0%
Home English ಕನ್ನಡ മലയാളം हिंदी తెలుగు தமிழ் Videos

மகனின் மடியில்

இன்னும் இந்த மொழிகளில்
English ಕನ್ನಡ മലയാളം తెలుగు हिंदी

மகனை கல்லூரியில் விடுவதற்காக செல்லும் ஐந்து மணி நேர கார் பயணத்தில் இடம் போதாததால் அம்மா மகனின் மடியில் உட்கார வேண்டியதாகிறது. கணவர் கார் ஓட்டிக்கொண்டிருக்க அவர்களுக்குள் ரகசிய நெருக்கம் வளர்கிறது.

அம்மா மகன் கார் செக்ஸ் குடும்ப செக்ஸ் வயது வித்தியாசம்
  • 12 பார்வைகள்
  • - இன்னும் மதிப்பீடு இல்லை
  • 9நிமி படிக்கும் நேரம்
அறிவிப்பு: இந்த கதை முழுவதும் கற்பனையாகும். இதில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் 18 வயது அல்லது அதற்கு மேற்பட்டவர்கள். உண்மை சம்பவங்கள் அல்லது உயிருடன் உள்ளவர்களோ மறைந்தவர்களோ உடன் ஒற்றுமை இருந்தால் அது முற்றிலும் தற்செயலானது.
வெயில் காலையில் சாமான்கள் மற்றும் பெரிய டிவியுடன் காரை நிரப்பும் குடும்பம்

ஆகஸ்ட் மாசம். கோயம்புத்தூர்ல காலையில இருந்தே வெயில் பயங்கரமா அடிச்சிட்டு இருந்தது. மீனா, புருஷன் சுரேஷ், பையன் கார்த்திக் – மூணு பேரும் காலையில இருந்தே கார்ல சாமான் ஏத்துற வேலையில பிஸியா இருந்தாங்க. கார்த்திக் பெங்களூர் காலேஜுக்கு போயிட்டு இருந்தான். அஞ்சு மணி நேர பயணம். மலைப்பாதை, அப்புறம் நீளமான ஹைவே.

எல்லாருக்கும் வேர்த்து கொட்டிட்டு இருந்தது. டிக்கியில இடமே இல்ல. பின் சீட்டும் ஃபுல்லா இருந்தது. கார்த்திக் கடைசி சாமானை எடுக்க வீட்டுக்குள்ள போயிருந்தான். வெளிய வரும்போது அவன் கையில நாற்பத்திரண்டு இன்ச் டிவி இருந்துச்சு.

“இதை எங்கடா வைப்ப?” சுரேஷ் கேட்டாரு.

“தெரியலப்பா. விட்டுட்டு போக மனசு வரல. பின்னாடி கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணலாம்னு பார்த்தேன்.”

மீனா பின் சீட்டை பார்த்தா. “முடியாதுடா. இடமே இல்ல.”

கார்த்திக் உள்ளே பார்த்துட்டு சொன்னான், “ஃப்ரண்ட் சீட் நடுவுல வைக்கலாம்.”

“அப்படின்னா அம்மா எங்க உட்காருவா?” சுரேஷ் கேட்டாரு.

நிறைந்த காரின் முன் சீட்டில் அமர்ந்து அம்மாவை பார்க்கும் இளைஞன்

கார்த்திக் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சிட்டு பேசஞ்சர் டோரை திறந்து டிவியை ஃப்ரண்ட் சீட் நடுவுல பத்திரமா வச்சிட்டு அவனே உட்கார்ந்தான். “இதோ, இடம் இருக்கு. அம்மா, நீ என் பக்கத்துல உட்காரு.”

மீனா ட்ரை பண்ணா. உட்கார முடிஞ்சது, ஆனா டோரை சரியா மூட முடியல. அவ ஒன்னும் பெருசா இல்ல – அஞ்சு அடி உயரம், நாற்பத்தெட்டு கிலோ தான். ஆனா பையன் இப்பவே ஆறு அடி தாண்டி, தொண்ணூறு கிலோ எடை இருந்தான். அவனே சீட்டோட முக்காவாசி இடத்தை பிடிச்சிருந்தான்.

“நான் இடம் பிடிக்கல, நீ தான் எல்லாத்தையும் பிடிச்சிருக்க,” அவ சொன்னா. “இது செட் ஆகாது. டிவியை விட்டுடு. அடுத்த தடவை வரும்போது எடுத்துட்டு போலாம்.”

