മഴരാത്രിയിലെ രഹസ്യം

ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ വയസ്സിലാണ് എനിക്ക് കോയമ്പത്തൂരിൽ ഒരു താത്കാലിക ടീച്ചിംഗ് ജോലി കിട്ടുന്നത്. എല്ലാം അളിയൻ കാർത്തിക് കാരണമായിരുന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ എൻജിനീയറിങ് കോച്ചിംഗ് സെന്ററിൽ അളിയന് പരിചയമുള്ള ആരോ വഴിയാണ് ആ ജോലി ശരിയായത്. സാധനങ്ങളെല്ലാം പാക്ക് ചെയ്ത് ഞാൻ ചേച്ചി മീനയും കാർത്തിക്കും താമസിക്കുന്ന ആ സാധാരണ ഡബിൾ ബെഡ്റൂം വീട്ടിലേക്ക് മാറി. എനിക്ക് അവർ പിന്നിലത്തെ മുറിയാണ് തന്നത്. വളരെ ലളിതമായ ഒരു മുറി—വെള്ളയടിച്ച ചുവരുകൾ, ഒരു ഇരുമ്പുകട്ടിൽ, മരത്തിന്റെ ഒരു അലമാര, പിന്നെ മുറ്റത്തേക്ക് തുറക്കുന്ന ഒരു ജനൽ. മുറ്റത്തൊരു ആര്യവേപ്പും രണ്ട് തെങ്ങുമുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രികളിൽ കാറ്റിലാടുന്ന ഇലകളുടെ നിഴലുകൾ ചുവരിലും തറയിലും വിചിത്രമായ രൂപങ്ങൾ തീർക്കുമായിരുന്നു. ആ മുറിയാണ് പിന്നീട് എന്റെ ഉറക്കംകെടുത്തിയ മോഹങ്ങളുടെ താവളമായി മാറിയത്.

കാർത്തിക് ഒരു സൈറ്റ് എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു. രാവിലെ നേരത്തെ പ്ലാനുകളും ഡ്രോയിങ്ങുകളുമായി പോയാൽ, രാത്രി ഷൂസിൽ സിമന്റ് പൊടിയുമായി വളരെ വൈകിയാണ് തിരികെ വരിക. മീനച്ചേച്ചി ട്രിച്ചി റോഡിലുള്ള ഒരു പ്രൈവേറ്റ് ആശുപത്രിയിൽ സ്റ്റാഫ് നഴ്സായിരുന്നു. ചേച്ചിക്ക് മിക്കവാറും നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റുകളുണ്ടാകും. ചേച്ചിയില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ വീട് വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദതയിലേക്ക് വഴുതിവീഴും. ഞാൻ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്തിരുന്ന് സിലിങ് ഫാനിന്റെ കറക്കവും ദൂരെയെവിടെയോ കൂവിയകന്നുപോകുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദവും കേട്ടിരിക്കും. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോഴും ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു—കാർത്തിക്.

വളരെ വേഗം തന്നെ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ നല്ലൊരടുപ്പമുണ്ടായി. എന്റെ പാചകത്തെക്കുറിച്ചും, ചേച്ചിയെ സഹായിക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാൻ സാരിത്തുമ്പ് തിരുകിവെക്കുന്ന രീതിയെക്കുറിച്ചും, ഞാൻ എപ്പോഴും കഴുത്തിലിടുന്ന ആ ചെറിയ സ്വർണ്ണമാലയെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ പറഞ്ഞ് കാർത്തിക് എന്നെ കളിയാക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ നോട്ടങ്ങൾ എന്നിൽ ഉടക്കിനിൽക്കേണ്ടതിലും കൂടുതൽ നേരം തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. നല്ല പൊക്കവും അത്യാവശ്യം വെളുത്ത നിറവുമുള്ള കാർത്തിക്കിന്റെ വീതിയുള്ള തോളുകൾക്ക് ആ കോട്ടൺ ഷർട്ടുകൾ വല്ലാത്തൊരു ഗാംഭീര്യം നൽകിയിരുന്നു. വളരെ ആഴത്തിലുള്ള, മുഴക്കമുള്ള ശബ്ദമായിരുന്നു കാർത്തിക്കിന്റേത്. ചിരിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം എന്റെ അടിവയറ്റിൽ ഒരു ഇക്കിളിയുണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. വാട്ടർ മോട്ടോർ നന്നാക്കുമ്പോഴോ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ നിന്ന് സാധനങ്ങളുമായി വരുമ്പോഴോ ഒക്കെ കാർത്തിക്കിന്റെ കൈകളിലെ ഞരമ്പുകൾ മുഴച്ചുനിൽക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കിനിൽക്കുമായിരുന്നു.

