவள் தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி அவனைக் கட்டிக்கொண்டாள், அவளது வாயிலிருந்து மென்மையான முனகல்கள் உதிர்ந்தன. "ஆஹ்... அப்பா," என்று அவள் மூச்சு வாங்கினாள், அவளது குரலில் சோகமும் ஆறுதலும் கலந்திருந்தது. "நான் இதை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்." அந்த ஒரு வினாடியில், அவனது மூளை இரக்கமே இல்லாமல் அவனது இதயத்தைக் குத்திக் கிழித்தது. அவள் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளை அவன் கவனித்தான். அவள் இதைத்தான் மிஸ் பண்ணியிருக்கிறாள்—இந்த உடல் ரீதியான நெருக்கத்தை, இந்த ஆசை தீர்க்கும் ஸ்பரிசத்தை, தன்னை யாரோ விரும்புகிறார்கள் என்ற உணர்வை. அவளைப் பொறுத்தவரை அவள் *அவனை* மிஸ் பண்ணவில்லை. அவன் மெதுவாகப் பின்வாங்கி, கண்ணீர்க் கறைகள் படிந்த அவளது முகத்தைக் கீழே பார்த்தான்; பிறகு அவளைத் தன் கைகளில் அள்ளிக்கொண்டு பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் அவளை மெத்தையில் மெதுவாகக் கிடத்தினான். அவனது அசைவில் தெரிந்த மாற்றத்தை உணர்ந்த அவள் மீண்டும் அழத் தொடங்கினாள். "ஏன் நிறுத்திட்ட?" என்று அவள் தேம்பினாள். "ப்ளீஸ்... என்னை லவ் பண்ணு." அவன் நிறுத்தவில்லை. அவன் அவளை நெருக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன்னுள் அடக்கி வைத்திருந்த துக்கம், காதல், விரக்தி அனைத்தையும் அவள் மீது கொட்டித் தீர்த்தான். ஒவ்வொரு தீண்டலும், ஒவ்வொரு மூச்சிரைக்கும் தருணமும் அவர்கள் தொலைத்துவிட்ட நம்பிக்கையின் கனத்தைச் சுமந்து நின்றது. அவனது வலியை வெளிப்படுத்த அவனுக்கு இது தேவைப்பட்டது, ஆனால் அவன் உண்மையில் எதை உணர நினைத்தானோ அது அங்கில்லை. அந்த உணர்ச்சிகரமான புயல் கடைசியாக ஓய்ந்தபோது, அந்த பெட்ரூமின் கனத்த அமைதிக்கு மத்தியில் அவர்கள் ஒன்றாகக் கிடந்தார்கள், மேலே மின்விசிறி மட்டும் தாளகதியோடு சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.

அவள் அவனது நெஞ்சில் தன் கைகளை மெதுவாக மேலும் கீழும் தடவிக்கொடுத்தாள், যেন அவனைப் புதிதாக அறிந்துகொள்வது போன்ற ஒரு மென்மையான, ஆறுதலான செய்கை அது. அவன் அசைவற்றுப் படுத்துக்கொண்டு, வெறித்த பார்வையுடன் மேலேயே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனது தோள்பட்டையின் வளைவில் அவளது தலை கனமாகச் சாய்ந்திருந்தது, அவளது ஒரு கால் அவனது காலின் மீது நெருக்கமாகப் போடப்பட்டிருந்தது. அவளது கண்ணீர் கடைசியாக நின்றுவிட்டது, அதற்குப் பதிலாக ஒருவித சோர்வான திருப்தி அவளிடம் குடி கொண்டிருந்தது. "நான் இதை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்," என்று அவள் கண்களை மூடியபடியே மீண்டும் முனகினாள். கார்த்திக்கின் கன்னத்தில் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் சத்தமில்லாமல் வழிந்தது. அவள் *இதைத்தான்* மிஸ் பண்ணியிருக்கிறாள், அவனை அல்ல. இதில் மிகவும் மனமுடைக்கும் விஷயம் என்னவென்றால், அவளுக்கே அந்த வித்தியாசம் இன்னும் புரியவில்லை என்பதுதான். அவள் மனதளவில் தன்னை விட்டு வெகுதூரம் சென்றுவிட்டாள் என்ற நிதர்சனம் அவளுக்கு இன்னும் புரியவில்லை.

தான் மீண்டும் இந்த இதய வலியை ஆரம்பத்திலிருந்தே அனுபவிக்கப் போகிறோம் என்பதை அவன் உறுதியாக உணர்ந்தான். தன் நடுக்கத்தை அவளுக்குத் தெரியாமல் மறைக்க முயன்றபடி அவன் மௌனமாக அழுதான். அவனது நெஞ்சு லேசாகக் குலுங்குவதை உணர்ந்த அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள், அவனது கண்களில் புதிய கண்ணீர் தேங்கியிருப்பதைக் கண்டாள். அவனது வலியைத் தான் புரிந்துகொண்டதாகவும், தன்னுடைய இந்த நெருக்கம் அதைச் சரிசெய்துவிட்டது என்றும் அவள் தவறாக நினைத்துக்கொண்டு, தன் விரல்களால் அவனது கண்ணீரை மென்மையாகத் துடைத்துவிட்டாள். "எல்லாம் சரி ஆயிடும், கவலைப்படாதே. நாம ஒன்னா இருக்கோம். நீ என்னை லவ் பண்ற, நான் உன்னை லவ் பண்றேன்." என்று அவள் ஒரு மெல்லிய, நம்பிக்கையான புன்னகையைச் சிந்தினாள். அதைப் பார்த்த கார்த்திக் அப்படியே அவளை வெறித்துப் பார்த்தபடி, இனி அடுத்து என்ன? என்று தன் மனதுக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.