“வேண்டாம் அம்மா. எனக்கு வேணும்.”

“சீக்கிரம் முடிவு பண்ணு கார்த்திக். வெளிய நின்னு வெயில் தாங்க முடியல.”

அவன் அவளை பார்த்து சொன்னான், “அப்படின்னா என் மடியில உட்காரு.”

சுரேஷ் புருவத்தை உயர்த்தினாரு. “அஞ்சு மணி நேர பயணம்டா.”

“தெரியும்பா. ஆனா அம்மா வெயிட் கம்மி தானே. என்ன சொல்ற அம்மா? என் மடியில உட்காருவியா?”

சிறிய காட்டன் ஃப்ராக் அணிந்து நிறைந்த குடும்ப காரை நோக்கி நடக்கும் பெண்

“சரி. உன் மடியில உட்காருறேன். ஆனா ரொம்ப அன்கம்ஃபர்டபிளா தெரிஞ்சா ஹோட்டல்லயோ ரெஸ்ட் ஏரியாவுலயோ நிறுத்திடலாம்.” அவ சுரேஷ் பக்கம் பார்த்தா. அவரு தலையாட்டினாரு.

“சரி. குளிச்சிட்டு கிளம்பலாம்.”

மீனா சீக்கிரம் குளிச்சி முடிச்சா. அஞ்சு மணி நேரம் பையன் மடியில உட்கார வேண்டியிருக்கிறதால லேசான துணி போட்டுக்கலாம்னு நினைச்சா. ஜீன்ஸ் டைட்டா இருக்கும், புழுக்கம் தாங்க முடியாது. பீரோவுல தேடும்போது போன சம்மர்ல வாங்கின சின்ன காட்டன் ஃப்ராக் கிடைச்சது. ஸ்லீவ்லெஸ், முன்னாடி பட்டன்ஸ் இருந்துச்சு. போட்டுக்கிட்டா. பிரா ஸ்ட்ராப்ஸ் தெளிவா தெரிஞ்சது. பிராவை கழட்டிட்டு மறுபடியும் ஃப்ராக் போட்டுக்கிட்டா. முப்பத்தேழு வயசாகியும் அவளோட மார்பகங்கள் இன்னும் டைட்டாவே இருந்துச்சு. ஃப்ராக் தொடை பாதி வரைக்கும் இருந்துச்சு. வெள்ளை காட்டன் பேண்டி போட்டுக்கிட்டு கண்ணாடியில ஒரு தடவை பார்த்துக்கிட்டா. பதினெட்டு வயசு பையனுக்கு அம்மாவா இருந்தாலும் இன்னும் நல்லாதான் இருக்கேன். சுரேஷ் இன்னும் அதே மாதிரி தான் பார்க்குறாரு. வாரத்துக்கு நாலஞ்சு தடவை வேணும்னு கேட்குறாரு.

கார் ஹாரன் சத்தம் கேட்டுச்சு. வீட்டை பூட்டிட்டு வெளிய வந்தா. கார்த்திக் ஏற்கனவே சீட்ல உட்கார்ந்திருந்தான். அவ அவன் மடியில உட்கார்ந்து கால்களை உள்ளே இழுத்துக்கிட்டா. ஃப்ராக் தொடைகளுக்கு மேல ஏறிடுச்சு. அவன் லூஸ் ஷார்ட்ஸும் டி-ஷர்ட்டும் போட்டிருந்தான். அவ டோரை சாத்தினா.

ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காருக்குள் இளைஞனின் மடியில் அமர்ந்திருக்கும் பெண்

ஃப்ராக் போட்டதுக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு. அவளோட வெறும் தொடைகள் பையனோட வெறும் தொடைகள்ல உரசிட்டு இருந்துச்சு. “எப்படி இருக்கு?” அவ கேட்டா.

“நல்லா இருக்கு அம்மா. உன் வெயிட்டே தெரியல.”

அவ டிவிக்கு மேலால சுரேஷ் பக்கம் பார்த்தா. “டிரைவ் பண்ண இடம் போதுமா?”

“ஆமா. உன் தலை மட்டும் தெரியுது.” அவரு சிரிச்சாரு.

மீனா கார்த்திக் மடியில கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டா. “எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.”