ചേച്ചിയുടെ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടികൾ പലപ്പോഴും ഞങ്ങളെ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി. കറന്റ് ബില്ല് കൂടിയതിനെക്കുറിച്ചോ വാട്ടർ ഫിൽറ്റർ ക്ലീൻ ചെയ്യുന്നതിനെക്കുറിച്ചോ ഒക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു പിരിമുറുക്കമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഒന്നിച്ച് പുറത്തുപോകുമ്പോൾ, കാർത്തിക് ചേച്ചിയുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കിനിൽക്കുമായിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ചേച്ചി കുസൃതിയോടെ കാർത്തിക്കിന്റെ പുറത്തോ ഇടുപ്പിലോ തൊടും. അതുകാണുമ്പോൾ എനിക്കെന്തെന്നില്ലാത്ത അസൂയ തോന്നിയിരുന്നു. അത്രയും സ്വാഭാവികവും അധികാരവുമുള്ള ഒരു സ്പർശനം എന്റെ ശരീരത്തിലും പതിയണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. സ്വന്തം ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവിനെ ഇത്രയും കാമത്തോടെ നോക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് കടുത്ത കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു, എങ്കിലും എനിക്കെന്നെ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കാർത്തിക് പതിയെപ്പതിയെ ചില അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ തുടങ്ങി. സ്കൂട്ടറിൽ നിന്നിറങ്ങാൻ സഹായിക്കുമ്പോഴോ, ഉക്കടം മാർക്കറ്റിലെ തിരക്കിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴോ കാർത്തിക് എന്റെ കൈ പിടിക്കുമായിരുന്നു. പണിയെടുത്തു തഴമ്പിച്ച ആ ഉള്ളംകൈകൾക്ക് നല്ല ചൂടുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ എന്റെ വിരലുകൾ ആ കൈകളിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് പിൻവലിക്കാതെ കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെത്തന്നെ വെച്ചു. ആ ഇടുങ്ങിയ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ കാർത്തിക്കിന്റെ കൈ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടിയിരുന്നു. മറ്റൊരു ദിവസം മുകളിലത്തെ തട്ടിൽ നിന്ന് ഒരേ സ്റ്റീൽ ഡബ്ബ എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ കാർത്തിക്കിന്റെ ഇടുപ്പ് എന്റെ ഇടുപ്പിലമർന്നു. ഞാൻ ഒന്നും അറിയാത്തതുപോലെ നിന്നെങ്കിലും, മഴക്കാലത്തിന് മുമ്പുള്ള ആ കടുത്ത ചൂടിൽ അത്തരം ഓരോ അവിചാരിത സ്പർശനങ്ങളും എന്റെ ശ്വാസമെടുപ്പിച്ചു, മണിക്കൂറുകളോളം എന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.

