என் மேனேஜருடன் நடந்த அந்தத் தப்பு

பெங்களூரிலிருந்து லண்டன் பயணம் ஒரு முடியாத கனவு போல நீண்டது, ஒன்பது மணி நேரம் அந்த விமானம் காற்றில் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்க, உள்ளே என்ஜினின் இரைச்சலில் தூக்கமே வராமல் போனது. தலை வெடிப்பது போல இருந்தது. ஆனால், அந்த களைப்பிலும் என் நெஞ்சில் ஒரு இனம் புரியாத தவிப்பு. என் பெயர் அர்ச்சனா ரெட்டி, வயது 23. கர்நாடகாவின் சித்ரதுர்கா மாவட்டத்தில் ஒரு குக்கிராமம் எங்களுடையது. வயக்காடு, கோவில் திருவிழா, அப்பா அம்மாவின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு நடுவில் வளர்ந்த பொண்ணு நான். 'பொம்பள புள்ள ஜாக்கிரதையா இருக்கணும், உலகம் ரொம்ப கெட்டது' என்று அம்மா எப்போதும் சொல்வார். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டே விளக்கு வெளிச்சத்தில் படித்து, NIT சூரத்கலில் சீட் வாங்கி, இப்போது இந்த பெரிய கம்பெனியில் சாஃப்ட்வேர் இன்ஜினியராகச் சேர்ந்திருக்கிறேன்.

இப்போது இந்த லண்டன் ஆபீஸில் இரண்டு வாரப் பயிற்சி என்பது என் வாழ்க்கையின் ஒரு பெரிய திருப்பம். எங்கள் டைரக்டர் என் வேலையைப் பாராட்டி என்னை அனுப்பி வைத்தார். என் மேனேஜர் விக்ரம் சார் தன் அறைக்கு அழைத்து, ஒரு சிரிப்புடன்: "அர்ச்சனா, உன்னைத் தான் பிரத்யேகமாக வரச் சொன்னார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவு எல்லோரும் வருவார்கள், ஆனால் நாம் வெள்ளிக்கிழமையே கிளம்புவோம். சனி, ஞாயிறு அங்கே சுற்றிக்கொண்டு பழகலாம்" என்றார்.

விக்ரம் சார் என்றால் ஆபீஸில் எல்லோருக்கும் ஒரு பயம் கலந்த மரியாதை. நாற்பது வயதுக்கு மேல் இருக்கும், நல்ல ஆஜானுபாகுவான தோற்றம், கம்பீரமான குரல். திருமணமாகி பத்து வருடங்களாகிறது, இரண்டு குழந்தைகள், கையில் அந்தப் பளபளப்பான திருமண மோதிரம் எப்போதும் இருக்கும். கடந்த ஓராண்டாக அவர் எனக்கு ஒரு குருவைப் போலவே இருந்தார். அவர் என் கோட் ரிவ்யூ செய்யும் போது என் பக்கத்தில் நின்றால் ஏனோ என் கன்னங்கள் சிவக்கும், ஆனால் அவர் எப்போதும் எல்லை தாண்டவில்லை.

சாயந்திர நேரத்தில் லண்டன் ஏர்போர்ட்டில் இறங்கிய போது அந்தப் பனிக் காற்று ஊசியால் குத்துவது போல இருந்தது. டாக்ஸியில் கேனரி வார்ஃப் செல்லும் போது அந்தப் பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள், மின் விளக்குகளின் வெளிச்சம் பார்த்து ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஹோட்டல் ரிசப்ஷனிஸ்ட் சிரித்துக்கொண்டே சாவிகளைக் கொடுத்தார். "விக்ரம் சார் 1204-வது அறை, அர்ச்சனா மேடம் 1206. இந்த இரண்டு அறைகளும் பக்கத்துப் பக்கத்தில் தான் இருக்கின்றன, உள்ளே ஒரு கதவு வழியாகத் தொடர்பு இருக்கும், உங்கள் வேலைக்கு வசதியாக இருக்கும்" என்றார்.