ரேடியோ ஆன் பண்ணா. கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம் ஏதோ கஷ்டமா அவளுக்கு எதிரா அழுத்துற மாதிரி தெரிஞ்சது. பொசிஷன் மாத்தி பார்த்தா, ஆனா அது போகல. கார்த்திக் அமைதியா இருந்தான். முதல்ல உட்காரும்போது இது இல்லையே. அப்புறம் புரிஞ்சது. பையனுக்கு விறைப்பு ஏற்படுது. சும்மா மடியில உட்கார்ந்ததுக்கே இப்படி ஆகும்னு அவ எதிர்பார்க்கல. அது இன்னும் பெருசாகிட்டே இருந்துச்சு. எவ்வளவு பெருசாகுமோ? அவன் என்ன நினைக்கிறானோ தெரியல. அவளோட புட்டத்துக்கு நடுவுல தெளிவா படுதுன்னு அவனுக்கு தெரியுமா? கீழ பார்த்தா. ஃப்ராக் இன்னும் மேல ஏறியிருந்துச்சு. பேண்டி கிட்டத்தட்ட தெரிஞ்சது. கார்த்திக் கைகள் சீட்டோட ரெண்டு பக்கமும் இருந்துச்சு. ஃப்ராக் எந்த அளவுக்கு மேல போயிருக்குன்னு அவனுக்கு தெரியுதான்னு நினைச்சா. அந்த நினைப்பே ஒரு சின்ன த்ரில் கொடுத்துச்சு. இன்னும் ஒரு மணி நேரம் தான் ஆகியிருந்துச்சு. இன்னும் நாலு மணி நேரம் பாக்கி இருந்துச்சு.

காருக்குள் வெறும் தொடைகளின் மீது கைகள்

சுரேஷுக்கு டிவி மறைச்சதால அவளோட கால்கள் தெரியல. கார்த்திக் கொஞ்சம் அசைஞ்சான். அப்போ அவனோட விறைப்பு அவளோட புட்டத்து பின்னாடி சரியா அழுத்திக்கிச்சு. இன்னும் ஏதாவது பண்ணட்டும்னு தோணுற மாதிரி இருந்துச்சு.

“எப்படி இருக்க கண்ணா?” அவ கேட்டா.

“நல்லா இருக்கேன் அம்மா. நீ?”

“எனக்கு ஃபீல் ஆகுறது ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு.” கொஞ்சம் நிறுத்தி, “கைகளை அப்படியே வச்சிட்டு வலிக்குதா?”

“கொஞ்சம்.”

“இப்படி பண்ணு.” அவ அவனோட ரெண்டு கைகளையும் பிடிச்சி தன்னோட வெறும் தொடைகள் மேல வச்சிக்கிட்டா. “இப்போ சௌகரியமா இருக்கா?”

“ஆமா, ரொம்ப நல்லா இருக்கு.”

அவன் கைகள் தொடைகளோட மேல் பகுதியில, உள்ளங்கை கீழ, கட்டைவிரல்கள் பேண்டி ஓரத்துல இருந்துச்சு. அப்படி பார்க்குறது அவளுக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு. இன்னும் மேல போகட்டும்னு நினைச்சா. கைகள் அங்கேயே இருந்த வரைக்கும் அவளுக்கு மேல போகணும்ங்கிற ஆசை அதிகமாச்சு. தன் கைகளை அவன் கைகள் மேல லேசா வச்சா – எந்த அம்மாவும் செய்ற மாதிரி, ஆனா நோக்கம் வேறயா இருந்துச்சு. சுரேஷ் பக்கம் ஒரு தடவை பார்த்தா. புருஷன் வெறும் ஒரு அடி தூரத்துல உட்கார்ந்திருக்கும்போது பையன் கைகள் தன் மேல இருக்கிறது அந்த உணர்வை இன்னும் அதிகமாக்கிச்சு. அவன் கைகளோட பின்பக்கத்தை மெதுவா தடவிக்கிட்டே கொஞ்சம் மேல தள்ளினா. அவன் தடுக்கல. இப்போ அவன் விரல்கள் ஃப்ராக் ஓரத்துலயும், உள்ளங்கைகள் தோல் மேலயும் இருந்துச்சு.