ചേച്ചി വീട്ടിലുള്ള രാത്രികളിൽ, വീടൊന്ന് ശാന്തമാകാൻ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. എന്നിട്ട് പതുക്കെ നടന്നുചെന്ന് അവരുടെ ബെഡ്റൂമിന്റെ വാതിൽക്കൽ കാതോർത്തുനിൽക്കും. കട്ടിലിന്റെ ശബ്ദം, ചേച്ചിയുടെ ചെറിയ ഞരക്കങ്ങൾ, കാർത്തിക്കിന്റെ കിതപ്പ്—ആ ശബ്ദങ്ങൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വ്യക്തമായ, എന്നെ ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിക്കുന്ന കാമചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിടും. ഞാൻ വേഗം എന്റെ മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങിവന്ന് വാതിലടച്ച് കുറ്റിയിടും. കട്ടിലിൽ കിടന്ന്, കാർത്തിക്കാണ് എന്നെ തൊടുന്നതെന്ന സങ്കൽപ്പത്തിൽ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് കൈകൊണ്ടുപോകും. അയൽക്കാർ കേൾക്കാതിരിക്കാൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് ഞാൻ എനിക്ക് തന്നെ സുഖം നൽകും. പിന്നെ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തോടെയും എന്നാൽ തൃപ്തിയോടെയും ഏറെനേരം ഉറങ്ങാതെ കിടക്കും.

ഈ തോന്നലുകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഞാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. ഇതെന്റെ ഒറ്റപ്പെടൽ കൊണ്ടാണെന്നും, വീട്ടിലുള്ള ഒരേയൊരു പുരുഷനായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് തോന്നുന്നതാണെന്നും ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ പറഞ്ഞുപഠിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ഓരോ ദിവസം കഴിയുന്തോറും കാർത്തിക് എന്നെ ആ കൊക്കയുടെ വക്കിലേക്ക് തള്ളിമാറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ചേച്ചി മുറിയിലില്ലാത്തപ്പോൾ കാർത്തിക് എന്നെ നോക്കുന്ന രീതി, എന്റെ പേര് വിളിക്കുമ്പോൾ ആ ശബ്ദത്തിലുണ്ടാകുന്ന വല്ലാത്തൊരു മയപ്പെടുത്തൽ—ഇതെല്ലാം എന്നിലെ ആ ആഗ്രഹത്തെ കൂടുതൽ വളർത്തി.

പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലുള്ള എല്ലാ അതിർവരമ്പുകളും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ ആ രാത്രി വന്നെത്തി. അന്ന് മീനച്ചേച്ചിക്ക് നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റായിരുന്നു. ആശുപത്രി ഗേറ്റിനടുത്തുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ചേച്ചിയെ കൊണ്ടുവിടാൻ ഞങ്ങൾ കാർത്തിക്കിന്റെ ബൈക്കിലാണ് പോയത്. ആകാശം അപ്പോഴേക്കും കറുത്തിരുണ്ടിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ ബസ് പോയതും വലിയൊരു മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി—മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ റോഡുകളെല്ലാം ചെറിയ പുഴകളാക്കി മാറ്റിയ കനത്ത മഴ. ആ മഴയത്ത് ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് കുതിച്ചു, ഗേറ്റിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കുതിർന്നിരുന്നു. ഞാൻ ഇട്ടിരുന്ന നേർത്ത കോട്ടൺ കുർത്തി എന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വളവുകളിലും ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. ആ വസ്ത്രം ഏതാണ്ട് സുതാര്യമായി മാറിയിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കറന്റുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ഇരമ്പൽ മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ കൂരിരുട്ടിൽ, ഞങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ അദൃശ്യമായ മതിൽ പതുക്കെ ഇല്ലാതാകാൻ തുടങ്ങി.

കാർത്തിക് അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും തണുപ്പുകൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാർത്തിക് രണ്ട് സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസുകളിലേക്ക് കുറച്ചു വിസ്കി പകർന്നു. “ഇത് കുടിക്ക്. തണുപ്പ് മാറും,” പതിവിലും പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ കാർത്തിക് പറഞ്ഞു. ഞാൻ സാധാരണയായി മദ്യപിക്കാറില്ല, എങ്കിലും ഞാൻ ആ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി. വിറയ്ക്കുന്ന എന്റെ കൈകളെ ശാന്തമാക്കാൻ എനിക്കെന്തെങ്കിലും വേണമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ സോഫയുടെ അറ്റത്തായി ഇരുന്നു. കാറ്റിലുലയുന്ന ആ മെഴുകുതിരി വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ ഞങ്ങളുടെ നീണ്ട നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.