பக்கத்துப் பக்கத்தில் அறைகள் என்றதும் என் நெஞ்சம் ஜல்லென்றது. "நன்றி" என்று சொல்லி சாவியை வாங்கிக் கொண்டேன். விக்ரம் சார் என் பக்கம் பார்த்து: "ஃபிரெஷ் ஆகி வா அர்ச்சனா. ஒரு மணி நேரத்தில் கீழே பார்க்கு வந்துவிடு, சாப்பிட்டுக்கொண்டே வேலையைப் பற்றிப் பேசலாம். அயர்ச்சி போக வேண்டுமானால் ஏதாவது சாப்பிட வேண்டும்" என்றார்.

1206 அறைக்குள் சென்று குளித்தேன். அந்த வெந்நீர் உடம்பில் படும்போது பயணத்தின் களைப்பு போய், உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு புதிய சூடு ஆரம்பமானது. இதுவரை நான் எந்தப் பையனையும் ஒரு முத்தம் கூடக் கொடுத்ததில்லை, ஊர்க் கட்டுப்பாடுகள், படிப்பு தவிர எனக்கு வேறெந்த உலகமும் தெரியாது. என் வயது ஏற ஏற என் முலைகள் 34C சைஸில் வளர்ந்து குர்த்தாவிற்குள் இறுக்கமாகத் தெரிகின்றன. ஒரு ரோஜா நிற சல்வார் கமீஸ் அணிந்து, துப்பட்டாவை நன்றாகப் போர்த்திக்கொண்டு கீழே சென்றேன்.

இருட்டாக இருந்த அந்தப் பாரில் ஒரு மூலையில் விக்ரம் சார் அமர்ந்திருந்தார். நான் சென்றதும் அவர் என் உடம்பின் வளைவுகள் மீது ஒரு நிமிடம் தன் பார்வையை நிறுத்தினார். "ரொம்ப அழகா இருக்க அர்ச்சனா. களைப்பு போக ஒரு பீர் சாப்பிடுகிறாயா?" என்று கேட்டார்.

"சரி சார்" என்று வெட்கத்துடன் உட்கார்ந்தேன். சாப்பிட்டுக் கொண்டே ஆபீஸ் வேலைகளைப் பேசினோம். அந்தப் பீர் போதையில் பேச்சுகள் மெதுவாக என் ஊர்க் கதைகளின் பக்கம் திரும்பியது. "ஊரில் காதலன் யாரும் இல்லையா?" என்று கேட்டார்.

நான் கன்னங்கள் சிவக்க: "இல்லை சார், எங்க அப்பா கல்யாணம் ஆகும் வரை இதெல்லாம் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார். எனக்கு இதைப் பற்றி எதுவுமே தெரியாது..." என்றேன்.

அவர் என் பக்கம் சாய்ந்து, மெதுவாக: "ரொம்ப அப்பாவியா இருக்கிறாய், இந்த காலத்தில் உன்னைப் போன்றவர்கள் கிடைப்பது கஷ்டம்" என்றார். மேசைக்கு அடியில் அவர் முட்டி என் காலில் பட்டது. நான் காலை எடுக்கவில்லை. அவர் மெதுவாகத் தன் திருமண வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பச்சையாகச் சொல்லத் தொடங்கினார். "எனக்கு என் மனைவியுடன் கழிக்கும் அந்த அமைதியான இரவுகள்தான் பிடிக்கும். மெதுவாக ஒவ்வொரு அங்குலமாக முத்தமிட்டு, அவள் தாங்க முடியாமல் கெஞ்சும் வரை அவளைத் தவிக்கவிடுவது... அவள் என் மேல் அமர்ந்து அந்த முலைகள் ஆடும்போது நான் அவளின் இடுப்பைப் பிடித்துத் தூக்குவது எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்" என்றார்.