காரில் இளைஞனின் மடியில் அமர்ந்து உடை மேலே ஏறியுள்ள பெண்

அவ இடுப்பை கொஞ்சம் மேல தூக்கி ஃப்ராக்கை இன்னும் மேல இழுத்தா. அவன் கைகள் துணியோட சேர்ந்து நகர்ந்துச்சு. கீழ பார்த்தா – பேண்டி தெளிவா தெரிஞ்சது. அவன் விரல்கள் ரொம்ப பக்கத்துல இருந்துச்சு. அவன் வலது கையை தூக்கி நேரா தன்னோட மெல்லிசான காட்டன் பேண்டி மேல வச்சா. அவன் அங்கேயே விட்டான். அவ கால்களை கொஞ்சம் விரிச்சா. அவன் கை நடுவுல செட் ஆச்சு. அவ இன்னும் அழுத்தமா அழுத்தினா. ஏற்கனவே ஈரமாயிருந்துச்சு. தன் கையை எடுத்த பிறகும் அவன் கையை பின்வாங்கல. ஒருவேளை பயப்படுறானோ என்னமோ. இன்னும் தெளிவா காட்டணும்னு முடிவு பண்ணா.

அவன் கையை பேண்டி எலாஸ்டிக் கிட்ட கொண்டு போய் விரல்களை தோல்ல அழுத்தி மெதுவா உள்ளே விட்டா. வழி காட்டிக்கிட்டே அவன் விரல்கள் மேல் பகுதியை தொடுற வரைக்கும் கொண்டு போனா. இன்னும் உள்ளே தள்ளினா, ஆனா பேண்டி டைட்டா இருந்ததால ரெண்டு கைகளுக்கும் இடம் பத்தல. அப்புறம் அவனே சொந்தமா அசைக்க ஆரம்பிச்சான், தேடிக்கிட்டே. அவ தன் கையை பின்னாடி எடுத்துக்கிட்டா. அவன் விரல்களை அங்கேயே வச்சிருந்தான். அவ இடுப்பை தூக்கி பேண்டி பக்கங்களை பிடிச்சி முட்டி வரைக்கும் இழுத்தா. அந்த நேரத்துல கார்த்திக் கையை நகர்த்தி சரியா தொட இடம் பண்ணிக்கிட்டான். பேண்டி இன்னும் கால்களை முழுசா விரிக்க விடல. அவ முழுசா கழட்டுறதுக்கு முன்னாடியே அவன் இன்னொரு கையால பேண்டியை கணுக்கால் வரைக்கும் இழுத்தான். அவ ஒரு காலை தூக்கி அவன் முழுசா எடுக்க உதவி பண்ணா. இடம் கிடைச்ச வரைக்கும் அகலமா கால்களை விரிச்சா. அதுவே போதுமானதா இருந்துச்சு. அவ ரொம்ப ஈரமாயிருந்தா, ரெண்டு விரல்கள் ஈஸியா உள்ளே வழுக்கி போச்சு. தொண்டையில இருந்து மெல்லிசா ஒரு முனகல் வந்துச்சு.

முன் சீட்டில் டிவியால் பகுதியளவு மறைக்கப்பட்ட ஓட்டுநரின் காட்சி

“என்னாச்சு? சரியா இருக்கியா?” சுரேஷ் பக்கம் பார்த்து கேட்டாரு.

மீனா சிரிச்சா. “நல்லா இருக்கேன். மடியில உட்கார்ந்தா அன்கம்ஃபர்டபிளா இருக்கும்னு நினைச்சேன், ஆனா அப்படி இல்ல. இந்த பயணம் ஒன்னும் அவ்வளவு மோசமா இல்ல.”

புருஷன் கூட பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே பையன் விரல்கள் உள்ளே இருந்துச்சு. “இன்னும் எவ்வளவு நேரத்துல நிறுத்துவோம்?”

“கொஞ்ச தூரம் போயிட்டு நிறுத்தலாம்.”

“நீ எப்படி இருக்க கார்த்திக்? இன்னும் கொஞ்ச தூரம் போக முடியுமா?”

“ஆமா அம்மா. இன்னும் ரொம்ப தூரம் போகலாம்.”

“நல்லது. எவ்வளவு தூரம் போனாலும் எனக்கு ஓகே.” சுரேஷ் பக்கம் பார்த்து, “உனக்கும் ஓகே தானே?”

“ஆமா. சீக்கிரம் நிறுத்துறது எனக்கும் பிடிக்காது.”

அவ கொஞ்சம் பையன் பக்கம் திரும்பி, “எனக்கும் தான். நீ நிறுத்தாத.”

சுரேஷ் கேட்டாரு, “கார்த்திக், அம்மா உன் மடியில உட்கார்ந்திருக்கிறது உனக்கு எப்படி இருக்கு?”