വീട്ടിലെ ആ വലിയ നിശബ്ദതയും പുറത്തെ പേമാരിയും എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തിയിരുന്നു, ഞാൻ എന്റെ കൈകൾ നെഞ്ചോടുചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. “നിനക്ക് മഴയെ പേടിയാണോ, അനന്യാ?” വിറയ്ക്കുന്ന എന്റെ തോളുകളിലേക്ക് നോക്കി കാർത്തിക് പതുക്കെ ചോദിച്ചു. ഞാൻ ആ വിസ്കിയിൽ നിന്നൊരു സിപ്പ് എടുത്തു, അതിന്റെ ചൂട് എന്റെ തൊണ്ടയിലൂടെ താഴേക്കിറങ്ങി, ഞാൻ അല്ലെന്ന് തലയാട്ടി. “എനിക്ക് ഇതിനെയാണ് പേടി,” കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മന്ത്രിച്ചു. എന്റെ ശബ്ദത്തിലുണ്ടായിരുന്ന പതർച്ച ഞാൻ മറച്ചുവെച്ചില്ല. കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങളായി ഞങ്ങൾക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന പറയാത്ത ആ വികാരം ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ വല്ലാതെ നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു, അതിനെ അവഗണിക്കാൻ ഇനി കഴിയില്ലായിരുന്നു.

ഞാൻ പറഞ്ഞതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് കാർത്തിക് ചോദിച്ചില്ല. കാർത്തിക്കിനത് അറിയാമായിരുന്നു. പുറത്തെ മഴയേക്കാൾ ഭാരം ആ മുറിക്കുള്ളിലെ കാറ്റിനുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സ് ടേബിളിൽ വെച്ചിട്ട് കാർത്തിക് പതുക്കെ എന്റെ നേർക്ക് കൈനീട്ടി. എന്റെ കവിളിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്ന നനഞ്ഞ മുടിയിഴകളെ ആ വിരലുകൾ വകഞ്ഞുമാറ്റി. എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. കാർത്തിക്കിന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ താടിയെല്ലിൽ തങ്ങിനിന്നു, തണുത്തുറഞ്ഞ എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ ആ പരുക്കൻ വിരലുകൾ വല്ലാത്തൊരു ചൂട് പകർന്നു.

എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു—ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവാണ്, ചേച്ചിയുടെ ജീവനാണ്—പക്ഷേ ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചുപോകാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അതിർത്തിയാണ് ഞങ്ങൾ ലംഘിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നെ പൂർണ്ണമായും ലഹരിയിലാഴ്ത്തി. കാർത്തിക് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ കണ്ണുകൾ താനേ അടഞ്ഞുപോയി. ആ ചുണ്ടുകൾ എന്റെ ചുണ്ടുകളെ സ്പർശിച്ചു, ആദ്യം ചെറിയൊരു മടിയോടെ, പിന്നെ കടുത്ത ആവേശത്തോടെ. മാസങ്ങളോളമായി ഒളിച്ചുനോക്കിയ നോട്ടങ്ങളും, ഉള്ളിലൊതുക്കിയ അസൂയയും, അടിച്ചമർത്തിയ ആഗ്രഹങ്ങളും ആ ഒരൊറ്റ ചുംബനത്തിൽ അണപൊട്ടി. ഞാൻ കാർത്തിക്കിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേർന്നു, എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഗ്ലാസ് നിലത്തേക്ക് വീണു. ആ ചതിക്ക് മഴയുടെയും വിസ്കിയുടെയും രുചിയായിരുന്നു.