எனக்கு மூச்சு முட்டுவது போல இருந்தது. முகமெல்லாம் சுட்டது. இவ்வளவு பச்சையாக ஒரு கணவன் மனைவி விஷயங்களை நான் இதுவரை கேட்டதில்லை. அவர் சொல்லச் சொல்ல என் புண்டையில் ஏதோ ஒரு நமநமப்பு தொடங்கியது. அவர் அதைக் கவனித்து: "நான் இப்படிச் சொல்வது உனக்குத் தப்பாகத் தெரிகிறதா?" என்று கேட்டார். "இல்லை சார்... அது கேட்கும்போது... ஏதோ போல இருக்கிறது. இன்னும் தெரிந்துகொள்ள ஆசையாக இருக்கிறது" என்றேன்.

பார் மூடப்பட்டுவிட்டது. "மேலே என் அறைக்கு வா, அங்கே நல்ல வியூ இருக்கும், இன்னும் பேசலாம்" என்றார். அந்தப் போதையில், அந்தத் தனிமையில் எனக்கே தெரியாமல் "சரி" என்றேன்.

லிஃப்ட்டில் செல்லும் போது இருவருக்கும் இடையில் ஒரு மௌனம் நிலவியது. 1204 அறைக்குள் சென்றதும் அவர் கதவைத் தாளிட்டார். ஜன்னலுக்கு வெளியே லண்டன் நகரம் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. "புதிய அனுபவங்களுக்கு வரவேற்பு" என்று சொல்லிக்கொண்டு வோட்காவைக் கலந்தார்.

அவர் என் அருகே வந்து: "நீ ரொம்ப அழகா இருக்க அர்ச்சனா. இந்த இரவு உன்னுடையது... புதிய விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ள ஆசையிருந்தால் நான் இருக்கிறேன். கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை" என்றார். என் இதயம் துடிப்பது எனக்கே கேட்கிறது. கிளாஸைப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு: "எனக்கு வேண்டும் சார்" என்று அவர் கண்களைப் பார்த்துச் சொன்னேன்.

அவர் என் முகத்தைத் தடவி மெதுவாக முத்தம் கொடுத்தார். என் வாழ்க்கையில் இதுதான் முதல் முத்தம். அவர் நாக்கு என் வாய்க்குள் செல்லும் போது அந்த வோட்கா சுவை எனக்குப் புதியதாக இருந்தது. அவர் கைகள் என் இடுப்பில் விளையாடிக் கொண்டே என்னை மெத்தையின் பக்கம் அழைத்துச் சென்றன.

துப்பட்டா கீழே விழுந்தது, குர்த்தாவை மெதுவாக மேலே தூக்கினார். என் வெள்ளைப் பருத்தி பிராவிற்குள் என் முலைகள் அவருக்குத் தெரிந்தன. "எவ்வளவு அழகா இருக்கு" என்று சொல்லி பிரா ஹூக்குகளைக் கழற்றினார். அவை வெளியே விழுந்ததும் அவர் தன் வாயால் என் காம்புகளைச் சுவைக்கத் தொடங்கினார். நான் தாங்க முடியாமல் "விக்ரம் சார்..." என்று முனகினேன். என் சல்வார், பாவாடை எல்லாம் கீழே நழுவின. அவர் என் பச்சையான உடம்பைப் பார்த்து ஒரு பெருமூச்சு விட்டார். "ரொம்ப அழகா இருக்க." அவர் நாக்கு என் புண்டை மீது விளையாடும் போது எனக்குப் பைத்தியம் பிடிப்பது போல இருந்தது. என் கிளிட்டோரிஸ் மீது அவர் நாக்கு படும்போது என் இடுப்பு மேலே எழும்பியது. "விக்ரம்... ப்ளீஸ்..." என்று கத்திக்கொண்டிருக்கும் போதே என் முதல் சுகம் என் உடல் முழுவதும் பரவியது.