“எந்த பிரச்சனையும் இல்லப்பா. அம்மா கொஞ்சம் கொஞ்சம் நகர்ந்துக்கிட்டே இருக்காங்க, ஒரே பொசிஷன்ல வலி வராம இருக்க. அழுத்தத்தை குறைக்க கொஞ்சம் எந்திரிச்சி உட்காருறாங்க.” அப்பா கூட பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே அவன் விரல்களை இன்னும் ஆழமா தள்ளினான்.

ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காரில் உடை பகுதியளவு திறந்திருக்கும் நெருக்கமான தருணம்

கார்த்திக் விரல்களை உள்ளேயும் வெளியேயும் ஆட்ட ஆரம்பிச்சான். மீனா சத்தம் வெளிய வராம இருக்க கன்னத்தோட உள்பக்கத்தை கடிச்சிக்கிட்டா. அவன் கை மேல தன் கையை அழுத்தி விரல்களை இன்னும் ஆழமா தள்ள வச்சா. அவன் புரிஞ்சிக்கிட்டு முடிஞ்ச வரைக்கும் ஆழமா தள்ளினான். அவ அதே தாளத்துல இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பிச்சா. சுரேஷ் பக்கம் பார்த்தா. டிவி அவரோட பார்வையை மறைச்சிருந்தது நல்லதா போச்சு. பையன் விரல்கள் பொண்டாட்டி உள்ளே முழுகியிருக்கிறதை பார்த்தா அவரு என்ன பண்ணுவாரோ தெரியல. அவளோட உடம்பு முழுக்க ரியாக்ட் பண்ணிட்டு இருந்துச்சு. எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம கார்த்திக் விரல்களை வெளிய எடுத்துட்டான். உடனே ஏதோ குறையுற மாதிரி தெரிஞ்சது, ஆனா அது ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல. அவன் ஃப்ராக்கோட மேல் பட்டன்ஸை கழட்ட ஆரம்பிச்சான். கார் ஏசியில இருந்து வந்த குளிர் காத்து தோல்ல பட்டு முலைக்காம்புகளை இன்னும் விறைப்பாக்கிச்சு. கடைசி பட்டனை திறந்ததும் அவன் துணியை விலக்கினான். அவளோட முன்பக்கம் முழுசா நிர்வாணமா அவன் முன்னாடி திறந்திருந்துச்சு.

அவன் கைகளை மேலேயும் கீழேயும் ஓட்டினான். ரெண்டு மார்பகங்களையும் பிடிச்சி அழுத்தமா பிசைஞ்சான். அவ நெஞ்சை முன்னாடி தள்ளி அவன் இன்னும் அழுத்த வசதி பண்ணிக்கொடுத்தா. இடுப்பை மேல தூக்கி ஃப்ராக்கை கீழ வழியா வெளிய எடுத்தா. கார்த்திக்குக்கு புரிஞ்சிடுச்சு. கையை கீழ இறக்கி ஷார்ட்ஸ் ஜிப்பை திறந்தான். அவ கொஞ்சம் எந்திரிச்சி அவன் வெளிய எடுத்துக்க இடம் கொடுத்தா. ஜிப் சத்தம் கேட்டுச்சு. அவளுக்கு கீழ மாட்டிக்கிட்டிருந்த அவனோட விறைப்பு வெளிய வந்து நின்னுச்சு. அவ மறுபடியும் உட்கார்ந்தா. அது அவளோட வெறும் புட்டத்து தோல்ல அழுத்திக்கிச்சு.

ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காரின் முன் பேசஞ்சர் சீட்டில் நெருக்கமாக இருக்கும் பெண் மற்றும் இளைஞன்

“சரியா இருக்கியா மீனா?” சுரேஷ் கேட்டாரு. “அன்கம்ஃபர்டபிளா இருக்கா? நிறுத்தி சரி பண்ணிக்கலாமா?”

கார்த்திக் தன்னோட அண்டர்வேரை கீழ இறக்கினதும் மீனாவுக்கு அவன் முழுசா ஃப்ரீ ஆனது தெரிஞ்சது. அவ மறுபடியும் அவன் மேல உட்கார்ந்தா. அவனோட விறைப்பு வெறும் தோல்ல அழுத்திக்கிச்சு.

“இல்ல, நல்லா இருக்கேன். சரியா நகர்ந்து உட்கார்ந்தா ரொம்ப சுகமா இருக்கும்னு தோணுது. நீ எப்படி இருக்க கார்த்திக்? உனக்கு இன்னும் ஏதாவது பண்ணணுமா? நான் ஏதாவது பண்ணணுமா?”