കാർത്തിക് എന്നെ വലിച്ചെടുത്ത് മടിയിലിരുത്തി. ആ കരുത്തുറ്റ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിലൂടെ വരിഞ്ഞുമുറുകി. മഴനനഞ്ഞ് തണുത്ത എന്റെ ശരീരത്തിൽ കാർത്തിക്കിന്റെ ശരീരത്തിലെ ചൂട് തട്ടിയപ്പോൾ മറ്റെന്തോ ഒന്ന് എന്നിൽ കോരിത്തരിച്ചു. എന്റെ കൈകൾ കാർത്തിക്കിന്റെ തോളുകളെ പുണർന്നു, നനഞ്ഞ ടി-ഷർട്ടിനടിയിലെ ഉറച്ച പേശികൾ ഞാൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു. എന്നിലുണ്ടായിരുന്ന കുറ്റബോധമെല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി, കാർത്തിക്കിനെ എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കണമെന്ന അതിയായ കാമം എന്നെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തി.

അവിടെ കുസൃതികളോ കളികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, കേവലം വന്യമായ ആവേശവും അത്യാഗ്രഹവും മാത്രം. കാർത്തിക് എന്നെ കോരിയെടുത്ത് ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി കട്ടിലിൽ കിടത്തി. ആ നനഞ്ഞ കുർത്തിക്ക് മുകളിലൂടെ കാർത്തിക്കിന്റെ കൈകൾ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി, എന്റെ ഇടുപ്പിന്റെയും തുടകളുടെയും അളവുകൾ തൊട്ടറിഞ്ഞ് ഒടുവിൽ എന്റെ മുലകളെ കവർന്നു. ഞാൻ ആ ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്ത് ഞരങ്ങി. തണുത്ത, നനഞ്ഞ ആ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം വേഗത്തിൽ ഊരിമാറ്റപ്പെട്ടു, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ പൂർണ്ണ നഗ്നയായി. എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്ന ആ കാമാഗ്നി ഞാൻ കണ്ടു, അയാളെ ആ അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചത് ഞാനാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നിൽ വല്ലാത്തൊരു അഭിമാനമുണ്ടാക്കി.

കാർത്തിക്കും തന്റെ നനഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ ഊരിമാറ്റി, ചൂടുള്ള, കല്ലിച്ചുനിൽക്കുന്ന ആ വലിയ കുണ്ണ പുറത്തുവന്നു. അതുകണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി. കാർത്തിക് എന്റെ തുടകൾക്കിടയിലേക്ക് വന്നു. നാണവും എന്നാൽ അതിരുകടന്ന കാമവും കാരണം എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടിയിരുന്നു. എന്നാൽ കാർത്തിക്കിന്റെ ചുണ്ടുകൾ എന്റെ നനഞ്ഞ പൂറ്റിലേക്ക് താഴ്ന്നപ്പോൾ, എന്റെ തലയിലെ എല്ലാ ചിന്തകളും മാഞ്ഞുപോയി.

കാർത്തിക്കിന്റെ നാവ് എന്റെ പൂറ്റിതളുകളെ തഴുകി, വീർത്തുവന്ന ആ കന്തിനെ പതിയെ നുണയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഇടുപ്പ് മേലേക്ക് പൊക്കി, എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ഉച്ചത്തിലുള്ള ഒരു ഞരക്കം പുറത്തെ ഇടിമുഴക്കത്തിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. “കാർത്തിക്...” ഞാൻ വിതുമ്പി, എന്റെ വിരലുകൾ ആ കാർകൂന്തലിൽ അമർന്നു. കാർത്തിക് എന്നെ ആഴത്തിൽ, ഒരു ദയയുമില്ലാതെ രുചിക്കുകയായിരുന്നു, എന്റെ ഓരോ ഞരമ്പുകളെയും ആ സുഖത്തിൽ അലിയിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു. ആ സുഖം അത്രത്തോളം തീവ്രമായിരുന്നു, അതൊരു വേദനപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്.