அவர் தன் துணிகளைக் கழற்றினார், அவர் சுண்ணி கல் போல நின்றிருந்தது. காண்டம் அணிந்துகொண்டு: "உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு" என்றார். "என்னை அனுபவியுங்கள் சார்" என்று கால்களை விரித்தேன். அவர் மெதுவாகத் தன் சுண்ணியை என் புண்டை வாசலில் தேய்த்து, ஒரேடியாக உள்ளே தள்ளினார். அந்த வலியில் என் கண்ணில் நீர் வந்தது. "அம்மா... ரொம்பப் பெருசா இருக்கு" என்று அவரைக் கட்டிக் கொண்டேன். அவர் மெதுவாக அசையத் தொடங்கினார். "நீ ரொம்ப டைட்டா இருக்க அர்ச்சனா, உன் புண்டை எவ்வளவு ஈரமாக இருக்கிறது" என்று முனகிக்கொண்டே வேகத்தை அதிகப்படுத்தினார்.

அவர் என்னைத் திருப்பிப் போட்டுப் பின்னாலிருந்து எடுக்கத் தொடங்கினார். ஒரு கையால் இடுப்பைப் பிடித்து, இன்னொரு கையால் என் கிளிட்டோரிஸைத் தேய்க்கும்போது எனக்கு மதியே போய்விட்டது. "மீண்டும் ஒருமுறை சுகத்தைக் கொடு" என்று அவர் சொல்லவும் நான் கத்திக்கொண்டே அவர் பெயரைச் சொல்லி ஊசலாடினேன். அவரும் ஒரு பெரிய முனகலுடன் என் உள்ளே தன் சூட்டை இறக்கினார்.

சனிக்கிழமை காலை கண் விழிக்கும் போது இருவரும் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு இருந்தோம். போதை இறங்கினாலும் ஆசை மட்டும் குறையவில்லை. ஒன்றாகக் குளித்துக் கொண்டே, அந்த சோப்பு நுரையில் ஒருவரையொருவர் தடவிக் கொள்ளும்போது மீண்டும் காமம் ரகித்தது. இந்த முறை ஷவர் அடியில் நின்று அவர் என்னைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு அடித்தார். அந்தத் தண்ணீர் ஓசையுடன் எங்கள் முனகல் அந்தச் சுவர்களில் எதிரொலித்தது.

அந்தச் சனி, ஞாயிறு எங்களுக்கு உலகமே தெரியவில்லை. அவர் மேல் அமர்ந்து நான் ஆடக் கற்றுக் கொண்டேன், அவர் என் கண்களைக் கட்டி சுகம் கொடுத்தார். என் முடியைப் பிடித்துப் பின்னாலிருந்து அவர் தன் கல் போன்ற சுண்ணியால் அடிக்கும் போது நான் இன்னும் வேண்டும் என்று அடம்பிடித்தேன்.

ஞாயிறு மாலை எல்லோரும் வரும் நேரத்தில் நாங்கள் மெத்தையில் களைப்பாகப் படுத்திருந்தோம். "உனக்கு ஏதாவது வருத்தமாக இருக்கிறதா?" என்று அவர் கேட்டார். நான் அவர் பக்கம் பார்த்துச் சிரித்து: "இல்லை. இது என் இஷ்டம், நானே விரும்பிச் செய்தது" என்றேன்.

திங்கட்கிழமை முதல் மீண்டும் ஆபீஸ் வேலைகள், அந்தப் போலி முகமூடிகள் தொடங்கின. ஆனால் அந்தப் பக்கத்துப் பக்கத்து அறையின் கதவு மட்டும் எப்போதும் திறந்தே இருந்தது. ஒவ்வொரு இரவும் அந்த வேலைப் பேச்சுக்களுக்குப் பின்னால் நடக்கும் அந்தப் பச்சையான காம ஆட்டம் எனக்குப் புதிய சுகங்களைக் காட்டியபடியே இருக்கிறது.