அவன் கைகளை அவளோட இடுப்புல வச்சான். “கொஞ்சம் மேல தூக்கு அம்மா. நான் சரியா செட் பண்ணிக்கிறேன்.”

அவளுக்கு புரிஞ்சது. இடம் கிடைச்ச வரைக்கும் மேல தூக்கினா. அவனோட ஒரு கை இடுப்பை விட்டு கீழ போச்சு. அவன் என்ன பண்றான்னு தெரிஞ்சது. அவ மறுபடியும் கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சா. அவனோட நுனி அவளோட வாசல்ல பட்டுச்சு. இன்னும் கீழ இறங்கினா. அவன் ஈஸியா உள்ளே வழுக்கி, அவளை நிரப்பினான். மெல்லிசான முனகல் அவள்கிட்ட இருந்து வந்துச்சு.

சுரேஷ் பக்கம் பார்த்தாரு. “நிஜமாவே நிறுத்த வேண்டாம்னு சொல்றியா?”

அவ அவன் முழுசா உள்ளே வர்ற வரைக்கும் கீழ இறங்கினா. “இல்ல. நிறுத்தாத. நீ ஓட்டு. இன்னும் அரை மணி நேரமானாலும் எனக்கு பிரச்சனை இல்ல. நீ எப்படி இருக்க கார்த்திக்?”

“ஆமா அம்மா. நீ மறுபடியும் உட்காரும்போது நான் சரியா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன். கொஞ்சம் மேல தூக்க வேண்டியிருக்கு. சரியா தானே?”

நெடுஞ்சாலையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காருக்குள் பேசஞ்சர் பக்கத்தில் நெருக்கமாக இருக்கும் இருவர்

“நானும் உன் கூட சேர்ந்து எந்திரிக்கட்டா?”

“வேண்டாம். என் மடியிலயே இரு. நானே உன்னை மேல தூக்குறேன்.” அவன் இடுப்பை மேல தூக்கி ஆழமா தள்ளினான். அவளுக்கு இப்பவே உச்சம் வந்துடும் போல இருந்துச்சு.

“கொஞ்சம் சௌகரியமா உட்கார்ந்துக்கிறேன்.” அவ இடுப்பை சின்ன வட்டமா சுத்தி அவனை உள்ளே இழுத்துக்கிட்டா. அப்படி அசைஞ்சிக்கிட்டே சுரேஷ் பக்கம் பார்த்தா. கார்த்திக் மேல தள்ளிக்கிட்டே இருந்தான். அவருக்கு தெரிஞ்சா... இங்க நான் முழுசா திறந்துக்கிட்டு பையனை உள்ளே வாங்கிக்கிட்டிருக்கேன், புருஷன் என் பக்கத்துலயே உட்கார்ந்திருக்காரு.

“கார்த்திக் ஹாஸ்டல்ல சேர்ந்த பிறகு எவ்வளவு சீக்கிரம் வந்து பார்க்க முடியும்னு நினைக்கிற?” அவ சுரேஷ் கிட்ட கேட்டா, குரலை சாதாரணமா வச்சிக்கிட்டு.

“என் ஆபீஸ் வேலை காரணமா அடிக்கடி வர கஷ்டம், ஆனா தூரம் அதிகம் இல்ல. நீ நான் இல்லாம கூட வரலாம்.”

புருஷன் கூட பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே பையன் உள்ளே முழுகியிருக்கிறது சூட்டை இன்னும் அதிகமாக்கிச்சு. “புரிஞ்சது. ஒவ்வொரு தடவையும் வர முடியலன்னா கவலைப்படாத. நான் முடிஞ்ச வரைக்கும் வர்றேன். உனக்கு ஓகே தானே கார்த்திக்?”

“அம்மா, நீ எவ்வளவு தடவை வேணாலும் வா. எவ்வளவு அதிகமா வர்றியோ எனக்கு அவ்வளவு பிடிக்கும்.” அவன் அழுத்தமா தள்ளினான். “நீ எவ்வளவு சீக்கிரம் வருவ?”

“முடிஞ்ச வரைக்கும் சீக்கிரம்டா. ரொம்ப சீக்கிரமா.”