കാർത്തിക് കുറച്ചു മുകളിലേക്ക് കയറി, കുണ്ണയുടെ അറ്റം എന്റെ പൂറ്റിൻ്റെ ദ്വാരത്തിൽ വെച്ചു. ആ ചൂടുള്ള അറ്റം എന്റെ നനവിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു. കാർത്തിക് ഒരു നിമിഷം നിർത്തുകയും, എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കുകയും ചെയ്തു, ഇനി ഒരിക്കലും തിരുത്താനാവാത്ത ആ തെറ്റിലേക്ക് വീഴുന്നതിന് മുൻപ് പിന്മാറാനുള്ള അവസാന അവസരം തരുന്നതുപോലെ. ഞാൻ എന്റെ കാലുകൾ കൊണ്ട് കാർത്തിക്കിന്റെ ഇടുപ്പിനെ മുന്നിലേക്ക് വലിച്ച് എന്റെ ഉത്തരം നൽകി, ഞാൻ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയിരുന്നു.

കാർത്തിക് ഒറ്റത്തള്ളലിന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി, എന്നെ വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങളായി എന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട രാത്രികളെ വേട്ടയാടിയ ആ ശൂന്യതയെ പൂർണ്ണമായും നികത്തി. ആ അനുഭവം വല്ലാതെ തീവ്രമായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞുപോയി, ശബ്ദം പുറത്തുകേൾക്കാതിരിക്കാൻ ഞാൻ എന്റെ മുഖം കാർത്തിക്കിന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് പൂഴ്ത്തിവെച്ചു. കാർത്തിക് ചലിക്കാൻ തുടങ്ങി—പതുക്കെയുള്ള, എന്നാൽ ആഴത്തിലുള്ള ആ കുത്തുകൾ എന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു. ആ ഇരുമ്പുകട്ടിലിന്റെ കരച്ചിൽ പുറത്തെ മഴയുടെ താളത്തോട് ചേർന്നു. “നീ എത്ര പർഫെക്റ്റാടീ,” കാർത്തിക് എന്റെ കാതിൽ ഞരങ്ങി. “പ്ലീസ്... നിർത്തല്ലേ,” ഞാൻ കെഞ്ചി, കൂടുതൽ ആഴത്തിലേക്ക് കാർത്തിക്കിനെ വലിച്ചെടുക്കാൻ ഞാൻ കാലുകൾ ആ ഇടുപ്പിലൂടെ ചുറ്റിപ്പൊതിഞ്ഞു.

ആ കാമവെറിയിൽ സ്ട്രോക്കുകളുടെ വേഗത കൂടി. ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ആഞ്ഞടിച്ചു, വിയർപ്പും മഴയുടെ തണുപ്പും കാരണം ചർമ്മങ്ങൾ വഴുതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ തെറ്റ് ഞങ്ങൾക്കിടയിലെ തീയെ കൂടുതൽ ആളിക്കത്തിച്ചു; ഓരോ കുത്തും മനോഹരവും എന്നാൽ ഭയാനകവുമായ ഒരു രഹസ്യമായി തോന്നി. യാതൊരു ദയയുമില്ലാതെ കാർത്തിക് എന്നെ പണ്ണി, ആംഗിളുകൾ മാറ്റിമാറ്റി, ആ കൈകൾ എന്റെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെപ്പിടിച്ചിരുന്നു.

അടക്കിപ്പിടിച്ച ഒരു നിലവിളിയോടെ എനിക്ക് സ്ഖലനം സംഭവിച്ചു, എന്റെ ഉള്ളിലെ മാംസപേശികൾ കാർത്തിക്കിന്റെ കുണ്ണയെ ഇറുകെപ്പിടിച്ചു, സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു സുഖം എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. കാർത്തിക് ഉച്ചത്തിൽ ഞരങ്ങി, അവസാനത്തെ കുറച്ചു ശക്തമായ കുത്തുകൾക്ക് ശേഷം ശരീരം വരിഞ്ഞുമുറുക്കി. ചൂടുള്ള, കട്ടിയുള്ള ആ ശുക്ലം എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ചീറ്റുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു, വളരെ വന്യമായ ആവേശത്തോടെ കാർത്തിക് എന്നെ പൂർണ്ണമായും സ്വന്തമാക്കിയിരുന്നു. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് തളർന്നുവീണു, കിതച്ചുകൊണ്ട്, പുറത്ത് പേമാരി തുടരുമ്പോൾ ആ കൂരിരുട്ടിൽ ഞങ്ങൾ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകിടന്നു.