தென்னிந்திய நெடுஞ்சாலையில் தூரத்தில் சிறிய ஹோட்டல் தெரியும் சாலை காட்சி

அவ இடுப்பை முன்னாடியும் பின்னாடியும் ஆட்ட ஆரம்பிச்சா, மேல் உடம்பை அசையாம வச்சிக்கிட்டு சுரேஷுக்கு அசைவு தெரியாத மாதிரி. சுகம் வர்றது தெரிஞ்சது. கார்த்திக் கைகளை இடுப்புல இருந்து எடுத்து மார்பகங்கள் மேல அழுத்திக்கிட்டா. அவன் உள்ளே இருக்கிறதும் கைகள் மார்பகங்கள் மேல இருக்கிறதும் – ரெண்டும் சேர்ந்து தாங்க முடியாததா ஆச்சு. அலைகள் ஒன்னுக்கு பின்னாடி ஒன்னா வந்துச்சு. அவ இறுக்கி பிடிச்சிக்கிட்டு தாங்கிக்கிட்டா. ரொம்ப நேரம் நீடிச்சது – நினைவுல இருக்கிறதிலேயே ரொம்ப நீளமானது. கடைசியா அமைதியானதும் அவன் மேல சாஞ்சி, களைப்பாயிட்டா. அவன் இன்னும் முடிக்கல. தள்ளிக்கிட்டே இருந்தான். அவன் கால்கள் நேராச்சு. அவன் துடிக்கிறது தெரிஞ்சது, அப்புறம் சூடான திரவம் – அவன் தன்னை உள்ளே காலி பண்ணிக்கிட்டான். அவன் முடிக்கிற வரைக்கும் அவ அசையாம இருந்தா. ரெண்டு பேரும் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

சுரேஷ் பேசினாரு. “பத்து கிலோமீட்டர் முன்னாடி சாப்பிட இடம் இருக்குன்னு போர்டு வந்துச்சு. உங்களுக்கு பசிக்குதா?”

“ஆமாப்பா. எனக்கு ஏதாவது சாப்பிடணும் போல இருக்கு,” கார்த்திக் சொன்னான். மீனா திரும்பி அவனை பார்த்தா. அவன் சிரிச்சிட்டு இருந்தான். “நீ எப்படி இருக்க அம்மா? ஏதாவது சாப்பிட முடியுமா?”

“நான் ஏற்கனவே ரொம்ப நிறைஞ்சிருக்கேன், ஆனா கொஞ்சம் மட்டும் சாப்பிட முடியும்.”

தென்னிந்திய நெடுஞ்சாலையில் எளிய சாலையோர ஹோட்டல் அருகே நிறுத்தப்பட்டுள்ள குடும்ப கார்

அவ தரை மேட்ல இருந்து பேண்டியை எடுக்க குனிஞ்சா. முன்னாடி குனிஞ்சதும் அவன் அவள்கிட்ட இருந்து வெளிய வந்தது தெரிஞ்சது. பேண்டியில கால் வச்சி மேல இழுக்க ஆரம்பிச்சா. முழுசா மூடுறதுக்கு முன்னாடி கார்த்திக் கையை நீட்டி ஒரு விரலை மறுபடியும் உள்ளே வழுக்கி விட்டான். அவ அவன் கையில லேசா, விளையாட்டா அடிச்சா. அவன் பின்வாங்கினான். அவ பேண்டியை சரி பண்ணி ஃப்ராக் பட்டன்ஸை போட ஆரம்பிச்சா. அவன் தன்னை உள்ளே மூடி ஜிப் போட்டுக்கிட்டது தெரிஞ்சது.

“சாப்பிட்ட பிறகு இன்னும் எவ்வளவு நேரம் பயணம்?” அவ சுரேஷ் கிட்ட கேட்டா.

“சுமார் ரெண்டு மணி நேரம். உங்க ரெண்டு பேருக்கும் ஆகுமா?”

“எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்ல,” அவ சொன்னா. “கார்த்திக்குக்கு ஓகேன்னா நான் இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் அவன் மடியில உட்கார முடியும். உனக்கு எப்படி இருக்கு கார்த்திக்? அம்மா இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் உன் மடியில உட்கார்ந்தா பிரச்சனையா?”

“முதல் ரெண்டு மணி நேரம் சீக்கிரம் போயிடுச்சு. அடுத்த ரெண்டு மணி நேரமும் அதே மாதிரி சீக்கிரம் போகும், ஒருவேளை இன்னும் சீக்கிரம்.”