ആ മഴരാത്രിയിൽ തുടങ്ങിയത് പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങളോളം കവർന്നെടുത്ത നിമിഷങ്ങളിലൂടെ തുടർന്നു. മീനച്ചേച്ചിക്ക് നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയുള്ളപ്പോഴെല്ലാം, ഞാനും കാർത്തിക്കും ഒന്നായി—ചിലപ്പോൾ എന്റെ മുറിയിൽ, ചിലപ്പോൾ അടുക്കളയിലെ ഇരുട്ടിൽ. കുറ്റബോധം എന്നെ പൂർണ്ണമായും വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല, പക്ഷേ കാർത്തിക്കിന്റെ സ്പർശനം നൽകുന്ന ആ ലഹരിക്ക് മുൻപിൽ അതൊന്നുമായിരുന്നില്ല. എനിക്ക് സ്ഖലനം നടക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ഞാൻ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ആ ശബ്ദം കാർത്തിക്കിന് കാണാപാഠമായിരുന്നു. കാർത്തിക്കിനെക്കൊണ്ട് കെഞ്ചിക്കുന്നതുവരെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിച്ചുനിർത്താമെന്ന് ഞാനും പഠിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ രഹസ്യങ്ങൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും പുറത്തുവരും. മീനച്ചേച്ചി ചില ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി—ചില രാവിലകളിൽ ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നത്, എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന കാർത്തിക്കിന്റെ സോപ്പിന്റെ നേരിയ ഗന്ധം, വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പറയാത്ത പിരിമുറുക്കം. ചേച്ചി ഒരിക്കലും ശബ്ദമുയർത്തി സംസാരിച്ചില്ല. എന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല. പകരം, തിരുപ്പൂരിലെ ഒരു പ്രൈവേറ്റ് കോളേജിൽ എനിക്ക് സ്ഥിരമായൊരു ലെക്ചറർ പോസ്റ്റ് ചേച്ചി ശരിയാക്കിത്തന്നു, അവിടെനിന്ന് ട്രെയിനിൽ കുറച്ചുദൂരം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ആ സ്ഥലംമാറ്റം പെട്ടെന്നായിരുന്നു, വളരെ കൃത്യവും. ഞാൻ വീണ്ടും ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്തു, എന്റെ ചേച്ചിയോട് ഞാൻ ചെയ്ത ചതിയുടെ ഭാരവും, എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്ന സുഖങ്ങളോർത്ത് എന്റെ ഹൃദയം വല്ലാതെ ഭാരപ്പെട്ടിരുന്നു. അവസാനത്തെ ദിവസം വൈകുന്നേരം, ആ പിന്നിലത്തെ മുറിയിൽ വെച്ച് കാർത്തിക് എന്നെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അതൊരു നിശബ്ദമായ, നിസ്സഹായമായ വിടവാങ്ങലായിരുന്നു. എന്റെ കഴുത്തിൽ കാർത്തിക് അവശേഷിപ്പിച്ച ആ പാടുകൾ പിറ്റേദിവസം രാവിലെ എനിക്കൊരു സ്കാർഫ് വെച്ച് മറക്കേണ്ടിവന്നു.

ആ ജോലിയും, ഓർമ്മകളും, ഒരു വാതിലടച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ചില വിശപ്പുകൾ അടങ്ങില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവുമായി ഞാൻ കോയമ്പത്തൂരിൽ നിന്ന് യാത്രതിരിച്ചു. ഇപ്പോഴും, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും, ടിൻ ഷീറ്റിൽ വീഴുന്ന കനത്ത മഴയുടെ ശബ്ദം കാർത്തിക്കിന്റെ ആ കൈകളുടെ ഭാരവും, ആ വീട്ടിലെ ചൂടും, ആ ആദ്യരാത്രിയിലെ മനോഹരവും എന്നാൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ആ കുറ്റബോധവും എന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരികെക്കൊണ്ടുവരും.