சுரேஷ் சிரிச்சாரு. “உங்கள்ல யாராவது ஒருத்தர் இப்பவே புகார் சொல்லுவீங்கன்னு நினைச்சேன்.”

“எனக்கு ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல. உனக்கு இருக்கா கண்ணா?”

“அம்மா, பயணம் இன்னும் நீளமா இருந்தாலும் நான் புகார் சொல்ல மாட்டேன்.”

“நன்றி. அடுத்த ரெண்டு மணி நேரத்தையும் உனக்கு சுகமா மாத்துறேன்.”

கல்லூரி ஹாஸ்டல் நுழைவாயில் அருகே நிறுத்தப்பட்டுள்ள குடும்ப கார் மற்றும் சாமான்கள் இறக்கப்படுவது

அவங்க சின்ன சாலையோர ஹோட்டல்ல நிறுத்தினாங்க. வெளிய காத்து சூடாவும் எண்ணெய், மசாலா வாசனையோடவும் இருந்துச்சு. சுரேஷ் சாப்பாட்டுக்கு ஆர்டர் பண்ணாரு. மீனாவும் கார்த்திக்கும் தகர கூரைக்கு கீழ மர மேஜையில அவருக்கு எதிரே உட்கார்ந்தாங்க. அவளுக்கு கால்களுக்கு நடுவுல என்ன நடந்துச்சுங்கிறதோட சாட்சி இன்னும் ஃபீல் ஆகிட்டு இருந்துச்சு. ஒவ்வொரு தடவை நகரும்போதும் ஞாபகம் வந்துச்சு. கார்த்திக் அப்பா பார்க்காதப்போ அவளை பார்த்துட்டு இருந்தான். அவனோட சின்ன சிரிப்பு ரகசியமா இருந்துச்சு.

சாப்பிட்ட பிறகு மறுபடியும் காருக்கு வந்தாங்க. டிவி மறுபடியும் ஃப்ரண்ட் சீட் நடுவுல போச்சு. கார்த்திக் முதல்ல உட்கார்ந்தான். மீனா மறுபடியும் அவன் மடியில உட்கார்ந்தா. ஃப்ராக் அதே மாதிரி மேல ஏறிடுச்சு. இந்த தடவை எந்த தயக்கமும் இல்ல. கார் நகர ஆரம்பிச்ச உடனே அவன் கைகள் தொடைகள் மேல திரும்ப வந்துச்சு. அவ தடுக்கல. சில கிலோமீட்டர்கள்லயே அவன் விரல்கள் பேண்டி கீழ இருந்துச்சு. அவ பேச்சில்லாம அவனுக்கு திறந்து கொடுத்தா. மீதி பயணமும் அப்படியே கழிஞ்சது – சின்ன அசைவுகள், கவனமான மூச்சு, சுரேஷ் வெறும் ஒரு கை எட்டுற தூரத்துல எதுவும் தெரியாம உட்கார்ந்திருக்காருங்கிற தொடர் உணர்வு.

கல்லூரி ஹாஸ்டல் கேட் அடையும் நேரத்துல ரெண்டு பேரும் வேர்வையாலயும் இன்னொன்னாலயும் ஈரமாயிருந்தாங்க. மீனா கடைசியா நின்னப்போ கால்கள் தள்ளாடிட்டு இருந்துச்சு. கார்த்திக் ஒரு தடவை அவளை பார்த்தான் – வழியில நடந்த எல்லாத்தையும் சுமந்த அமைதியான பார்வை. அப்புறம் எதுவும் விசேஷமா நடக்காத மாதிரி கார் சாமான்களை இறக்க உதவி பண்ண திரும்பினான்.

சுரேஷ் பையன் தோள் மேல கை வச்சி, “போய் சேர்ந்ததும் போன் பண்ணு.”

மீனா கார்த்திக் கையை லேசா தொட்டா. “முடியும்போது வீட்டுக்கு வா. இல்லன்னா நானே வர்றேன்.”

அவன் தலையாட்டினான். “வர்றேன் அம்மா.”

திரும்பி போற பயணம் அமைதியா இருக்கும். ஆனா அவங்க பகிர்ந்துக்கிட்ட அந்த அஞ்சு மணி நேரம் கார் காலியான பிறகும் ரெண்டு பேர் கூடவும் தங்கிடும்.

அடுத்த கதை ஆபீஸ் பார்ட்டி பாத்ரூம் ரகசியம்

Follow Me

Get exclusive updates and behind-the-scenes stories from Archana